บรูช ลี

                กังฟูเป็นศาสตร์แขนงหนึ่งจากตะวันออกที่ได้รับความนิยมอย่างมากในปัจจุบัน ถ้าพูดถึงกังฟูแน่นอนว่าถิ่นกำเนิดจากจีนแผ่นดินใหญ่ ฝรั่งบางคนอาจไม่รู้จักกังฟู แต่ถ้าถามรู้จัก บรูช ลี ไหม ฝรั่งประสานเสียงสำเนียง สุพรรณเน่อๆ ตอบ ถามโง้ๆ ไม่รู้ได้ยังไง คนบ้านเดียวกัน

ส่วนคนไทยรุ่นใหม่รู้จักแต่ ซีอุย มากกว่าบรูช ลี อันนี้เห็นท่าจะจริง ถ้าถามคนเก่าๆ(แก่) คงรู้จักบรูช ลี ดีกว่าคนรุ่นอื่นๆ ผมก็ไม่รู้จักเหมือนกัน แต่ถ้าถามรุ่นพี่ผมคนนี้มันคงตอบออกสำเนียงรักบ้านเกิดว่า “ข่อยฮู้จัก” 

พี่คนนี้เข้าข่ายเป็นแฟนพันธุ์แท้ตัวยง เพราะแกทุ่มเทเวลา ร่างกาย และจิตใจ ฝึกปรือวิทยายุทธ์ กังฟูอยู่เป็นประจำ แกสะสมหนังดังๆ เกี่ยวกับกังฟูทุกเรื่อง ถ้าผมอยากดูหนังกังฟูสักเรื่องไปหาแก ยืมหนึ่งเรื่องแกจะให้มาสาม ผมเคยถามว่าทำไมให้มาสามเรื่องเป็นประจำ แกบอกว่า ครบพระรัตนตรัย

นอกจากแกจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของบรูช ลี ยังเป็นคนธรรมะธัมโมตัวอย่างอีกต่างหาก แต่ในห้องเต็มไปด้วยหนังโป๊ แกบอกว่า เก็บเอาไว้ดูเผื่อปลง ไม่รู้แกปลงยังไงหนัง อัฟเดตทุกอาทิตย์

เวลาไปไหนถ้าเห็นพระจีนบินฑบาตรขอเงิน แกบริจาคทานทุกครั้ง อารมณ์ดีกลับถึงห้องเปิดหนังจีนกำลังภายในสลับหนังโป๊ ฝึกวิทยายุทธ์

แกเป็นคนผอม ไว้ทรงผมเหมือนบรูช ลี จิตใจมีธรรมะ หน้าตาออกหื่นกามนิดๆ เป็นคนอีสาน สำนึกรักบ้านเกิด พูดภาษาอีสานตลอด แกจะสะพายย่ามจนกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ย่ามที่แกสะพาย ไม่เคยซื้อเอง ไปขอของพระเณรที่ใช้แล้ว บอกว่าขังดี

 แกเคยจัดตั้งพรรคบู่ตึ้ง สำหรับคนที่มีใจรักวรรณกรรมจีน แต่ไปไม่รอด เพราะบังคับให้สมาชิกฝึกวิทยายุทธ์ ไม่ใช่วรรณกรรมจีน การจัดตั้งพรรค์บู่ตึ้งจึงล้มเหลว

ครั้งหนึ่งแกเคยเสนอไอเดีย แสดงละครเวทีเรื่อง นักฆ่าหน้าตี๋ ใช้บรูช ลี เป็นตัวดำเนินเรื่องและได้รับเสียงตอบรับอย่างดี แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า เพราะแกกำกับเอง แสดงเอง

ช่วงหลังๆ แกรู้สึกเครียด เพราะล้มเหลวตลอด เลยสร้างความอือฮาทั่วทั้งมหาลัย โดยการโกนหัวสะพายย่ามมาเรียน แกบอกหันหน้าเข้าสังกัดพรรคเส้าหลินเพื่อค้นหาสัจธรรม

แกถูกหมายเรียกให้ไปพบอาจารย์ฝ่ายปกครองและกรรมการนิสิต ข้อหาแต่งกายไม่เหมาะสมกับการเป็นนิสิต แต่ก็รอด แกแฉในชีวประวัติว่า ติดสินบนเจ้าพนักงาน โดยแจกหนังโป๊คนละแผ่น

ในที่สุดแกเกิดไอเดียกระชูดอีกครั้ง แกไปฝึกวิทยายุทธ์กับอาม่า อาแปะ ที่สวนสาธารณะทุกเช้า ทำได้สองอาทิตย์ กลับมาฝึกฝนดูหนังกำลังภายในสลับหนังโป๊เหมือนเดิม ไม่ไหวช้าเกินไป ไม่ทันใจวัยรุ่นอย่างแก แนะนำให้ไปตอนเย็น เต้นแด็นซ์ ซะเลย ไปได้สามวันโดนไล่กลับ เพราะแกเอาเพลงหวงเฟยหงส์ไปเปิด

แกเริ่มปลงตก ลาออกจากพรรคเส้าหลิน หันเข้าสู่พรรคยาจก แกตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต ทำเอาเพื่อนๆ ดีใจกันทั่วหน้า แกแจกหนังโป๊ที่สะสมมานานหลายปีให้ทุกคน ตะวันยังไม่ทันลับขอบฟ้า แกเก็บคืนบอกทำใจไม่ได้ ผมเสียดายยังไม่ได้ดูเลย

เวลาผ่านไปหลายเดือน หลังจากเก็บตัวมานาน “แกเปลี๋ยนไป๋” อย่างเห็นได้ชัด ทรงผมกลับมาเป็น บรูช ลี แต่หน้ายังหื่นกามเหมือนเดิม แกพูดออกแอ็คชัน มี ฮู้...อาร์ โอ๊ เหมือนบรูช ลี มากขึ้น เวลาแกเรียกผม “บักเรียว....ฮู้..โว้วว....สบายดีบ่..ฮู้..โว้วว” ทุกคำจะมีฮู้..โว้ววตามเหมือนเป็นผัวเมียกัน

แกบอก เก็บตัวฝึกวิชากำลังภายใน คิดค้นวิชายุทธ์ใหม่ๆ เพื่อยุทธ์จักร เกือบสำเร็จแล้ว แต่อาจารย์เรียกมาพบ แล้วยัดข้อหาไม่ส่งงานวิจัย แกยกแม่น้ำเจ้าพระยามาแก้ตัวก็ไม่ขึ้น บอกให้เวลาสองอาทิตย์ต้องเสร็จ แกขอประท้วงโดยการไม่กินข้าวสวยเป็นเวลาหนึ่งปี อาจารย์ตกลงให้เวลาหนึ่งอาทิตย์ครึ่งขาดตัว

อยู่มาวันหนึ่ง เป็นวันโลกหยุดหมุนรอบตัวเอง แกชวนไปกินข้าวที่ร้านเดิม บอกว่าจะเลี้ยงมื้อค่ำ ผมอยากกระโดนกัดหูตัวเอง ที่ไม่เชื่อหู พวกเราที่สนิทกับแกไปกันทั้งหมดหกคน

พอไปถึง แกกำลังร้องเพลงไล่ลูกค้าโต๊ะอื่นๆ อยู่ แกเป็นโรคมักไมค์รีชึ่ม ถ้าได้จับไมค์มือแกก็ตุ๊กแกดีๆ นี้เอง แกกำลังร้องเพลงประจำตัวเปิดฉากด้วย Kung fu hustle แกหลับตาร้องแบบใส่อารมณ์เต็มที่ ผ่านไปเพลงแรก ไม่ยอมลงขอต่ออีกเพลง แกเปลี่ยนอารมณ์ จากฝรั่งจ๋า สู่ ลาวอีหลี เต้ยสาวจันทร์กังโกบ ถูกนำเสนออีกเพลง เสียงปรบมือของพี่น้องผู้ใช้แรงงานดังกักก้อง ได้ใจครับ ไม่ยอมลง

 ผมถูกมอบหมายภารกิจระดับ Mission Impossible ผมคว้าได้ไม้หน้าสาม กะเอาให้เดี้ยง ทำไม่ลง เลยใช้ท่าไม้ตาย กระซิบข้างๆ หูให้ลงมาเอาหนังโป๊เรื่องใหม่ ได้ผลครับ ก่อนลงไม่วายประกาศเจตนารมณ์ ให้พี่น้องจอมยุทธ์ผู้ใช้แรงงานทุกท่านประสบความสำเร็จในวิชาที่ฝึกฝน ทุกคนมองหน้ากันงงเป็นไก่ติดหวัดนก

ยังไม่ดื่มเป็นถึงขนาดนี้ ถ้าดื่มจินตนาการเลย สิบเพลงรวดแบบเมดเล่ย์ ร้านนี้เป็นร้านประจำที่แกชอบมานั่งฝึกวิชาหมัดเมาบ่อยๆ เจ้าของร้านชินชากับวิชาหมัดเมาของแก ถึงจะฝึกดึกก็ไม่สร้างความรุนแรงหรือรำคาญให้กับโต๊ะอื่นๆ นอกจากเมดเล่ย์สิบเพลงรวด เคยโดนมาแล้ว เมื่อตอนแกโดนยุบพรรคบู่ตึ้ง

วันนี้แกดื่มแบบไม่วางแก้ว ต้องมีเรื่องทำให้แกคิดมากแน่ๆ ยังไม่มีใครเอ่ยปากถาม รอให้แกดื่มด่ำกับรสสุราก่อน เดี๋ยวก็บอกเอง แกไม่มีความลับใดๆ ปกปิด น้ำสุราเปิดจุดความลับของแกทุกครั้งไป

สุราทำให้คนกล้า ต้องยอมรับ แทบทุกครั้ง ถ้าน้ำสุราแทรกซึมเข้าสู่จุดชีพจร แกจะเดินดื่มคารวะให้กับโต๊ะอื่นๆ ให้คึกครืนอยู่เสมอ

ในที่สุดแกก็เอ่ยปาก แกจะล้างมือในอ่างทองคำ จะวางมือจากยุทธ์ภพ ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับบู่ลิ้มอีก ที่เรียกมาวันนี้แค่ต้องการอาสาสมัคร มาสืบทอดเจตนารมณ์

 ไม่มีงานเลี้ยงใด ไม่เลิกรา มีรักก็มีจาก มีชั่วก็มีดี ไม่มีชีวิตใครอยู่ยั่งยืนยง มันเป็นกฎสากล อีกไม่ถึงสองสัปดาห์ แกก็จะจบการศึกษา จะขอวางมือ ใครจะมาเป็นผู้สืบทอดก็ก้าวออกมา จะนับหนึ่งถึงสิบ

“หนึ่ง....สอง....สาม” แกเริ่มนับ ไม่นึกว่าแกจะจริงจังเพียงนี้ พวกเราได้แต่มองหน้ากันไม่มีใครกล้าเป็นผู้สืบทอดทายาทอสูร

ตอนนี้แกนับถึง ห้าสิบแล้วยังไม่มีใครกล้าก้าวออกมารับผิดชอบ แกบอกถ้านับถึงหนึ่งร้อย ยังไม่มีใครรับมรดกอันมีค่าอนันต์ ก็ต้องมีการชี้ตัวกันต่อไป

“หนึ่งร้อย......” แกเริ่มมองหน้าที่ละคน เหงื่อไหลราวกับเขื่อนพัง

อันที่จริงทุกคนที่มาก็มีพรรคกันหมด แกเองนั่นแหล่ะเป็นคนเลือกพรรคให้ ผมอยู่พรรคความหวังใคร มาตั้งปีกว่า มีพรรคชาติไหน พรรคไทยรักไห่ พรรคประชาบัดสี พรรคมหาฉัน และพา(ก)ค ผู้เยาว์

“เอาหละ...เมื่อไม่มีใครอาสา เอายังงี้แล้วกัน กูจะมอบวิชาทั้งหมดให้พวกมึงฝึกกันทุกคน พวกมึงต้องเป็นศิษย์ของกูทั้งหมด ฮา ฮา ฮา”