ภาพโดย... GPEN

.

เด็กหญิงตัวน้อย ตาโต ผมยาว

แม่หนูน้อยช่างฝัน กล้าหาญ และชอบผจญภัย 

บ้านไม้สองชั้นหลังเล็กแสนอบอุ่น หลังบ้านติดคลอง  

คลองที่มีต้นจิกห้อยระย้า ดอกจิกสีแดงร่วงหล่นกระจายเต็มผิวน้ำ

ที่เล่นซุกซนของแม่หนู

แต่ละวัน แม่หนูคอยนั่งมองคุณตาหุงข้าวในครัว 

“ทำไมเราหุงข้าวในขันคะ คุณตา” 

“ก็จะได้รู้ไงว่าใครกินข้าวเยอะ ใครกินข้าวน้อย” 

“หนูกินหมดขัน แสดงว่ากินได้เยอะ ก็จะโตเร็วๆ” 

หนูน้อยนึกในใจ… คงกินไม่หมดหรอก เยอะเชียว

คลองหลังบ้าน ที่เล่นประจำ “จะไปเล่นกับดอกจิกนะตา” วิ่งไปก่อนจะบอก

เสื้อกับกางเกงเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนเล่า จนแม่บ่น 

จะใส่วันละกี่ตัว เล่นน้ำได้ทั้งวัน ผมเปียกตลอดเวลา เดี๋ยวพ่อมาจะให้ตี 

หนูน้อยหัวเราะชอบใจ ไม่เคยกลัวพ่อตี พ่อไม่เคยตี 

ต้องเข้าโรงเรียนแล้วนะ 

เดี๋ยวไปเรียนโรงเรียนนี้ เพื่อนพ่อเป็นครูใหญ่ ลูกสาวจะได้ไม่ต้องตัดผม 

เด็กน้อยเป็นคนเดียวในโรงเรียนที่ไว้ผมยาว 

พ่อให้เหตุผลกับครูว่า ถ้าตัดผมแล้วจะป่วย ครูใหญ่จำเป็นต้องอนุญาต 

ครูใหญ่มักจะฟ้องพ่อ ลูกสาวซน วันนี้ไม่ไปเข้าแถว ซนอยู่ในห้องซ้อมดนตรี ไปตีกลองซะดังลั่น 

ครูใหญ่เลยดึงหางเปียมาประจานหน้าห้อง ให้อาย อย่าเอาเยี่ยงอย่าง 

เด็กน้อย ขำในใจ ได้ตีกลองสนุก ดีกว่าเข้าแถวหน้าเสาธงเป็นไหนๆ แต่ครูดึงผมเจ็บจัง

วันหนึ่ง มีสาธารณสุขมาฉีดยานักเรียนทั้งโรงเรียน 

เด็กหญิงก็จำเป็นต้องฉีดยา ปรากฎว่าแขนเจ็บ ต้องหยุดเรียน 3 วัน

คุณยายต้องคอยเอาน้ำแข็งประคบ 

เจ็บแผล เดินก็ไม่ได้ ขยับแขนจะเจ็บมาก ร้องไห้ดังสามบ้านแปดบ้าน

ได้แต่นั่งกุมแขน (ที่ขยับเขยื่อนไม่ได้) มองเด็กคนอื่นวิ่งซน 

เมื่อเรียนจบประถม 6 ต้องเข้าเรียนมัธยมในเมือง สาวน้อยต้องตัดผมสั้น 

โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดไม่อนุญาตให้นักเรียนไว้ผมยาว 

แม่สาวน้อยต้องยอม เพราะผู้อำนวยการโรงเรียนไม่ใช่เพื่อนพ่อ 

ความทรงจำ ที่สวยงามในวัยเด็ก

เหมือนภาพฝัน ที่เคยเกิดขึ้นจริง

ความทรงจำ เหมือนนิทาน

ที่เล่าแล้ว เล่าอีก

กี่ครั้ง กี่ครา ไม่เคยเบื่อ

ตัวละครในนิทาน ตอนนี้อยู่บนสวรรค์

คุณตา ผู้ใจดีมีแต่รอยยิ้มบนใบหน้า

คุณยาย จู้จี้ขี้บ่น

คนสุดท้ายในนิทาน พ่อ ของฉัน

ทุกคนเป็นตัวละครในความฝัน ในนิทาน ในชีวิตจริง

.

.

ขอบคุณ... คุณ GPEN  สำหรับภาพเด็กผู้หญิงน่ารักๆ (ซึ่งวาดออกมาได้น่ารักกว่าตัวจริงมากมาย...)