.......................................................

ขณะที่เขียนบทความนี้อยู่ ฉันกำลังมองกิ่งไม้ ใบไม้ ผ่านทางกระจกหน้าต่าง

ซึ่งคงมีอีกหลายคนที่อาจจะกำลังนั่งมองต้นไม้อยู่เหมือนกับฉันในเวลานี้

บางครั้งฉันมองออกไปที่ท้องฟ้า แล้วก็อยากรู้ว่า ภูเขาและ.....จะคิดถึงฉัน

บ้างหรือเปล่า บางครั้งฉันอยากกลับบ้าน อยากกลับไปที่บ้านไร่ ไม่อยาก

กลับมาอยู่บ้านที่ในเมืองอีกแล้ว แต่ขณะเดียวกันในใจของฉันก็รู้ว่า

ชีวิตคนเราเกิดมาต้องต่อสู้ อุปสรรคที่เราเจอก็คือแบบฝึกหัดของชีวิต

ที่เราต้องก้าวให้ผ่าน...........

หลายคนอาจเกิดมาสบาย ชีวิตไม่ต้องดิ้นรนอะไร ในขณะที่ก็ยังมีอีกหลายคน

ที่เกิดมาลำบากมาก ๆ และต้องดิ้นรนไปเสียทุกสิ่ง แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันคิดว่า

เราทุกคนต่างมีเหมือนกันอย่างเท่าเทียมกัน นั่นคือ เรามีหนึ่งชีวิตที่ได้มา

ให้เราเกิดมาเพื่อเรียนรู้ชีวิตบนโลกใบนี้ ให้เราได้รู้จักรสชาติของชีวิต

ว่าเป็นอย่างไร พอคิดอย่างนี้ได้ ไม่ว่าชีวิตของฉันจะต้องเจอ

ความยากลำบากขนาดไหน ฉันเลยไม่ท้อใจ...........

ในบางครั้งที่ฉันเศร้าและเหงา ฉันจะนั่งมองออกไปที่ระเบียงที่เต็มไปด้วย

ต้นไม้สีเขียวหลากชนิด นั่งมองกิ่งก้านที่แตกออกไป ใบอ่อนสีเขียวจาง ๆ

เล็ก ๆ ชูช่อนับสิบใบ สอนให้ฉันคิดอะไรได้หลายอย่างว่าชีวิตคนเราต้องสู้

เหมือนใบอ่อนเล็ก ๆ ที่พยายามยืนหยัด เหมือนต้นไม้เหี่ยวเฉาที่ยังเฝ้ารอ

หยดน้ำจากฝนเพื่อจะเติมชีวิตให้สดใสขึ้นมาอีกครั้ง เช่นเดียวกับมนุษย์

อย่างฉัน อย่างไรเสียก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้

อย่างปลอดภัยและสบายใจที่สุด.......................

ชีวิตคนในเมือง ก็เป็นอีกชีวิตหนึ่งที่วุ่นวาย อึดอัด บางครั้งฉันอยากมีปีก

เหมือนนก อยากบินไปให้ไกล ๆ เดี๋ยวนี้บ่อยครั้งที่ฉันคิดถึงบ้านไร่

คนเราในโลกนี้มีอะไรหลายอย่างแตกต่างกัน ประสบการณ์ที่ผ่านมามีทั้งที่

ฉันรู้สึกดีและไม่ดี แต่ทุกครั้งที่เจอเรื่องไม่ดีก็ทำให้ฉันได้เรียนรู้ทำความเข้าใจ

และทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้น ฉันจึงไว้วางใจในชีวิตและเชื่อว่าทุกสิ่งที่ดำเนินไป

จนเกิดเหตุการณ์ต่าง ๆ ขึ้นมาในชีวิตของฉันนั้น ล้วนนำพาไปสู่บางสิ่ง

ที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าชีวิตฉันต้องเจอ เพื่อหนึ่งชีวิตนี้ที่ฉันมีจะได้เรียนรู้

อะไรบางอย่าง ซึ่งอะไรบางอย่างนั้นสำคัญต่อชีวิตฉันในวันข้างหน้า

และตอบคำถามที่ว่าทำไมฉันจึงต้องเกิดมาในโลกใบนี้ และเมื่อคิดเช่นนี้ได้

ฉันก็สบายใจ................

...................................