ไม่ใช่เรื่องการยึดอำนาจ ยึดตำแหน่งอะไรภายนอกหรอกค่ะ

แต่เป็นการ ยึดมั่น ถือมั่น ภายในตัวเอง ของแต่ละบุคคล

เรื่องนี้เวียนวนให้คิดคำนึงในช่วง 2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมา

ตั้งแต่ที่แม่มาเล่าว่า เพื่อนสนิทของคุณแม่ซึ่งปีนี้อายุ 65 ปี

ได้ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดระยะที่ 1

คุณหมอบอกว่ายารักษามะเร็งชนิดนี้แพงแต่ดี สามารถทำให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้โดยไม่ทุกข์ทรมานร่างกายไปอีกร่วม 15 ปี

นับจากวันที่ทราบ เพื่อนคุณแม่คนนี้ก็เป็นทุกข์มาก จากที่เคยใช้ชีวิตอย่างร่าเริง มีสุขทำกิจกรรมโน่นนี่กลับห่อเหี่ยวท้อใจไม่ออกไปไหนอีก บอกเพื่อนๆว่าตั้งใจจะอยู่ถึง 80 กว่า ดูหลานรับปริญญา

ฉันนับตามในใจ 65+15 มันก็ 80 แล้วนี่นา

นึกย้อนลงไปอีก คุณน้าคนนี้เธอเป็นคนสวยมาก แถมยังเรียนเก่ง เป็นสาวสวยที่ประสบความสำเร็จทั้งด้านความรัก พบรักกับหนุ่มรูปงามตั้งแต่เรียนเตรียมอุดมฯ แฟนหนุ่มจบวิศวะ จุฬาฯทำงานแผนกวิศวกรรมการบินไทยยิ่งใหญ่ทั้งเกียรติและเงินตรา และด้านการงาน ตัวคุณน้าเองทำ ปตท. รุ่นบุกเบิกจนเกษียณอายุ มีครอบครัวที่อบอุ่น ลูกสาวทั้งสองสวยงามและความประพฤติน่ารัก จนบัดนี้มีหลานชายช่างพูดตัวน้อย

ตลอดชีวิตได้เดินทางไปมาแล้วทั่วโลก เพราะสามีเป็นนายช่างใหญ่แห่งการบินไทย ได้มี ได้ทำ ได้ไป ได้เป็น แถมยังได้ช่วยเหลือเกื้อกูลญาติมิตรอีกมากมายเวลาที่เขาประสบปัญหา

ฉันนั่งฟังแม่บ่นสงสารเพื่อนแล้วถามไปคำนึง

“น้า....ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแล้วไม่ใช่เหรอ ”

“เป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบมากๆ”

แม่บอกว่าน้าอยากอยู่ไปนานๆ ความหมายที่ตรงกว่านั้นคือไม่อยากตาย

ฉันยังบอกแม่ไปว่าอีก 15ปีข้างหน้า เผลอๆฉันจะชิงไปก่อน

คนเทียวไปปลอบเขาเนี่ยอาจจะลาไปก่อน

แม่หัวเราะเห็นด้วย

เช้านี้ไปส่งคุณแม่ไปหาคุณน้าคนนี้ที่บ้าน...ตอนนี้แม่และเพื่อนๆคนอื่นต้องผลัดเวรไปอยู่เป็นเพื่อนแกทุกสัปดาห์

บางทีคนเราเกิดมารูปร่างหน้าตาสวยงาม จึง “ยึด” กับรูปสังขารนั้นมากเกินไป

บางทีคนเรามีชีวิตที่พรั่งพร้อม มีความสุข ก็ทำให้ปล่อยวางได้ยากยิ่ง

และบางทีการเดินทางไปทั่วโลก แต่ไม่ได้เดินทางสำรวจภายในจิตวิญญานของตนเอง

ก็ทำให้เรา “หลง” และหาทางออกให้ชีวิตไม่พบ

ท่องโลกนั้นยังมีแผนที่ ยังมี Lonely Planet สารพัดคู่มือแนะนำ

แต่การท่องในจิตของตนนั้น ปราศจากแผนผังใดๆ คนบางคนอยู่มาจนปลายทางชีวิตแล้วก็ยังหาตัวเองไม่เจอ

ฉันบอกกับตัวเอง ว่า ฉันจะไม่เป็นคนแก่หลง หลง คนนั้น หากแม้นได้อยู่จนถึงแก่