กลับมาถึงสุพรรณตั้งแต่ห้าทุ่มกว่าๆ เมื่อคืนนี้แล้วค่ะ  แต่ก็ป่วยเหมือนกันค่ะ คิดว่าจะเป็นคนเดียวซะอีก...

ทีแรกคิดว่าโรคกระเพาะที่เป็นอยู่กำเริบอย่างเดียวเท่านั้นเพราะปวดท้องก่อนทานอาหารกลางวัน พอช่วงอาหารค่ำก็ปวดท้องอีก (แบบท้องเสีย) ถ่ายไปหลายรอบเลยค่ะ 

ลูกเสนาวานร (คุณลูกนนท์) ก็บ่นว่า “แม่นนท์ปวดท้อง”ปวดท้องแบบไหน

ปวดมากมั๊ยลูก  คุณลูกก็ตอบคุณแม่ว่า “ไม่มากเท่าไหร่ นิดหน่อยแม่” คุณแม่ก็โล่งอกไปที...

ถึงตอนนี้ก็ยังปวดอยู่แต่ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ แค่พุงยุบลงไปเท่านั้น...คริ คริ 

แต่ด้วยความสุขใจ...ที่ครอบครัวโอเคเนชั่นได้มาพบกัน ถึงจะเป็นครั้งแรกและยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยทำความรู้จักคุ้นเคยกันมากกว่านี้ แต่สุพรรณิการ์ก็ซึ้งสุดๆไปเลย... 

เพราะการที่คนดีมีน้ำใจมาอยู่รวมกัน  ทำให้สุพรรณิการ์คิดว่าในโลกใบนี้ก็ยังมีคนดีๆเหลืออยู่บ้างหลังจากเจอคนที่มีความดีเหลืออยู่น้อย หรือบางทีก็ไม่มีอะไรดีอยู่ในตัวเขาคนนั้นเลย...ช่างมันฉันไม่แคร์... 

เอาละค่ะเรามาเข้าเรื่องของครอบครัว OK เราดีกว่า มีภาพกิจกรรมชักคะเย่อ เป็นกิจกรรมหนึ่งที่จัดขึ้นเพื่อสร้างสีสันให้กับงานในครั้งนี้

ตั้งท่าแล้วก็พอจะดูดี๊...ดี  แต่ลองดูอีกทีนะ

ท่าเตรียมความพร้อมฝ่ายเจ้าถิ่นค่ะ

ส่วนทางนี้เป็นท่าเตรียมความพร้อมของครอบครัว OK ค่ะ

พร้อมรึยังจ๊ะ...ครูสอน...ครูเจี๊ยบ...พี่เฟิงสุ่ย...

จะเริ่มสตาร์ทแล้วนะ...ยกที่หนึ่ง...ปรี๊ด

เรียบร้อยไปแล้วค่ะ..โดยเฉพาะหัวหน้าทีม...

ไม่เป็นไร...เริ่มใหม่ได้จ๊า...

เริ่มยกที่สอง..ลองดูนะ



พี่ Thaihippy จาไหวปล่าวเนี๊ยะ...

เอ้าพวกเรา...ออกแรงหน่อยเพื่อน...

ทางนี้ว่าไงจ้า...



มี spy อยู่นะเนี๊ยะ...

เย้...ยกนี้...ฝ่ายบล็อกเกอร์ชนะจ๊า...

ยกสุดท้าย...ตัดสิน  สุพรรณิการ์ขอมีส่วนร่วมด้วย เลยไม่ได้ถ่ายรูปค่ะ..

แต่สังเกตดูว่าฝ่ายเจ้าถิ่นจะร่วมมือร่วมใจกันทั้งสามโรงเรียน...เลยนะค๊ะ

สุดท้ายบล็อกเกอร์ก็สนุกสนานเบิกบานใจ พ่ายแพ้กันไปอย่างมีความสุขเจ้าค่ะ...