วันนี้หลังจากทุกคนในบ้านสะสางงานของตัวเองเรียบร้อย เราก็พร้อมใจกันไปลงประชามติ       ร่างรัฐธรรมนูญ ก่อนออกจากบ้าน เรากับแม่พร้อมใจกันใส่เสื้อสีเหลือง ส่วนน้องชายเตรียมตัวเลยไปเตะฟุตบอลก็เลยใส่เสื้อสีขาวมีแถบแดงเล็กน้อย เราก็เลยแกล้งแซวว่า ระวังคนเขาจะคิดว่าไม่รับร่างนะ น้องชายก็เลยเหวอ พ่อเลยบอกว่าจะใส่อะไรก็ใส่ไปเถอะ จะคิดอะไรมาก สุดท้ายน้องชายก็ใส่เสื้อตัวเดิม แต่ก่อนออกจากบ้านพ่อใส่เสื้อสีน้ำเงิน แต่สวมหมวกสีเหลือง เหอ เหอ

   เดินออกมาได้ถึงกลางซอย แม่ตะโกนขึ้นมาว่า อ้าว ลืม!!! เราก็นึกว่าลืมล็อคบ้าน ที่ไหนได้ ลืมบัตรประชาชน โอ้โห ลืมของสำคัญซะด้วย ดีที่ว่าออกมาได้นิดเดียว และบ้านเรากับหน่วยลงคะแนนอยู่ไม่ไกลกัน แค่เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว (แต่ไม่ได้นับ)

   เกือบทุกครั้งที่บ้านเราไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งจะดูหมายเลขประจำตัวที่ได้รับในใบแจ้งสิทธิ์ไปก่อน ซึ่งทำให้ไม่เสียเวลาไปเปิดหาที่หน้าหน่วย และที่หน้าหน่วยบริเวณที่แสดงรายชื่อผู้มีสิทธิ์ก็จะมีเจ้าหน้าที่จดหมายเลขให้เรา เพื่อนำไปยื่นกับเจ้าหน้าที่อีก 3 คน ซึ่งอยู่ในขั้นตอนมอบบัตรการลงประชามติให้กับเรา ไม่รู้ว่าที่หน่วยอื่นเป็นอย่างนี้หรือเปล่า แต่เราคิดว่าทำอย่างนี้รวดเร็วดี ไม่สับสนด้วย

   วันนี้เท่าที่สังเกตดูที่หน่วยลงคะแนน คนค่อนข้างบางตา ไม่คึกคักเหมือนตอนที่เลือกตั้ง (สงสัยเพราะไม่มีใครพาไปเที่ยว หรือออกค่าก๋วยเตี๋ยวที่กินไปได้หลายเดือนให้ก่อนหน้า)

   เขตที่เราไปใช้สิทธิ์นั้น อาจเรียกได้ว่าเป็นบ้านนอกของกรุงเทพฯ เพราะอยู่ชานเมือง และสส. ที่เคยได้รับเลือกในระยะหลังก็เป็นคนในตระกูลหนึ่ง ซึ่งเล่นการเมืองกันทั้งครอบครัว อย่าว่าแต่เขตเราเลย แม้แต่เขตแวดล้อม สส.ที่ได้รับเลือกก็เป็นคนของตระกูลนี้เหมือนกัน (สงสัยจะทำอย่างอื่นไม่เป็น หรือไม่อาการอยากเป็นสส.คงสืบทอดทางสายเลือดได้)

   ไปๆ มาๆ พูดเรื่องนี้แล้วเดี๋ยวยาว อาการอยากแปลงร่างอาจกำเริบได้ พักไว้แค่นี้ก่อนดีกว่า เอาไว้ถึงฤดูกาลเลือกตั้งแล้วจะมาเล่าเรื่องนี้อีกทีถ้ามีโอกาส

ปล. รูปที่เห็นนั้นสร้างด้วยมืออันอ่อนแอเรื่องวาดรูปค่ะ

******************************************