หลายปีมาแล้ว
“บ้านคนธรรมดา” บ้านไม้ธรรมดาเล็กๆ หลังหนึ่ง ซอยลาดพร้าว 43 เป็นแหล่งรวมพลคนธรรมดาๆ ที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนพักพิงของมิตรสหายนักกิจกรรมกันอาศัยอยู่ด้วยกัน

มีทั้งศิลปินผู้บ้าเสียงดนตรีเป็นชีวิต นักอ่านนอกระบบตัวยง คนที่ชอบให้เพื่อนมิตรเรียกตัวเองว่า คนนอกคอก หนุ่มสาวผู้แสวงหา และคนผู้มีวิญญาณขบถทั้งหลายที่เป็นทั้งขาประจำและขาจรหมอนหมิ่น

“บ้านคนธรรมดา” พื้นที่พักพิงแห่งหนึ่งของนักกิจกรรมทางสังคม มหาวิทยาลัยรามคำแหง และบางครั้งก็มีสถาบันอื่นๆ แวะมาสนทนาด้วย

บ่อยครั้ง “บ้านคนธรรมดา” กลายเป็นห้องประชุมเพื่อเตรียมงานออกค่ายอาสา เพื่อคัดค้านโครงการพัฒนาของรัฐ คจก. เพื่อสนับสนุนกรรมกรเรียกร้องสิทธิ เพื่อคัดค้านอำนาจเผด็จการรสช. และบางครั้งเป็นสนามมวยภายหลังการถกเถียงแล้วหาข้อสรุปมิได้ของบางคู่สนทนา

“ปุ๋ย” หนุ่มนครสวรรค์ เป็นสมาชิกประจำคนหนึ่งในบ้านแห่งนี้ ที่ขยันล้างถ้วยจานหลังเสร็จอาหารมื้อค่ำให้เพื่อนพ้องน้องพี่ร่วมชายคา เขาชอบหยิบหนังสือมาอ่าน และให้หนังสืออ่านด้วยเสียงกรนอันเพาะพริ้ง

บางช่วงอารมณ์ดีเขาชอบเต้น “ไก่แจ้ตัวนั้น” ให้เพื่อนมิตรได้ฮาเฮครึกครื้นในวงสนทนากัน
……………………………..
กิจกรรมนักศึกษา ในรั้วพ่อขุน

กิจกรรมค่ายอาสาพัฒนา เป็นแหล่งบ่มเพาะนักกิจกรรมเพื่อสัมผัสชีวิตผู้คนในชนบท ป่าเขาลำเนาไพร มีนักกิจกรรมมากมายเดินทางสู่เส้นทางค่ายอาสา และมีการเคลื่อนไหวการต่อสู้ในประเด็นต่างๆ เช่น คัดค้านเขื่อนน้ำโจน ปัญหาราคาข้าวชาวนา ปัญหาปลดคนงาน ฯลฯ

สำหรับ “ปุ๋ย” เขาและเพื่อนตั้ง “กลุ่มสวัสดิภาพแรงงาน” เพื่อศึกษาปัญหาของกรรมกรคนงาน นอกจากเข้าร่วมต่อสู้กับกรรมกรคนงาน เขาและเพื่อนเป็นกำลังสำคัญของสหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย(สนนท.) ในสมัยนั้นด้วยเช่นกัน รวมทั้งได้เคลื่อนไหวคัดค้านอำนาจเผด็จการทหารสุจินดา คราประยูร

……………………..
วันเวลาผ่านเลยยุคที่เป็นนักศึกษาของสมาชิกและเพื่อนมิตร “บ้านคนธรรมดา” ทุกคนจึงย่อมมีเส้นทางของตัวเอง
บางคนเลือกเส้นทางนักวิชาการ บางคนเลือกเป็นนกน้อยในไร่ส้ม บางคนยังคงเป็นนักเดินทาง บางคนไม่สามารถเลือกเส้นทางนอกระบบที่ตัวเองปรารถนาได้ บางคนเลือกเป็นนักพัฒนาองค์กรพัฒนาเอกชน-นักเคลื่อนไหวทางสังคม
และ “ปุ๋ย” เป็นหนึ่งในเส้นทางสายนี้

ช่วงหนึ่งชีวิต “ปุ๋ย” เดินทางไกลร่วมทำงานที่หาดไม้ขาว จ.ภูเก็ต เพื่อขอหาดไม้ขาวให้เต่ามะเฟือง และทำงานกับประมงพื้นบ้านเพื่ออนุรักษ์ชายฝั่งให้อุดมสมบูรณ์ยั่งยืน

ต่อมา “ปุ๋ย” เข้าร่วมเคลื่อนไหวกับพี่น้องที่ได้รับผลกระทบจากการพัฒนาโครงการสร้างเขื่อนสิรินธร ปากมูน ห้วยละห้า โปร่งขุนเพชร และที่อื่นๆ ในภาคอีสาน และทั่วประเทศ ในนาม “สมัชชาคนจน” และมีครอบครัว ณ ดินแดนที่ราบสูง

วิถีการทำงานของ “ปุ๋ย” เคียงบ่าเคียงไหล่ ร่วมทุกข์ร่วมสุขในการทำงานกับพี่น้องคนทุกข์อยู่อย่างถึงจิตถึงใจ และมิเคยคิดเหยียบบ่าใครเพื่อเป็นใหญ่เป็นโต
“ปุ๋ย” เป็นคนเช่นนั้น

ยุคสมัยที่คมช.ทำการรัฐประหาร ยังเห็นคง “ปุ๋ย” บนเวทีไฮปาร์ค วิพากษ์อำนาจอำมาตยาธิปไตย ปกป้องหลักการเสรีภาพ-ประชาธิปไตย

“ปุ๋ย” เคยเล่าให้ฟังว่า การต่อสู้ของพี่น้องปากมูน เป็นไปด้วยความยากลำบากมากขึ้นในยุครัฐบาลอำมาตย์ครองเมือง เนื่องเพราะมีทหารไม่ได้รับเชิญเข้าพื้นที่ การรวมกลุ่มรวมพลังจึงมีข้อจำกัดด้วยเช่นกัน

“ปุ๋ย” และคนจนจึงคัดค้านรัฐธรรมนูญ 50
“เสรีภาพ” จึงสำคัญสำหรับ “ปุ๋ย” และการต่อสู้ของคนจน
“ปุ๋ย” ยังคงเป็นปุ๋ยคนเดิม ที่แสวงหา มุ่งมั่น อดทนต่อปัญหาความยากลำบาก ทุ่มเทกับงาน มีจิตใจรับใช้ประชาชนผู้ถูกเอารัดเอาเปรียบ ทรนงในศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ และรักเสรีภาพ-ประชาธิปไตย

วันนี้ “ปุ๋ย” จากผืนดินแห่งนี้ไปแล้ว
แต่จิตวิญญาณของ”ปุ๋ย” ยังคงอยู่ในใจคนทุกข์คนยากไร้ คนธรรมดาและเพื่อนมิตรบนเส้นทางเพื่อสังคมที่ยุติธรรมตลอดกาล

ขอให้ “ปุ๋ย” สู่สุขคติ
สมาชิกบ้านคนธรรมดา

*เช่นเคยผมเจ้าของบล็อกขอนำความเรียงไว้อาลัย ปุ๋ย นันทโชติ ชัยรัตน์ แสดงความไว้อาลัยด้วย ความจริงตั้งใจจะไปร่วมงาน แต่เผอิญเกิดขัดข้องกะทันหัน ต้องขออภัย พี่น้องญาติมิตรทุกท่านไว้ที่นี่ด้วย