มีเรื่อง สาวน้อย คนเดิม มาเล่าให้ฟังอีกแล้วค่ะ
"น้องเปรี้ยว" ตอนนี้เธอเป็น นักศึกษาใหม่ ที่ รั้วมอดินแดง แห่งนั้น

วันแรกๆ ของการรับน้อง
เธอมีอาการแข็งขืน ไม่ยอมไปไหว้เจ้าพ่อมอ
จึงถูก "พี่หญ่าย" อย่างฉัน "ขู่" อย่างเอาเป็นเอาตาย
"คอยดู๊ ใครไม่ไหว้เจ้าพ่อมอ จะเรียนไม่จบ"
"แล้ว เราไปไหว้ทีหลัง ได้มั้ย"
"ได้ แต่ ต้องวิ่งรอบ มอ 3 รอบด้วย"
"ล้อเล่น ป่าวเนี่ย"

ถึงวัน "ซ้อมเชียร์"
เธอ ก็ยัง ขยันมีเรื่องเล่า
ทั้งที่ ทั้งเหนื่อยและเพลียจัด
"พี่ เปรี้ยว เหนื่อยจัง"

"พี่ เค้าบอกว่า เค้าจะไม่รับรุ่นเปรี้ยว"

ตอนแรก ฉันรับฟัง เฉยๆ
เพราะคุ้นชิน กับสถานการณ์อย่างนั้นดี
ทั้งตอนที่ ตัวเองเป็น "น้อง" และโดนพี่ๆ "ว๊าก"
โกรธกันมาแต่ชาติปางไหนว้า
ทำอะไร ก็ไม่เห็นดีสักอย่าง
และสุดท้าย
คำขู่ ที่ ทันสมัยนักหนา
จะไม่รับรุ่น เพลงไม่ผ่าน

ไม่รวมถึง ตอนที่ตัวเอง เป็น "ว๊ากเกอร์" เอง
สถานการณ์เดิมๆ ยังถูกหยิบยก
มา "ขู่" Freshy

แต่ วันนี้ พอฟัง ... เปรี้ยวเล่า
ทำไม น้ำตา ฉันถึงไหล
เธอเล่าว่า ....
เค้าไม่รับรุ่นเปรี้ยว ....
พวกเปรี้ยวขอโอกาสอีกครั้ง
พี่ Staff เขาปรึกษากัน บอกว่า
ให้พวกเปรี้ยว เลือกเพลงมา 3 เพลง
ร้องผ่าน แค่ 2 เพลง เค้าก็จะรับรุ่น(โดยการให้ตุ้งติ้ง)
แต่ พวกเปรี้ยว พยามยามร้องแล้ว ผ่านเพลง ไม่ผ่านเพลง
เหลือ เพลงสุดท้าย ต้องผ่าน ทำยังไงก็ไม่ผ่าน

พี่ประธานเชียร์ บอกว่า ...
ผมเสียใจ ... ที่ไม่อาจรับพวกคุณเข้ารุ่นได้
ตั้งแต่ นี้ต่อไป เราเป็นแค่คนรู้จักกัน
เจอหน้าที่ไหน ไม่ต้องทัก
ไม่ต้องสวัสดีกันอีก
แค่ เราผ่านมารู้จักกัน

ประธานเชียร์พูดจบ
พี่ Staff เค้าปิดไฟ ปิดพัดลม
แต่ พวกเปรี้ยว ไม่ไปไหน ร้องเพลงอยู่อย่างนั้น
เค้าก็ยังมาบอกว่า ... จะร้องไปทำไม
เค้าไม่รับรุ่นแล้ว
พวกเปรี้ยว ... ก็ยังแหกปากร้องอยู่นั่นแหละ
กอดกัน ร้องไห้ไป ร้องเพลงไป....

จน Staff หน้าดุ คนนึง ซึ่งเปรี้ยวคิดว่า ชาตินี้เค้าคงยิ้มไม่เป็น
เดินมา เปิดไฟ เปิดพัดลม ....
แล้วก็บอกว่า ....
ผม...ใจอ่อน ยอมรับรุ่นพวกคุณแล้ว.....

บรรยากาศหลังจากนี้ ....
ฉันคงไม่ต้องบรรยาย ทั้งพี่ ทั้งน้องคณะ
คงซาบซึ้ง กันอีกนาน
เปรี้ยว บอกว่า ....
ทั้งหัวเราะ ทั้งร้องไห้ ปนกันไปหมด....

อารมณ์ นี้ผ่านมากี่ปี ...
ก็ดูเหมือน ริ้วรอยความทรงจำนั้นแจ่มชัดเสมอ

ฟังเปรี้ยวจบ ...
ฉันก็คลอเพลง

"มหาวิทยาลัยขอนแก่นเกริกไกร วิทยา
สร้างสรรค์ผองชนก้าวหน้า ด้วยศึกษาสถาบันดี
เลื่องลือก้องเกียรติงาม
ขอนแก่นนามก้องปฐพี
เลิศล้ำรักและสามัคคี
ทุกผู้มี ศักด์ศรีที่มั่นคง"

เปรี้ยว ร้องตาม .... และ เราร้องคู่กันไป จนจบเพลง

ทำไม ยังจำได้....
จำได้ จำได้ เสมอ.... เส้นทางทุกสายที่เคยก้าวผ่าน
แม้บางหน อาจจะลืมเลือน ....แต่ บางครั้ง กลับแจ่มชัด เนิ่นนาน....

ดีใจ ที่ได้ ตุ้งติ้ง นะจ๊ะ สาวน้อยของพี่

หมายเหตุ
- วันนี้ เจอพี่อ๊อด (นายกสโมฯ) สมัยที่ ตัวเองเรียนปี 1 และพี่เค้าเรียนปี 4 เป็น Idol ที่ศรัทธาเสมอ
แม้ เส้นทาง จะทำให้เราแยกจากกันไกล แต่ ถนนทุกสายเวียนมาบรรจบกันจนได้ ขณะที่ฉันเดินเล่นอยู่ที่ รพ. จุฬา มองเห็น พี่สาวที่คุ้นเคย ฉันเดินดุ่ม เข้าไปหา พี่เค้าไม่มองหน้าใคร เอาแต่จะหลบ แต่ฉันไม่ยอมหลบ สักพัก เค้าก็ทำหน้าตา "เอาเรื่อง" ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แปรรอย "หงุดหงิด" เป็น "ยิ้ม" ละไม 
"พี่คะ คิดถึงพี่จัง สบายดีนะคะ" ...

..
- ไม่รู้จะหมายเหตุทำไม ... มันอาจจะดูเหมือนเป็นคนละเรื่อง แต่มันคือเรื่องเดียวกัน ที่อยากบันทึกไว้
เพราะ พี่อ๊อด เป็น Staff ว๊าก ที่ดุ สุดๆ และจะไม่ยอมรับ พวกฉัน เข้ารุ่นเหมือนกัน

ฟังเพลงกัน