วันอังคาร ที่ 22 พฤษภาคม 2550
คนรักหมาไม่ควรอ่าน (เดี๋ยวน้ำตาไหล)
Posted by
indyArt
,
ผู้อ่าน : 237
, 11:04:23 น.
| หมวดหมู่ :
beginner
พิมพ์หน้านี้
|
พอดีว่าได้รับเมล์นี้เพื่อนส่งต่อๆกันมาให้ อ่านแล้วร้องไห้เลย พี่ที่ทำงานรู้ว่าทำไหมเขาไม่เอามันไปด้วยนะ แต่เขาก็มีเหตุผลว่าคงไม่สะดวกในการที่จะพามันไปด้วย แต่ฉันก็รูสึกได้ว่าความจงรักภักดีนั้นมันมีเกินร้อย และยิ่งกว่านั้นเจ้าเป๋มันคงรู้สึกดีใจที่มีคนมารัก มาคอยเอาใจใส่หมาพิการอย่างเจ้าเป๋ มันคงคิดถึงคนนั้นที่คอยเอ็นดูมัน มันเลยไม่ยอมกินข้าว ถ้าก่อนที่เขาจะไปมีเวลาสักนิดบอกเจ้าเป๋มันหน่อยว่าเดี๋ยวกลับมาหานะ เข้าใจว่ามันต้องรู้แน่นอนหมามันฟังรู้เรื่องเพียงแต่มันพูดไม่ได้เท่านั้นเอง แต่ก็ต้องขอบคุณแทนเจ้าเป๋มันนะที่คนนั้นรักมัน และเขาก็กลับมาหาพร้อมข้าวมันไก่ "เจ้าเป๋ผู้จงรักภักดี" หลับให้สบายเถอะนะ > เด็กสองสามคน กำลังไล่ขว้างปา สุนัขตัวหนึ่ง
> ให้ออกพ้นไปจากร้านอาหารที่มีคนนั่งดื่มกินอยู่...อาจฟังดูแล้ว
> เป็นเรื่องธรรมดา แต่ที่น่าสงสารมาก คือ สุนัขตัวนั้น ไม่ธรรมดา...
> สุนัขตัวนั้น ค่อยๆ กระเถิบหนี ด้วยการตะกายขาหน้า เพียง สองขา
> ตั้งแต่ช่วงเอว สะโพก และขาหลังทั้งสองข้าง แหลก เหลว ลีบเล็ก ปราศจาก
> กำลังวังชา และความรู้สึก!
> ยิ่งตะกุยตะกายหนีห่างออกมาช้า ก็ยิ่งโดนหินที่เด็กๆ ขว้างปา ถูกบ้าง
> ไม่ถูกบ้าง..
> แต่จะเป็นเพราะโชค วาสนา
> หรือสื่อทางจิตอะไรบางอย่างไม่ทราบได้ ทำให้สุนัขตัวนั้น
> ค่อยกระเถิบ ถัดไถ มาทางรถที่ผมจอดไว้พอดี...
>
> หินเล็กๆ ก้อนหนึ่ง ถูกปาเฉี่ยวรถของผมไป นั่นจึงเป็นโอกาสดี
> ที่ผมจะได้ลุกออกมายืนเท้าเอว จ้องหน้าเด็กพวกนั้น...
> พอเห็นท่าไม่ดี เจ้าของร้านที่เป็นผู้ใหญ่หน่อย จึงออกมาห้ามปรามลูกหลานว่า
> "เฮ้ยๆ ระวังปาไปโดนรถเค้านะ..." เอ็ดลูกหลานเสร็จ ก็ไม่วายด่าว่า หมาต่อ..
> "คุณ ห่..นี่ ชอบเข้ามาขออาหาร รบกวนแขก เดี๋ยว เราทุบหัวให้ตายซะหรอก!!"
>
> ผมฟังแล้วก็เข้าใจ เจ้าของร้านอาหาร เห็นหมาตัวนี้ เข้าไปหาเศษอาหารในร้าน
> คงไม่พอใจ เพราะมีแขกมารับประทานอาหารแล้วเป็นที่รบกวน
> แต่ถ้าเป็นสุนัขจรจัดธรรมดา วิ่งหากินได้ ก็น่าเห็นใจเจ้าของร้าน
> แต่ตัวนี้ น่าสงสารเหลือเกิน มันพิกลพิการอย่างสุดๆ ไม่มีปัญญาหากินอะไรได้
> เพียงขอแค่เศษอาหารตกหล่น เพียงเล็กน้อย เพื่อต่อชีวิต และลมหายใจ
> อีกสักระยะเท่านั้น
>
> เจ้าหมาเหมือนรู้ ที่ผมออกมาทำท่าห้ามปรามเด็กๆ ไม่ให้ขว้างปามัน
> มันมองหน้าผม และถัดคลานเข้ามานอนหมอบข้างรถ แววตาเป็นมิตร
> มองดูผมเหมือนขอบคุณ
>
> ก่อนผมจะขับรถมาจอดที่นี่
> ผมเห็นร้านขายข้าวมันไก่ในตลาดเจ้าหนึ่ง น่ากินเหลือเกิน
> จึงแวะซื้อติดรถมาด้วยกล่องหนึ่ง ตั้งใจว่าเดี๋ยวเอนหลังสักงีบ ตื่นขึ้นมาก็
> ได้เวลาเพล จะซัดข้าวมันไก่ริมทะเลให้สบายพุง
> แต่เมื่อเห็นหมาตัวนี้ ความน่าสงสาร ที่พิกลพิการ
> ร่างกายที่ซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ผมคิดว่า
> ผมยอมเสียสละข้าวมันไก่กล่องนี้ให้เขาจะดีกว่า...
> "เจ้าเป๋...มา มากิน.."
> ผมเรียก พลางยื่นวางกล่องข้าวมันไก่ที่เปิดออกแล้ว
> วางไว้ใต้ต้นหูกวางข้างรถ
> เจ้าเป๋ ทำท่าเลิกลั่ก คงคิดว่าฝันไป กล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ เมียงๆ มองๆ
> อยู่อย่างนั้น ไม่กล้ากิน
> ผมจึงค่อยๆ ย่องกลับเข้าไปในรถ เพื่อให้ห่างออกมาหน่อย เขาจะได้ไม่ระแวง
> สักพักเดียว เจ้าเป๋ฟัดข้าวมันไก่เรียบ ทั้งๆ ที่ผมลืมเหยาะน้ำจิ้มให้มัน
> พอกินเสร็จ ก็นั่งมองหน้าผมอีก เลียปากแผลบๆ จะขอบคุณ
> หรือบอกว่ายังไม่อิ่มก็ไม่ทราบได้ แต่หูกระดิกดุ๊กดิ๊กๆ
> ผมมาทราบภายหลังว่าที่มันไม่กระดิกหาง
> เพราะหางมันกระดิกไม่ได้ ไม่มีเส้นประสาทอะไร ที่จะสั่งการให้หางกระดิกได้แล้ว
> "เออ พอก่อน..เดี๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่ จะซื้อมาฝากอีก.."
> ผมก็พูดบอกมันไปอย่างนั้น
> ไม่ทราบว่ามันจะฟังรู้เรื่องหรือเปล่า?
> แต่สักพัก มันก็นอน และผมก็เผลอหลับไป
>
> เวลา 10 ถึง 11 โมงเช้า ผมจะมาที่นั่นทุกวัน
> และทุกวัน ก็จะเห็น เจ้าเป๋ มานั่งรออยู่แล้ว มันทำท่าดีใจ ค่อยๆ
> กระเถิบเข้ามาหา เมื่อผมจอดรถเสร็จและเปิดประตูรถออก
> และเมื่อเจ้าเป๋กินเสร็จ
> มันก็จะนอนหมอบอยู่ใกล้ประตูรถที่ผมเปิดอ้าออก
> ใต้ต้นหูกวางต้นนั้น
>
> ผมได้เคยสอบถามคนกวาดถนน กวาดใบไม้แถวนั้นดู เขาเล่าเรื่องคุณเป๋ให้ฟังว่า
> มันโดนรถหกล้อ ชน และทับไปบนช่วงสะโพกและขาหลังทั้งสองข้าง
> เลือดนองเต็มพื้นถนน...
> ไม่มีใครคิดว่ามันจะรอด มีคนลากมันไปทิ้งข้างกองไม้ริมถนน
> แต่ผ่านมาหลายวัน พวกกวาดถนนเห็นมันร้องครวญคราง จึงเอาเศษกระโหลกกะลา
> ตักน้ำจืดไปวางไว้ให้ นานๆ ที มีเศษอาหารจากกล่องข้าว ปิ่นโตข้าวที่เอามากินกัน
> ก็เอาไปกองทิ้งไว้ให้มัน ผ่านไปเป็นเดือน มันจึงเริ่มออกมาถัดไถ
> ไปหาเศษอาหารเองได้...ซึ่งผมสังเกตุดูตั้งแต่วันแรก
> มันก็คงไม่ค่อยได้กินอะไรเท่าไหร่ เพราะผอมเหลือเกิน
>
> ผมไปที่นั่นอยู่นาน เป็นเดือน และคุณเป๋ ก็คุ้นเคย มันมารอรับผม
> ตรงตามเวลาทุกวัน มีบางอย่าง ที่บอกให้รู้ ว่าคุณเป๋ มีความจงรักภักดี
> มีความกตัญญูและแสนรู้ไม่น้อยเลย
> ทุกครั้งที่ผมนอน ผมจะรำคาญมาก เพราะจะถูกปลุกให้ตื่น จากบรรดา พ่อค้าแม่ขาย
> ที่เดินกระเดียดกระจาด ขนมบ้าง ผลไม้บ้าง ข้าวเหนียวไก่ย่างบ้าง ร็อตเตอรี่บ้าง
> เข้ามาเรียกให้ซื้อหา โดยไม่สนใจ ว่าผมกำลังหลับอยู่...
> จนผมรำคาญมาก และแกล้งพูดกับคุณเป๋ว่า...
> "คุณเป๋เอ๊ย...แกช่วย ดุ-เอ็ด
> พวกแม่ค้าขายของทีสิ..อย่าให้พวกเขามารบกวนฉัน เวลาฉันนอน..."
> เป็นเรื่องน่าแปลก ผมพูดอย่างนั้นได้ วันสองวัน
> ผมก็ต้องประหลาดใจเมื่อ...
> พอผมเอนตัวลงนอน ยังไม่ทันหลับดี
> ผมก็ได้ยินเสียงคุณเป๋ขู่คำรามเบาๆ...
> ผมเหลือบเผยอเปลือกตาขึ้นมอง...
> มีแม่ค้าเดินเข้ามาใกล้รถนั่นเอง!!!
> พอแม่ค้าทำท่าจะเข้ามาใกล้ๆ อีกเพื่อเรียกปลุกให้ผมซื้อของ..
> คราวนี้ คุณเป๋ ขู่คำรามดังขึ้น และแยกเขี้ยวใส่...!!
>
> โอ...มหัศจรรย์จริงๆ คุณเป๋มันรู้ได้ยังไง ว่าผมต้องการให้มันทำอย่างนั้น!!
>
> ตั้งแต่นั้นมา ผมก็ได้หลับสบาย ไม่มีใครกล้ามากวนใจอีกเลย
>
> คุณเป๋ อ้วนท้วนขึ้นทุกวัน บางทีผมก็ไปที่ร้านข้าวขาหมู ขอซื้อ
> กระดูกหมูที่เขาเลาะเนื้อออกแล้วมาฝากมัน หมาจรจัดตัวอื่นๆ
> ก็คอยมาเมียงมอง จะแย่งกระดูกคุณเป๋ แต่ยาก คุณเป๋ขู่เก่ง แยกเขี้ยว ทำตาเขียว
> คุณพวกนั้นก็หางตก ไม่กล้าเข้าใกล้
>
> พวกคนกวาดใบไม้ กวาดถนน แวะเวียนเข้ามาทักทายผมบ่อย ต่างก็ชื่นชม
> ที่ผมเป็นคนรักหมา ไม่รังเกียจหมาพิกลพิการอัปลักษณ์
> ผมก็ภูมิใจ และก็ดีใจที่อย่างน้อย คุณเป๋
> ก็รอดตายมาจากคนใจบุญกลุ่มหนึ่ง..
> คนกวาดถนน ที่ลำบากยากไร้
> ตัวเขาเองก็หาเลี้ยงตัวเองแทบไม่พอกิน
> แต่ก็ยังมีเมตตา ต่อเพื่อนร่วมโลกที่กำลังลำบาก เอื้อเฟื้อ แบ่งปัน
> ตามมีตามเกิด
> เขาเคยพูดกับผมว่า หากบ้านเขาพอมีสตางค์ เขาก็จะเอามันไปเลี้ยงเหมือนกัน
> เขาพูดว่า...
> "ดีนะที่มันได้คุณมาเลี้ยงดูมัน ถึงมันจะโชคร้ายอย่างไร มันก็ยังมีบุญ
> ที่ได้มาเจอคุณ...."
>
> จากนั้นไม่นานนัก ผมก็เสร็จสิ้นภาระกิจ ที่ระยอง
> และงานต่อไป ก็ต้องไปทำต่อในจังหวัดที่ห่างไกลจากระยอง
> ไกลออกไปหลายร้อยกิโลเมตร
> ก่อนไป ผมได้ฝากคุณเป๋ ไว้กับคนกวาดถนน
> ให้เขาช่วยเมียงมองมันบ้าง มีเศษอาหารเศษน้ำดื่ม ก็ช่วยเอามาทิ้งให้มัน
> เพราะคงอีกนานมาก ที่ผมจะได้กลับมาหามันอีก...
>
> วันสุดท้ายที่ผมจะจากมันไป ผมไม่ได้บอกร่ำลามันเลย
> เพราะไม่รู้ว่ามันจะเข้าใจหรือเปล่า? และวันนั้นก็ยุ่งมาก
> ต้องสะสางงานเก่าเยอะแยะไปหมด
>
> เวลาผ่านไปถึงสองเดือนเศษ...
> ผมจึงได้มีโอกาส กลับไปที่นั่นอีก
> หลังจากทำธุระเรียบร้อย ก็ไม่ลืมซื้อข้าวมันไก่ และขอเศษกระดูกหมู
> จากร้านเจ้าประจำ ตั้งใจจะเอาไปฝากเจ้าเป๋ ให้กินกันให้เต็มอิ่ม...
>
> ผมจอดรถที่เดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก สำหรับหาดสวนสน
> คลื่นทะเล ยังคงซัดสาด แผ่วเบา สายลมยังคงโชยเฉื่อย
> พัดกลิ่นไอทะเลให้ได้รับรู้
> ผมเริ่มสอดส่ายสายตา มองหาคุณเป๋..
> เดินไปดูตามกองไม้ มองเข้าไปตามร้านอาหาร...
> เดินดุ่มๆ เมียงมอง ชะเง้อหาอยู่พักใหญ่
> ก็มีเสียงดังเนิบๆ มาจากข้างหลังว่า...
> "คุณมองหาคุณเป๋หรือ?..."
> ผมหันกลับมา อ๋อ คนกวาดถนน คนนั้นเอง
> "คุณไม่ต้องหาแล้วหล่ะ.." เขาพูดต่อ
> "คุณเป๋ มันตายแล้ว....."
> "หา....ว่าไงนะ..?" ผมถาม เหมือนได้ยินไม่ค่อยถนัด
> "คุณเป๋ มันตายได้ เกือบเดือนแล้ว..."
>
> "ตั้งแต่คุณไป มันมานั่งรอคุณทุกวัน รออยู่ใต้ต้นหูกวางต้นนั้น
> ไม่ยอมไปไหนเลย....ก่อนที่มันจะตาย ฝนตกมาก มันนอนซม
> อยู่อย่างนั้น ข้าวปลาไม่กิน...."
>
> "ฉันเอามันฝังอยู่ใต้ต้นหูกวางนั่นแหละ นั่นไง ดินยังฟูๆ
> อยู่เลย......"
>
> ข้าวมันไก่ และ กระดูกหมู ถูกวางไว้อย่างดี ใต้ต้นหูกวางนั้น
> ผมขับรถกลับด้วยใจที่แสนจะหดหู่ ปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มเป็นทาง
> แต่คราวนี้ ก่อนจะมา ผมได้บอกคุณเป๋ไว้แล้วว่า...
>
> "คุณเป๋ แกไม่ต้องรอฉันอีกแล้วนะ กินข้าวซะ กินกระดูกหมูซะ...กินให้อิ่ม
> แล้วหลับให้สบาย หากชาติหน้ามีจริง ขอให้แก
> ได้เกิดมาเป็นเพื่อนกับฉันอีก...."
>
> --
> หัวใจไม่ไร้เท่าใบพุทรา
> ******* ขอบคุณประเทศไทย ********
|
