คุณเคยรู้สึกว่าวินาทีแห่งการตายใน ฝัน มันต่อเชื่อมใกล้กับความเป็นจริงได้มากน้อยแค่ไหน สำหรับผมช่วงเวลาฝันมันสามารรถหลุดรอดพ้นได้ด้วยอาการผวาและสะดุดตื่น   ทว่ากลิ่นอาย-ความตาย-ความเป็นจริงที่ผมจะเล่าต่อไปนี้มันชัดและเฉียด เฉียดซะจน 

      ผมสัญญาไว้กับตัวเองว่า ผมจะไม่มีวัน "ลืม"

"เคส" ที่เรียกว่าได้กลิ่นและใกล้ของความตายมากที่สุดครั้งหนึ่ง เคสนี้ผมได้รับมอบหมายงานเป็นเสียงโทรศัพท์มือถือเสียงแบบ " โพลีโซนิค " เข้าที่เบอร์06-609XXXX เลขหมายส่วนตัว 1ในกว่า 10 เบอร์ของผมร้องเตือน โดยมีเพื่อนๆพี่ๆ ทางสำนักงานนักสืบที่ผมสังกัดเจ้าเก่าโทรมาปลุกตั้งแต่เช้าตรู่  หลังจากทักทายกันแบบหอมปากหอมคอ เรียกว่า พอให้หายงัวเงียขี้ตา  หลังจากนั้นก็เข้าเรื่องงาน

ซึ่งสำนักงานเป็นตัวกลางอีกทอดเพื่อนัดหมายให้ผมเดินทางเข้าไปคุยรายละเอียดกับอนาคตผู้ว่าจ้างช่วงเช้าของ 

วันพรุ่งนี้  เวลา 09.00 น.   ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ย่านถนนพระอาทิตย์   

                เมื่ออธิบายเส้นทาง รูปพรรณสัญญาณ สถานที่นัดของเป้าหมายและข้อมูลเบื้องต้นเสร็จสรรพ ซึ่งก่อนที่จะวางโทรศัพท์ พักพวกที่สำนักงานนึกครึ้มอะไรไม่ทราบกำชับ 

 แกมสัพยอกว่า ให้ผมระวังเนื้อระวังตัว เนื่องจากพักนี้เห็นเล่าว่าฝันไม่ค่อยดี .... ผมรับคำกลั๊วหัวเราะเจี่ยนๆ พร้อมกับวางหู.. 

วัน(พฤหัสบดี)ที่ 12 พ.ย. เช้าวันรุ่งขึ้นของวันนัดหมาย 

ณ. บริเวณสวนแถวท่าพระอาทิตย์ 

ผมมาถึงก่อนเวลานัดหมายจริง 15 นาที แต่ปรากฏว่า ผู้หญิงอายุราว 30 ปี ลักษณะหน้าตาท่าทางออกแนวเวิร์คกลิ้งวู้แมน หรือหญิงเก่งไม่ต้องพึ่งใครทำนองนั้น ใส่แว่นอำพรางสายตา หน้าตาเหมือนอนาคตผู้ว่าจ้าง เล่นมานั่งรอก่อน

หลังจากเราทักทาย “สวัสดี” กันตามภาษาไทยเสร็จสรรพแล้ว ผู้ว่าจ้างก็ทะลักรีบเผยถึงวัตถุประสงค์พร้อมกับนำรูปเป้าหมาย

ซึ่งจากที่รับภาพมาดู เป้าหมายถือเป็นหน้าตาท่าทางสูงใหญ่ดูน่ากลัวบุคลิกแอ๊คชั่นจุ๊ยถ่ายภาพ ท่าทางนักเลงใช่ย่อย

เพื่อมาประกอบการสนทนา โดยเธอเล่าว่า ปัจจุบันตนเองมีคู่หมั่นหมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว   พร้อมกับอวดแหวนเพชรที่นิ้วนางให้ผมดู  ต่อมาเธอก็ร่ายเรื่องราวของไปเรื่อยนานพอดู   

ซึ่งเมื่อฟังเธอเล่า จากสภาพการณ์ระหว่างเธอกับฝ่ายชายแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาระหองระแหงหนักหนาตรงไหน ที่จะทำให้เธอต้องตัดสินใจ เรียกใช้บริการนักสืบให้มาฟังเรื่องราวส่วนตัวก็ไม่รู้  "ผมบ่นในเมื่อเธอเล่าเรื่องคู่เธออย่างชีวิตคนปกติ"

กว่าจะคุยกันรู้เรื่อง โดยที่ผมต้องหาทางประเด็นเพื่อจับใจความเอาเอง เวลาเลยผ่านไปเกือบ 3ชั่วโมง บรรยากาศรอบข้างก็ร้อนขึ้นทุกที ผมออกความคิดขยับขยายไปนั่งในศาลาริมน้ำเพื่อหนี้ระอุไอร้อน

โดยสิ่งที่ผู้ว่างจ้างต้องการคือ ให้ผมเฝ้าติดตามพฤติกรรมของคู่หมั้น   ที่ผลัด วันประกันพรุ่ง  ไม่ยอมแต่งงานซะที  แน่นอนเธอแค่สันนิษฐานแกมระแวงว่าน่าจะมีผู้หญิงใหม่  มั้ง.... 

                ความรู้สึกแรกผมต้องยอมรับว่าเคสนี้ไม่มีทางทำ แน่นอนเนื่องเพราะผู้ว่าจ้างพูดจาวกวนจับต้นชนปลายไม่ถูก แถมยังดูมีเลศนัยแปลกซ่อนอยู่หลัง แว่นตาสีดำของเธอยังไงไม่รู้ เพราะตลอดเรื่องเล่าทุกอย่างไม่สู้เคลียร์สักเท่าไหร่

เมื่อผมรู้สึกไม่สะอาดใจและไม่ปลอดภัยกับคำพูดของผู้ว่าจ้าง จึงไม่รีรอปฏิเสธบอกปัดแบบสุภาพไปว่าไม่ค่อยมีเวลาเนื่องจากช่วงนี้งานล้นมือ พร้อมให้รออีกสักระยะหนึ่ง                                

"ฉันจมทนทุกข์กับความรู้สึกมานานแล้ว รอนานกว่านี้ไม่ได้ ถ้าคุณไม่ช่วยฉันจะฆ่าตัวตาย    " เธอว่าเสียงสั่งเครือพร้อมกับน้ำตาไหลเป็นทาง 

จากน้ำเสียงและเธอคงจะพูดจริง ซึ่งไอ้ผมไม่อยากเป็นคนบาป จึงทำให้ตัดสินใจรับงานนี้

ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเงินว่าจ้างสูงผิดปกติ.. (ขออนุญาตไม่บอกจำนวน) ที่ว่าผิดปกติเนื่องจากเคสนี้ดูผิวเผินไม่น่าจะมีอะไรที่ซับซ้อน อีกทั้งเป้าหมายก็ยังไม่ช้ำมากสักเท่าไหร่ 

   อย่างเสียไม่ได้ 

  เมื่อเงินเข้ากระเป๋า ..... เครื่องจักรสะกดรอย ก็เริ่มขึ้น     

ในวัน(ศุกร์)ที่ 13 ของเดือนพ.ย.

เราเริ่มงานกันตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อไปประกบเป้าหมายที่บริษัทที่ทำงานแห่งหนึ่งแถวพหลโยธินเพื่อไม่ให้คลาดสายตา 

ซึ่งหลายชั่วโมงระหว่างการเฝ้ารอที่ผ่านมา เป้าหมายแกก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะออกไปไหนเลย การเคลื่อนไหวในที่ทำงาน  รถเก๋งสีดำประจำตัวที่ใต้ถุนอาคารชั้น บี1ซอง 3นับจากซ้ายไปขวา ทุกอย่างยังเป็นปกติ 

จะมีก็แต่ความผิดปกติของตัวผมเองที่วันนี้เป็นอะไรไม่ทราบ คิวขวาซึ่งคนโบราณเชื่อว่าโชคร้ายจะมาเยือนกระตุกสั่นๆละรำระรั่ว  พิกล แต่ผมก็ไม่ได้เอาใจจดจ่อกับจิตแปรปรวนสักเท่าไหร่ 

รอจนกระทั่ง 17.00 น. เวลาเลิกงาน เป้าหมายก็เริ่มเผยโฉมหน้า(โหดเหี้ยมกว่าในรูปอีกท่านผู้อ่าน) เคลื่อนไหวเป็นครั้งแรก 

พร้อมตรงลงมาที่ลานจอดรถ และขับรถออกจากบริษัทเข้าถนนเส้นพหลโยธิน 

ที่ตอนนี้สภาพการจราจรกำลังจอแจแออัดยะทานนานมาคุดคู้อุดอู้เกิดบรรยาย ทำให้ผมและเป้าหมายต้องใช้ชีวิตอยู่บนถนนนานกว่า 45 นาที

โดยระหว่างที่รถติดอยู่นั้น เป้าหมายมีการใช้โทรศัพท์มือไป 2 ครั้ง รวม 10 นาที ซึ่งผมเดาว่าน่าจะโทรหาสาวปริศนาที่ผู้ว่าจ้างสงสัย 

หลังจากที่กระดืบๆจนสามารถหลุดวิกฤตรถติดมาได้ เป้าหมายก็บึ่งรถมาตามเส้นทางไปอีกประมาณ 20 นาที จึงเต๊าะไฟเลี้ยวสีส้มสดมุ่งหน้าเข้าถนนรัชดาภิเษก

ซึ่งเมื่อดูจากอากัปกิริยาอาการ แล้วเป้าหมายแทบจะไม่มีการเช็คตัวเองเช่นดูกระจกหลังกระจกข้าง จอดหรือยูเทิร์น รถเพื่อเช็คตัวเอง อย่างเหยื่อรายอื่นๆ แต่ประการใด ซึ่งมันสอดคล้องกับข้อมูลที่ผู้ว่าจ้างให้มาว่าสภาพเหยื่อยังไม่ช้ำ  ผมขับรถตามหลังมาอีกประมาณ 30นาทีเห็นจะได้   

เป้าหมายก็เริ่มเต๊าะไฟเลี้ยวสีส้มสด อีกครั้ง

 เพื่อเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง ท่าทางโอ่อ่า ที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่กี่สิบหลัง บรรยากาศจึงไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านสักเท่าไหร่

                ครับ....มาถึงตรงนี้ไม่ทราบว่าเป็นอะไรเพราะความทรงจำครั้งเก่ามันแหกปากร้องเตือนกับผมถึงความคุ้นชินของเส้นถนนต้นไม้สูงโปร่งสถานการณ์เสาไฟฟ้าและหมู่บ้าน ภาพต่างๆ เหล่านี้ กลับชัดมากขึ้นทุกขณะ 

                           เหมือนมันเคยเกิดขึ้นกับผมมาแล้วครั้งหนึ่ง  แต่ทว่า นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก........... 

 ผมสะบัดหน้าออกจากพะวังสักครู่ 

               พร้อมตั้งใจเกาะติดเป้าหมายแบบไม่ละสายตาต่อไปห่างๆ และการติดตามของผมยังคงเดินหน้าตาไป

แต่..........คราวนี้เหตุการณ์ต่างๆ เริ่มแปลกมากขึ้นเรื่อยๆ 

โดยเฉพาะเป้าหมาย เพราะเป้าหมายเล่นขับรถวกวนเวียน เข้าตรอกโน้นตรอกนี้ ทะลุซอยต่างๆ วนอยู่ในหมู่บ้านที่ผมคุ้นตาอยู่ 2 รอบ 

จนกระทั่งเต๊าะไฟเลี้ยวซ้ายอีก 2 ครั้งติด ถึงตรงนี้ แม้ผมจะไล่เลี้ยวตามแบบห่างๆ แต่ทว่าทั้งหมดมันก็เพียงพอที่จะทำให้ผมต้องตก 

     "หลุมพรางที่เป้าหมายขุดเอาไว้ล่อ" อย่างแนบเนียน

และสิ่งที่ไม่คาดฝันที่คุ้นตาก็เกิดขึ้น

 อย่างที่ยากเกินจะตั้งตัว            

  " ไอ้ เ_ี้ย "   !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   เป้าหมาย ชายไทยใบหน้าคล้ำโหด เกรี้ยวกราด  ลุกพรวดออกจากรถ จ้ำเท้าประชิด พร้อมกับ ยกปืน รูเกอร์ .357 แมกนั่ม แบล็คฮอร์ค   

ชั่วหายใจเข้า ไม่เต็มปอด.... !!!!!!!!!!!!

ปากกระบอกปืนก็ กดจ่อข้าง " ขมับ " แบบไม่ ตั้งตัว

                      ผม..ยืน นิ่งหูอื้อ ตัว ชา  ทว่าประหม่า " เกินประมาณ "     เหงื่อเม็ดโตผุดพราย... ขึ้นมาทั่วหลัง จนชุ่ม ระยะโฟกัสมันใกล้ซะจน..                 

ผมได้กลิ่นสาปๆ เย็นๆของเหล็กปากกระบอกปืน

ใช่... ผม ..............!!!!!!!     " รู้สึก "        

รู้สึก...ถึงกลิ่นสาปของความตาย ที่ใกล้มาเต็มที                   

ให้ตายเถอะ!!         " ????????????????????????????????????? ?????????????????????????????????????

 ??????????????????????????????..

"หรือ" ผมต้องเอาชีวิตมาทิ้ง 

บรรยากาศ ณ .  ตรงนั้นทุกอย่างมันกระชับรวดเร็ว  เร็วซะจน........ผมไม่มีเวลาคิด ไม่มีแม้กระทั่งสิทธิสูดลมหายใจให้เต็มปอดสักเท่าไหร่  บรรยากาศเริ่มเครียดๆๆๆ และกดดัน มากขึ้นวินาทีต่อวินาที      

 ทันใดนั้น...... 

เสียง เพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ จากโทรศัพท์ซึ่งตอนนี้มันเพราะมากที่สุดในชีวิต ซึ่งเป็นเสมือนระฆังต่อลมหายใจของผมอย่างน้อยก็เฮือกหนึ่ง ของเป้าหมายก็ดังขึ้น 

                เออ ครับๆ เออๆ เหรอๆ  O.K. แค่นี้นะ..... หลังจากเป้าหมายวางโทรศัพท์ เขาก็ลดระดับปืนลงพร้อมกับเดินหันหลังขึ้นรถและขับออกไปอย่างไม่น่าเชื่อ....??????????????????? ไม่น่าเชื่อ ...ให้ตายเถอะผมอยากจะพูดคำนี้ซ้ำๆอีก 100 ครั้ง

 ไม่น่าเชื่อ 

สร้างประหลาดใจ(ด้านบวก)ให้กับผม...หลังจากยืน ใช้สิทธิ์โกยอากาศเข้าปอดให้เต็มท้องอยู่พักใหญ่ 

เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังบ้าง โดยมีปลายสายเป็นผู้ว่าจ้าง ซึ่งเธอโทรมาบอกกับผมว่า

เสียงโทรศัพท์สักครู่ใสเครื่องเป้าหมายเป็นของเธอเอง โดยหลักใหญ่ใจความเธอโทรมาเพื่อสารภาพเรื่องราวต่างๆพร้อมกับขอโทษฝ่ายชาย (ซึ่งเป็นอดีตเคยเป็นหัวหน้าทหารพรานและแชมป์ยิงปืนเก่า ข้อมูลนี้เธอไม่ได้บอกผม) เสร็จสรรพก็เชลยว่าตนเองได้ว่าจ้างให้จ้างนักสืบติดตามเพราะเกรงว่าฝ่ายชายจะไปมีผู้หญิงอื่น เพราะเห็นเธอทำเนื้อทำตัวเหินห่าง   

                                มันสะสมมานานจนกระทั่งมาคลี่คลาย 

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าความตายของผมมาเนี้ย โดยพ่อและแม่ฝ่ายชายกลับจากต่างประเทศพร้อมกับได้นำฤกษ์วันแต่งงานจากพระที่นับถือมาให้ดูเพื่อการันตรีการแต่งงานเรียบร้อย 

เป็นอันว่าความหวาดระแวงทุกอย่างทั้งหมด ผู้ว่างจ้างฟุ้งซ่านและคิดไปเองทั้งนั้น..... ส่วนเรื่องไม่มีเวลาให้ก็แค่ฝ่ายชายต้องปั้มเงิน หาจ๊อปทำเพื่อปูรากฐานให้มั่นคง หลังจากแต่งงานกับเธอไปแล้ว...... 

ครับ...มาถึงตรงนี้ ภาพเหตุการณ์และความคุ้นชินกับ ท้องถนน ต้นไม้ ใบหญ้า ไอดิน และสถานการณ์พร้อมกับกลิ่นของความตายและความใกล้ของกระบอกปืนต่างๆ  ที่ผ่านมาทั้งหมด 

 ทั้งหมดทุกคัตทุกซีนมันได้บรรจุอยู่ในเกือบทุกโมงยามแห่งห้วงความฝันของผม และไล่หลอกหลอนผมเกือบแทบจะทุกค่ำคืน

    ต่างกันตรงที่ "ในฝัน ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเท่านั้นเอง 

***************************************************