ลงจากดอยมาได้ อาทิตย์นึงแล้วค่ะ แต่ว่าหนีงานไปนานมากเลยมีธุระต้องสะสางเยอะ

เรื่องเล่าเลยตามมาล่าไปหน่อย --- ขออภัยที่ให้คลิกเก้อนะคะ ^__^

อากาศบนดอยผาผึ้งตอนนี้เริ่มหนาวแล้ว 8-12 องศาในตอนเช้า ช่วงกลางคืน 4-5 องศาโน่นแน่ะ

เส้นทางขึ้นสู่หมู่บ้านมณีพฤกษ์ ที่อำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่านมีไอหมอกขาวห่มยอดไม้ไปตลอดทาง

เห็นเขาปลูกกะหล่ำเต็มเนินเขาหลายลูก ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าที่นี่ปลูกเลี้ยงคนทั้งประเทศ

นี่คือท้องฟ้ายามหกโมงเช้า แสงทองจับขอบฟ้าใส

ทุกหลังคาตื่นจากความหลับไหล....ก่อควันไฟเป็นไอขาว

งานยากยิ่งของฉันในการติดฟืนประกอบอาหารสามมื้อต่อวัน

ได้กลับมาพบหน้าประดาลิงป่าอีกรอบ

พากันวิ่งเฮโรมาตอนรับตั้งแต่วันแรก

แต่ละวันต้องคอยคิดว่าจะทำอะไรให้ท้อง (ป่องๆ อ้วนๆ) กว่า 20 ชีวิตอิ่ม

โชคดีที่ปลูกผักอยู่หน้าบ้าน ตามโครงการนำร่องชักชวนให้ชาวเขาปลูกผักไว้หน้าบ้านสำหรับทานเอง

ฟังดูแปลกๆใช่มั๊ยคะ...แต่ความจริงคือเมื่อก่อนขึ้นดอยไปไม่มีผักกินน่ะค่ะ พวกเขาปลูกไว้ตามไร่ที่อยู่ไกลออกไปหลายกิโล พอตัดขายก็ขึ้นรถปิคอัพลงไปขายข้างล่างเลย สุดท้ายชาวเขาคนอื่นที่ไม่ได้ปลูกก็ต้องซื้อผักจากตลาดข้างล่าง

เลยมาแนะนำเขาไว้เมื่อสามสี่เดือนก่อน ตอนนี้ มีฟักทอง มียอดฟักแม้ว คะน้าม้ง ผักฮ่องเต้ และที่เอาไปปลูกเพิ่มก็คือพริกขี้หนู หอม กระเทียม กระเพรา โหระพา มะเขือยาว

เลยได้นำมาประกอบอาหารโดยไม่ต้องซื้อหา เปลืองหน่อยก็ไข่ไก่เพราะบนโน้นขายฟองละ 5 บาทแน่ะค่ะ

นี่คือคะน้าม้งค่ะ

หนนี้มีชาวเขาขายส้มตำด้วยค่ะ ถุงละ 5 บาท เด็กๆเดินกินไป ซี๊ดไป

กลายเป็นว่าเด็กม้งชอบกินส้มตำมาก เลยไปขอซื้อมะละกอเปล่าๆมาตำให้ทานบ้าง

******

นี่ค่ะหน้าตาส้มตำทำเอง ขาดอุปกรณ์หลายอย่าง แต่รสชาตเด็กๆติดใจ บอกให้ฉันไปตำขายบ้าง (ได้อาชีพเสริมใหม่แล้ว)

เด็กๆรุมล้อมกันวาดรูป ระบายสี วาดรูปสวยๆกันทุกคน รอบหน้าจะหอบสีกับกระดาษไปเยอะๆกว่านี้เพราะเป็นกิจกรรมที่เด็กๆชอบมาก

ชอบแอ๊คให้ถ่ายรูปกันทุกคน แชะปุ๊บจะวิ่งกรูมารุมดูกัน