จากข่าวคราวหลายครั้งที่เจ้าหน้าที่ของรัฐตรวจพบอาหารที่มีสารปนเปื้อน ซึ่งเป็นอันตรายโดยตรงต่อชีวิต ที่สำคัญสารเหล่านั้นไม่สามารถมองได้ด้วยตาเปล่าและส่วนใหญ่จะมีการสุ่มตรวจเพียงแค่ในกทม.และบางจังหวัดเท่านั้น

     เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ฉันไปซื้อของในตลาด ( ใกล้บ้านในต่างจังหวัด ) ตามปกติ และได้มีการพูดคุยกับแม่ค้าขายขนมรายหนึ่งที่รู้จักกัน ขนมที่ขายเป็นพวกขนมทองหยิบทองหยอด เขาก็ถามสารทุกข์สุขดิบตามธรรมดา

     พอมาคุยกันถึงเรื่องขนม เขาบอกว่าย้ายมาทำขายที่นี่ดีกว่า ( ร้านอยู่ริมแม่น้ำน้อย ) น้ำท่าอะไรก็สะดวกดี ขนมพวกนี้ใช้น้ำประปาทีไรสีมันคล้ำไม่สวย คนสมัยก่อนเขาก็ใช้น้ำฝนหรือน้ำคลองกัน

     ในใจฉันคิดว่าน้ำคลองหรือนี่ จะสะอาดไหมนะ น้ำในคลองตอนนี้กับเมื่อก่อนความสะอาดผิดกันอยู่แล้ว ป้าเขาก็รีบพูดขึ้นมาว่า น้ำคลองนี่ป้าเอามาแกว่งสารส้มก่อนเอามาใช้นะ แกว่งจนมันขาวใสเลย ด้วยมารยาทฉันไม่สามารถพูดจาว่ากล่าวแกได้ เพราะแกกำลังขายขนมให้ลูกค้าอยู่และไม่อยากผิดใจกับแก เลยจะคิดหาทางบอกทีหลัง

     ฉันเองคิดว่าน้ำในแม่น้ำนั้นมีสารปนเปื้อน เพราะว่าน้ำมีสมบัติเป็นตัวทำละลายที่ดีและสามารถละลายสารต่างๆ ได้มากมาย จากภาพวัฏจักรของน้ำสามารถอธิบายที่มาของการปนเปื้อนของสารต่างๆ ในน้ำได้ ซึ่งแหล่งที่มาของสารปนเปื้อนแหล่งใหญ่คือจากธรรมชาตินั่นเอง

     นอกจากนั้นการปนเปื้อนของน้ำยังมาจากการกระทำของมนุษย์ด้วย สารปนเปื้อนที่พบในน้ำแหล่งน้ำธรรมชาติต่างๆ ได้แก่ สารอนินทรีย์ที่มาจากดินทรายใต้น้ำ รวมทั้งปุ๋ยต่าง ๆ ที่ถูกชะล้างมากับน้ำลงสู่แม่น้ำ สารอินทรีย์ที่ละลายน้ำได้ที่มาจากการย่อยสลายต่าง ๆ ของพืช รวมทั้งย่าฆ่าแมลงและยากำจัดศัตรูพืช และอื่น ๆ อีก เช่น อนุภาคแขวนลอย จุลินทรีย์ และก๊าซที่ละลายน้ำได้ ( น่ากลัวจังแฮะ )

     สารพิษเหล่านี้ล้วนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าและฉันแนใจว่าการแกว่งสารส้มไม่สามารถทำให้สารพิษปนเปื้อนพวกนี้หายไปได้ และคงไม่ใช่แม่ค้าขนมรายนี้รายเดียวที่ใช้น้ำแม่น้ำเป็นแน่

     จึงอยากให้หน่วยงานของภาครัฐในทุก ๆ จังหวัดตระหนักถึงปัญหาสารปนเปื้อนในอาหารที่เป็นปัญหาที่ประชาชนได้รับความเดือดร้อนโดยตรง เข้ามาดูแลและมีการตรวจสอบความสะอาดสม่ำเสมอ รวมทั้งสร้างความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องให้ประชาชนอีกด้วย