หลายๆๆๆๆวัน มานี้ มีเรื่องราว หลายเรื่อง เกิดขึ้นที่ บางโอเค
ฉัน ซึ่งเป็นคน "ฉาบฉวย" กับสรรพสิ่ง
แต่ "ลึกซึ้ง" กับความรู้สึก
และ "เปราะบาง" เสมอ เวลา เห็น
"มิตรภาพแตกร้าว"
ฉัน ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ของเรื่องราวที่เกิดขึ้น
แต่ เรื่องหลายเรื่อง ก็เล่นเอาฉัน "อึ้ง" ไปเหมือนกัน
เรา มาอยู่ "บ้าน" นี้ แต่ละคน ถือปากกาไว้คนละด้าม
วันที่ "ความรู้สึกดีๆ" บานสะพรั่ง
เราเขียนถึงกัน ด้วยความรู้สึกดีๆ
ในวันหนึ่ง ที่ เรา "เสียความรู้สึก"
เรา กลับ "สาดโคลน" เข้าใส่กัน
ดีที่ยังมี "ตำรวจบ้าน" คอยทำหน้าที่อย่างเข้มแข็ง
เรื่องราว ทุกเรื่อง จึง "จบ" ลงได้

เมื่อเกิดเรื่องราวใดๆ ขึ้น
ในความหมาย ของคำว่า "จบ"
แม้คน "ต้นเรื่อง" อยากให้มันจบ
แต่คง หนีไม่พ้น เสียง "วิพากษ์" ที่จะตามมา
เนื่องด้วย เพราะเราเป็นบ้านหลังใหญ่
การรับรู้ ต่างๆ เป็นวงกว้าง
เราสามารถ "วิพากษ์" เรื่องรายล้อมตัวเราเองได้
ถ้า "เรา" ต้อง "โดน" ก็น่าจะเป็นเรื่องธรรมดา

คล้ายๆ โลกให้บทเรียนไว้
จริงๆ แล้ว โลกเสมือนจริงใบนี้
น่า จะกรอง "อารมณ์" ได้ระดับหนึ่ง
ว่า จะเผยแพร่ สิ่งที่คิดไว้หรือไม่
เพราะเมื่อเผยแพร่ไปแล้ว ก็เหมือนว่า เราคิดแล้ว
ผ่านการ "กรอง" มาแล้ว
เผยแพร่ แล้ว ก็ต้องยอมรับ ผลแห่งการกระทำนั้น
"ไฟ" เผาผลาญสิ่งต่างๆให้มอดไหม้เป็นจุณได้
"ไฟอารมณ์" นั้นรุนแรงกว่าหลายเท่านัก

บางคน "ท้อ" .... ถึงกับประกาศ "อำลา"
ฉันว่า ไม่ว่าจะโลกความจริง หรือ โลกเสมือนจริง
ใบนี้ ใบไหน
ถ้าเกิดปัญหาขึ้น แล้วเราเลือกที่จะ "หนี"
เราคงต้อง "หนี" ตลอดชีวิต

อย่ากลัวการ "ตรวจสอบ"
เพราะทองแท้ ย่อมไม่กลัวไฟ
ฉันมองจากมุมมองของฉัน
ฉันว่า โลกออนไลน์
ทำให้ เราแสดงความ "ดิบ"ได้ง่าย
ไม่ต้อง "เกลา"  เพราะมั่นใจว่าไม่มีใครรู้จักเรา
และก็อีกแหละ มันอาจจะมีความจอมปลอม ได้ง่ายเหมือนกัน
แล้ว แต่ ... ว่าใครอยากจะแสดง ด้านไหนให้เราเห็น
แต่นั่นล่ะนะ
ธรรมชาติ จะช่วยเราคัดกรอง....
คนที่สังคม แห่งนี้ต้องการได้
ไม่เห็นต้องป่าวประกาศ ว่า
เราเห็นความไม่ดีของเค้าแล้วนะ
ปล่อยให้มันเป็นตามธรรมชาติ
"ตัวตน" ของใคร ย่อมแสดงออกมา
ไม่ช้าก็เร็ว...
ยิ่งปกปิด มัน ยิ่งเปิดเผย.......

ฉันว่า "บางโอเค" เหมือนห้องสมุด
วันว่างของฉัน ฉันชอบมาขลุกอยู่ในห้องสมุดแห่งนี้
บางทีพลัดหลงเข้าไปบ้านหลังไหนแล้วมีอะไรน่าค้นหาเยอะ
วันนั้น ทั้งวัน ฉันก็จะ "จม" อยู่ที่บ้านหลังนั้น ไม่ไปไหน
อย่างวันหนึ่ง ฉัน "หลงทาง" เข้าไปที่บ้าน "ใต้ร่มเย็น"
แล้ว ไปเห็น แถกนี้

http://www.oknation.net/blog/wichit/2007/06/27/entry-1

วันนั้น ฉันไม่ทำอะไรเลย
หัวเราะทั้งวัน กับภาพแถก ของเด็กมัธยมคนนั้น
แถม หัวเราะ คนที่มาเม้นต์ แต่ละคนเป็นวรรคเป็นเวร

บ้าน บางหลัง มี "บทกวี" ที่งดงาม
ฉันชอบ อ่าน บทกวี จึง "ซึมลึก" เมื่อได้ไปเยี่ยม

บ้าน บางหลัง เจ้าของบ้าน พิถีพิถัน กับงานทุกชิ้นที่นำเสนอ
นั่น คือ ฉัน "ทึ่ง" ฉันจึงแวะเข้าไป "ชื่นชม"

บ้าน บางหลัง ฉันชอบ "เจ้าของบ้าน"
ฉันจึงชอบที่จะเข้าไปพูดคุยด้วย.............
หรือแม้แอบแว๊บเข้าไปเห็นหลังคาบ้านยังดี
แค่นี้ ก็ "ชื่นใจ" แล้ว

บ้านบางหลัง "สวยงาม" เหลือเกิน
จนอยากจะบอกเจ้าของบ้านว่า ช่วยไปแต่งบ้านให้ฉันที
เพราะฉันเพียรพยายามที่จะแต่งบ้านมานาน
ไม่สำเร็จสักที
แต่ "บ้าน" ใคร ก็ "บ้าน" มันเนาะ
สัญญา ว่า สักวันฉันจะแต่งบ้านฉันให้สวยบ้าง

ฉันมี "ความสุข" ที่ได้เข้ามาอยู่ที่ "บางโอเค"
แม้บางที จะรู้สึก "แปลก"
กับหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น
ฉันได้รับ "มิตรภาพ" ที่งดงาม
แต่ นั่นล่ะนะ บางที ฉันก็ "เสีย" เหมือนกัน
"เสียความรู้สึก"
"ใครบางคน" บอกฉันว่า
แค่ไม่คลิก ทุกเรื่องก็จบแล้ว
ใช่ ในโลกความจริงเรายังเลือกคบเพื่อนได้เลย
แล้วทำไม ในโลกออนไลน์
เราถึงจะเลือกไม่ได้ ... จริงมั้ย

ชีวิตไม่ได้มีอะไรมาก
แค่ ช่วงเวลานี้ เรา ต่างมาหมุนรอบกันเท่านั้นเอง
สักวันหนึ่ง.... เราคงต้องแยกย้ายกันไปตามวิถี
แต่ เป็นเมื่อไหร่...ก็คงเมื่อนั้น
กอบเก็บไปเพียงความทรงจำ ที่ดี.....นะ
............
รักเธอเสมอ .... บางโอเค