เส้นทางบุญ ... วัดไพร่ฟ้า
     เมือหลายวันก่อนผมได้มีโอกาสได้เดินทางไปงานบวชพระที่เป็นญาติๆ ที่ปทุมธานี ซึ่งบ้านก็จะอยู่ไม่ไกลจากวัดมากก็เลยเก็บบรรยากาศมาฝาก วัดที่ไปบวชชื่อ วัดไพร่ฟ้า บรรยากาศโดยรอบภายในวัดดูร่มรื่น ในขณะที่เดินสำรวจรอบๆวัดขณะที่รอพิธีบวชนาคอยู่ ก็เดินผ่านมาเห็นเด็กๆที่เดินทางมากับคุณพ่อคุณแม่ต่างพากันมากราบไหว้พระ และเสี่ยงเซียมซี ขอพรจากพระแม้ว่าจะยังดูเด็กมากแต่ในจิตสำนึกยังมีธรรมะอยู่ในใจ

     ทำให้นึกถึงสถาณการณ์การชุมนุมมีการเรียกร้องให้บรรจุศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ ไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ และตั้งกระทรวงพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมไทย จะด้วยสาเหตุใดผมเองก็ยังไม่ทราบจุดมุ่งหมายของผู้ที่ประท้วงในครั้งนี้เหมือนกัน ซึ่งดูตามหลักความเป็นจริง ศาสนาพุทธ ชาวไทยก็นับถือกันมานาน ไม่เห็นว่าจำเป็นที่จะต้องมีบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญเลย การที่เราจะนับถือศาสนาอะไรก็เป็นสิทธิส่วนตัวที่จะสามมารถทำได้ ซึ่งถ้าดูการที่มีบรรจุศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ ไว้ในรัฐธรรมนูญ ซึ่งผมดูว่าอาจจะเป็นการบังคับให้คนไทยทุกคนต้องนับถือศาสนาพุทธ และจะเป็นการบังคับกันทางอ้อมซึ่งผมก็ไม่เห็นด้วย ในประเทศประชาธิปไตย ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน (อันนี้ไม่แน่ใจนะครับถ้าข้อมูลไม่ถูก ต้องขออภัยใว้ณที่นี้ด้วยครับ)

.....เข้าวัด ทำบุญ ทำทาน ฟังเทศ ฟังธรรมกันเถอะครับ...

การเดินทาง
วัดไพร่ฟ้า ตั้งอยู่ที่ บ้านคลองบางโพธิ์ใต้   ตำบลบางเดื่อ    อำเภอเมืองปทุมธานี  จังหวัดปทุมธานี ซึ่งถนนทางเข้าวัดไพร่ฟ้า จะเป็นถนนที่เชื่อมต่อระหว่างถนนหลักสองสาย คือถนนกรุงเทพ-ปทุม และ ถนน วงแหวนตะวันตก การเดินทางทางอาจใช้เส้นทาง (โดยรถส่วนตัว) ถ้ามาจากทางบางนา หรือจากทางถนนพระราม9 โดยใช้ทางด่วนจะเดินทางได้รวดเร็วและสะดวกมาก โดยเมื่อขับรถมาถึงแยกศรีสมาน ก็เลี้ยวซ้ายลงตรงแยกศรีสมาน...ขับตรงไปข้ามสะพานนวลฉวี  และขับตรงไปถึงสี่แยกบางคูวัด..เลี้ยวขวาเข้า ถ.307...ขับไปอีกประมาณ 3 กม.ผ่านปั้มบางจากซ้ายเมือ ไปอีกหน่อยก็จะสังเกตุเห็นร้าน เซ่เว่นอยู่ซ้ายมือ ก็เลี้ยวซ้ายเข้า ถ.เข้าวัดไพร่ฟ้า

(หรือบางท่านอาจใช้เส้นทางธรรมดาก็ต้องเดินทางมาข้ามที่ตรงบริเวณสะพานนวลฉวี ขับตรงไปถึงสี่แยกบางคูวัด..เลี้ยวขวาเข้า ถ.307...เลี้ยวซ้ายเข้า ถ.เข้าวัดไพร่ฟ้า) ขับเข้าไปโดยสังเกตุป้ายบอกทางไปวัดก็จะถึงปากทางเข้าหน้าวัดเลยครับไปไม่อยาก

ความรู้...

คำว่า “วัด”
“วัด” มีความหมายว่า เป็นที่พำนักอาศัยของพระสงฆ์และสามเณรทั้งหลาย

            “วัด” เป็นที่ประกอบศาสนกิจหรือสถานที่ประกอบกิจกรรมของสงฆ์ในพระพุทธศาสนาโดยทั่วไป แตกต่างจาก “บ้าน” โดยสิ้นเชิง

            วัดจะต้องมีที่อยู่ของพระสงฆ์และสามเณรอีกด้วย ที่เรียกว่า “กุฏิ” นั่นเอง

            ความจริงนั้น คำว่า “วัด” ก็หมายความเป็นการกำหนดเอาหรือเป็นการ “กะ” เอา จากการคำนวณ “วัด” เป็นการไปในสถานที่กระทำคุณงามความดีกันว่าจุเป็นไปได้สักเพียงไหนในแต่ละคน วัดคุณงามคามดีกันได้อย่างไร

            ใครที่ไม่ได้ไป “วัด” ก็ไม่รู้ว่าเป็นคนที่วัดเอาคุณงามความดีได้เพียงไหน มีระดับคุณงามความดีหรือเปล่า อาจจะไม่ก็ได้เพราะยังไม่ได้ไป “วัด” กันนั่นเอง

            ความคิดเช่นนี้เกิดขึ้นเพราะความหมายดังที่ว่ามานี่แหละ

            การวัดคุณงามความดีนั้น วัดจากความคิด ความรู้สึก จิตใจและสิ่งที่วัดกันได้ด้วยตัวองมากกว่าให้คนอื่นวัดให้ เพราะผู้คนอาจจะไม่รู้ว่าตัวเองวัดได้อย่างไร เดาเอา กะเอา สู้ความรู้สึกจากส่วนลึกของบุคคลผู้กะวัดระดับความดีของงตัวเองไม่ได้

            “วัด” มีความหมายเป็นเช่นนี้

            บางคนอาจจะเข้าสู่ “วัด” เสมอ มองดูแล้วเป็นคนที่ “แก่วัด” อันมีความหมายอย่างชัดเจนว่า ยึดถือเอา “วัด” นานๆ  ครั้งหนึ่ง ปีละไม่กี่หน หรือเข้าไปในวัด ก็เพียงร่วม

กิจกรรมทางพระพุทธศาสนาเท่านั้นเอง นอกจากนั้นก็ไม่เห็นเข้า “วัด” กันเลย

            บุคคลที่เข้า “วัด”บ่อย ๆ อาจจะจิตใจบริสุทธิ์ผุดผ่องนักก็ได้ จิตใจ อาจจะไม่ดีงาม ไม่บริสุทธิ์อย่างคนที่นาน ๆ เข้า “วัด” ครั้งหนึ่ง ซึ่งเรื่องนี้แล้วเป็นความจริงก็มีอยู่มากมายในโลกนี้

            “เข้าวัด” เป็นชีวิตจิตใจ ไม่อาจจะวัดได้ว่ามีคุณธรรมดีงามมากมายกว่าบุคคลที่ไม่ได้เข้าวัด หรือ เข้าวัดน้อย กว่า

            เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับจิตใจของแต่ละบุคคลมากกว่า

            ไม่ได้กะเอาด้วยการนับครั้งว่า “วัด” ปีละกี่หน

คำว่า ” อาราม”
ความเป็นมา คำว่า” อาราม”

            คำว่า “อาราม” มีความหมายถึง “ส่วน” เป็นคำมาจากภาษาบาลี

            นับว่า “อาราม” เป็นสวนป่าที่เป็นธรรมชาติน่ารื่นรมย์เหมาะสำหรับการพักผ่อน ให้ชีวิตเงียบสงบและสบาย ๆ มากกว่าอย่างอื่น ต่อมาเลยใช้คำว่า “วัด” เฉย ๆ ไม่มีคำว่า “

อาราม” มารวมอยู่ด้วย

            แต่ความเป็นมาของ “อาราม” นั้น ก็มีความน่าสนใจอยู่ดังต่อไปนี้

            “อาราม” ในสมัยพุทธกาลเป็นสถานที่ประกอบพิธีตามประเพณีนั้น ปรากฏว่าไม่ได้ประจำอยู่ ณ ทีใดที่หนึ่งเลย เป็นการเปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อย ๆ ไม่แน่นอน  เหมาะสมที่

ไหนก็ใช้สถานที่นั้นประกอบพิธีกรรมตามประเพณีทางพุทธศาสนากันไป

            ป่าดงพงไพรที่ไหนสวยงามร่มรื่นก็ใช้สถานที่ตรงนั้น โดยการเลือกสรรจากที่แห่งนั้นแห่งนี้ เมื่อมีผู้พบเห็นหรือคิดว่าเป็นสถานที่อันเหมาะสมก็ใช้ได้โดยการร่วมแรงร่วมใจกัน

จัดทำขึ้นมา

            โดยเฉพาะในหน้าแล้ง ฝนฟ้าก็ไม่ตกลงมาให้เป็นที่เดือดร้อน รำคาญ สะดวกทุกอย่างในการจัดทำพิธีไปตามความประสงค์ อาจจะเดินทางไปเผยแพร่คำสั่งสอนหรือพระ

ธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในที่ต่าง ๆ ในเมืองต่าง ๆ ที่คิดว่าสมควรจะเดินทางกันไป

            การทำจิตใจให้สงบ ทำใจให้มั่นคง ด้วยการหาสถานที่อันเงียบสงบเพื่อบำเพ็ญวิปัสสนาให้จิตใจสงบนั้นเป็นเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งสำหรับพระพุทธศาสนา สถานที่ต่าง ๆ

ในฤดูแล้งจึงเหมาะสมอย่างที่สุด ดินฟ้าอากาศเป็นใจ ก็สามารถปฏิบัติธรรมในด้านนี้ได้เสมอ

            ครั้นถึงหน้าฝน ฝนตกลงมานั้นเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าเป็อุปสรรคแต่มากมาย เพราะสายฝนที่สาดโปรยลงมานั้นเป็นอุปสรรคทุกอย่าง  จึงต้องงดหรือใช้สถานที่อื่น ที่

เหมาะสม คุ้มแดดคุ้มฝนได้ดีแทนกันไปตามวาระโอกาสที่เป็นอยู่

            อาจจะดำเนินกิจกรรมนี้ในที่ปลูกสร้างที่มีหลังคาคุ้มกัน ในบ้านในเมืองที่มีอยู่ที่ทำได้ มีผู้สนับสนุนและช่วยเหลือให้จัดทำกันขึ้น

            พอถึงหน้าแล้งอีกก็ค่อยเดินทางไปยังสถานที่ร่มรื่นต่อไปอีก ประกอบกิจกรรมทางพระพุทธศาสนากันต่อไป

            “อาราม” จึงเปลี่ยนชื่อไปเรื่อย ๆ ตามความเหมาะสมและความพึงพอใจของผู้จัดขึ้นมาเสมอดังได้กล่าวมาแล้ว
 

ขอขอบคุณ
ที่มาข้อมูล เว็บวัด.เน็ต
http://www.webwat.net