เปิดหับห้องมองผ่านม่านชีวิต

 คลี่ม่านปิดเปลือกตามาไหวไหว

คืนมืดมิดจวนสว่างอยู่ไรไร

เปิดม่านฟ้าสู่ม่านใจให้รู้ชัด

คนหลับจงตื่นตามารู้เห็น

ชะตากรรมลำเค็ญเห็นถนัด

ปีเดือนผ่านกาลเปลี่ยนถูกเขียนคัด

ก่อนกำจัด ฤากำจายให้กำจร

ประชาชน ประชาชน ประชาชน

ปิดตำนานการจำนนอย่างแต่ก่อน

จารจดชื่อผู้กล้าเหนือเชิงตะกอน

พลีร่างกลางนครค่อนคืนเพ็ญ

เพียงปากขู่กู่ก้องสองหมัดขืน

สองขายืนองอาจผงาดเห็น

หมายขจัดเผด็จการซ่านกระเซ็น

ตกกระเด็นดิ้นกระเสือกกระสนไป

กี่ร่างที่พลีร่างล้มจมกองเลือด

กี่ร่างที่ฝ่าทางเลือดเข้ามาใหม่

อีกกี่ร่างด่าวดิ้นลงสิ้นใจ

กับกี่ล้านกระสุนไหม้ทะลุทะลวง

จดตำนานแห่งเลือดและน้ำตา

ณ คืนเพ็ญ วันวิสาข์บูชาสรวง

จุดประทีปมุกมณีอีกกี่ดวง

จึงโชติช่วงส่องทางพฤษภาทมิฬ.

ผมย้อนรำลึกความทุกข์ของแผ่นครั้งหนึ่ง...ขณะที่ผมเองยังโลดแล่นอยู่บนเส้นทางของการขับเคี่ยวกันทางความคิด ขาวหรือดำ ดีหรือไม่ดี เทพหรือมาร...เผด็จการหรือประชาธิปไตย...

ผมคงไม่ตอบตนเองว่า เหตุการณ์อย่างนั้นทำไมต้องเกิด เวลานี้ผมมองลึกลงไปถึงสิ่งที่ละเอียดกว่านั้น แต่ที่ผมต้องนำมาเขียนถึง เพราะเหตุการณ์อย่างนั้น เกิดขึ้นในช่วงเทศกาลวันวิสาข-บูชา อันเป็นวันสำคัญของพระพุทธศาสนา เหตุการณ์อันเลวร้ายนั้น เกิดในประเทศที่ชื่อได้ว่าเป็นพุทธศาสนิกชนถึงเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์...

ความทุกข์อันเกิดจากความตายในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ...มีมากเกินบรรยาย ความโศกเศร้าระงมไปทั่วปฐพี คนไม่ใช่ญาติของผู้ตายก็ตกอยู่ในอารมณ์แห่งความทุกข์เศร้านั้น มันเป็นทุกข์ร่วมกันของแผ่นดิน...

ขณะนั้นพวกผู้มีอำนาจต่างพากันขว้างศีลธรรมทิ้งไป ไม่ว่าศีลข้อปาณาฯ หรือหลักแห่งพรหมวิหาร คือ เมตาตา กรุณา...ดวงประทีปแห่งความรู้สึกยับยั้งชั่งใจมิได้ถูกจุดให้สว่าง
ขึ้นในดวงใจของเหล่าผู้มีอำนาจเลย เป็นที่แน่นอนว่า พวกเขาต่างหวาดกลัวว่า ตนเองจะสูญเสียอำนาจ...

ตามหลักพุทธศาสนาก็คือ บรรดากิเลสในใจของพวกเขาออกโรงทำงานอย่างบ้าคลั่ง...ทุกข์อันเกิดจากความตายและความสูญเสียจึงแพร่กระพือเหมือนไฟลามป่า...กว่าจะยับยั้งได้ด้วยพระมหากรุณาขององค์ในหลวง ผู้เป็นองค์เอกศาสนูปถัมภ์ ผู้เป็นศานิกชนที่แท้...

ความตายนั้นได้เกิดขึ้นแล้ว ความทุกข์นั้นได้แพร่ไปทั้งแผ่นดินแล้ว นั่นคืออดีต...เหตุการณ์ในอดีตจะไม่หวนคืนมา...แต่เหตุการณ์ใหม่ที่คล้ายกันนั้นอาจหวนกลับมาเมื่อไรก็ได้ เพราะมันเป็นวัฏฏจักรแห่งทุกข์ มันเป็นวัฏฏจักรแห่งอำนาจ อันเกิดจากกิเลสในใจคน...

สติเท่านั้นจะยับยั้งได้ เพราะถ้าพิจารณาถึงเหตุแห่งความทมิฬร้ายอย่างนั้นแล้ว ใครเล่าจักปรารถนาให้เกิดอีกครั้ง หากทุกดวงจิตได้รับการอบรมในแนวทางพระพุทธศาสนาแล้ว
ก็จักสามารถยับยั้งความเลวร้ายอย่างนั้นได้...

ความตายอันน่าสะเทือนใจอย่างนั้น จักหมดสิ้นไปจากแผ่นดิน...

นโม ตัสสะ ภควโต อรหโต สัมมาสัมพุทธัสสะ...
ข้าพเจ้าขอนอบน้อมต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า
ผู้เป็นพระอรหันต์ไกลจากกิเลส ผู้ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง...