ผมรู้สึกชอบและเพลิดเพลินมากทีเดียวกับหนังเรื่องนี้ แม้จะดูว่ามันเป็นหนังที่เหมาะกับคนจำพวกทุนนิยมที่รื่นรมย์กับการหายใจไปกับงานที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด การได้ เคิร์สเตน ดันส์ต มาเป็นแคลร์ เธอจัดการสวมบทได้อย่างทรงเสน่ห์และน่ารักมากมายชนิดแทบหาจุดติไม่ได้ ซึ่งคนดูจะไม่มีทางสงสัยเลยว่าคนที่ท้อแท้กับชีวิตถึงขั้นอยากตายอย่างดรูว์นั้นจะกลับมามีชีวิตชีวาได้อย่างไรในระยะเวลาอันสั้น เพราะดันส์ตได้ตอบทุกข้อสงสัยไปแล้วด้วยการแสดงของเธอ (ผมไม่เคยเห็นว่าสาวคนนี้สวยแม้แต่นิด แต่เธอมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาดเวลาอออนฟิล์ม)

หรือการได้ ซูซาน ซาแรนดอน มาเฉิดฉายอยู่ในหนัง ทำให้น้ำหนักไม่ได้ถ่ายเทไปที่คู่พระนางเพียงจุดเดียว ฝีมือของสาวใหญ่คนนี้ยังถือว่าจัดเหมือนเคยครับ อย่างฉากที่เธอขึ้นไปกล่าวไว้อาลัยบนเวทีนี่ หากไม่เจ๋งจริงรับรองว่าตรึงคนดูไม่ได้แน่นอน เจ้านายของดรูว์ที่สวมบทโดยพี่ใหญ่จาก "โครตคนตระกูลหล่อ" อเล็ค บอลด์วินด์ ที่สวมบทแบบนี้ได้ดีแทบจะทุกเรื่อง ในเรื่องนี้ก้อไม่ทำให้ผิดหวังเลย ที่สำคัญอีกจุดซึ่งผมยกให้เป็นจุดเด่นที่สุดของเรื่องคือ การได้ดาราประกอบชุดนี้เข้ามากระจายอยู่ในหนัง ทำให้ผมดูหนังเรื่องนี้ได้แบบไม่รู้สึกว่าชั้นจะเอาแต่เฝ้ารอตัวเอกโผล่มาแม้แต่นาทีเดียวเลยล่ะ

ฉากงานเลี้ยงนี่ถือเป็นฉากที่ดีที่สุดแม้จะแฝงไปด้วยความวุ่นวาย แต่กลับเป็นการปลดปล่อยของตัวละครหลายๆคน ซึ่งหนังเรื่องนี้โปรดิวซ์โดย Tom Cruise กำกับโดย Cameron Crowe ซึ่งคุณโครว์ยังคงใช้เพลงเป็นตัวหล่อเลี้ยงอารมณ์คนดูเช่นเคย เนื่องจากตัวเคยเป็นนักวิจารณ์เพลงมาก่อน และยังได้ แนนซี วิลสัน(ผู้ดูแลดนตรี)ผู้เก่งกาจในเรื่องการวางเพลงใส่หนังได้เข้าจังหวะมาก โดยเฉพาะเพลง English Girls Approximately ของ Ryan Adams เสียดายที่ในหนังเปิดเพลงนี้ไม่จบ เพราะอดัมส์เขียนถึงผู้หญิงได้ซึ้งมาก "Just three words, my love: you meant everything, You meant everything, You meant everything, You meant everything."

(เป็นหนังอีกเรื่องที่ใช้โลเคชั่นได้เหมาะกับตัวหนังมากๆ การจัดแสงก้อสวย สีออกมาสดมากจึงนำภาพลงมาให้ชมกันเยอะหน่อยครับ)