วัดไม่มีขา..แต่เราพาใจเข้าไป ( ลมหายใจในวัดป่า )

คุณเคยถามตัวเองถึงความหมายของชีวิตไหม ว่าเราเกิดมาต้องการอะไรในชีวิต

ถ้าเราลองพิมพ์ชื่อเราใน google เหมือนในหนังเรื่อง wanted แล้วสิ่งที่คุณ

ต้องการคือความว่างเปล่า หรือชีวิตคือความว่างเปล่า

ในวันแรกของวันหยุดยาวช่วงเทศกาลเข้าพรรษา 4 วัน ผมอยุ่ที่หน้าจอ

คอมพิวเตอร์ ผมต้องการเดินทางหาอะไรบางอย่างในชีวิต ผมพิมพ์คำว่า

รถไฟ, เชียงใหม่, อัมพวา, หัวหิน และสุดท้ายเหมือนมีอะไรบางอย่างดลใจ

สู่ keyword คำว่า วัดป่า ผมโทรบอกบุญเพื่อนสนิท แต่ทุกคนมีภารกิจใน

วันหยุดกันแล้ว แต่ไม่เป็นไร ผมมีจุดหมายในการเดินทางนี้แล้ว ช่วงตะวัน

ยามเย็นทอแสงสุดท้ายในป่าคอนกรีต จนความมืดย่างกรายเข้ามา

ผมกับสหายก้ก้าวเท้าเข้าสู่วัดสระปทุม เพื่อเวียนเทียน แสงเทียนมากมาย

ท่ามกลางเงาไม้ในเมืองใหญ่ ความสงบอยู่ไม่ไกล อยู่ที่ใจเรานั่นเอง

ผมกลับมาที่ห้องยามมืด เตรียมชุดขาวลงเป้ แล้วกัลยาณมิตรก็โทรมาบอกว่า

เลื่อนนัดหมอฟันแล้ว พรุ่งนี้เจอกันที่ สถานีขนส่งสายใต้ใหม่นะ 7 โมงเช้า

ผมตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เรานั่งรถทัวร์เพื่อไปจังหวัดกาญจนบุรีกัน

ระหว่างทาง เราพูดคุยถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าทริปต่างๆที่เราเคยไป

มิตรภาพ แล้วเราก็ลงที่เมืองกาญเพื่อต่อรถบัสที่ไปสังขละ ซึ่งเราต้องลง

แถวไทรโยค น้องกระเป๋าใจดีเอ่ยว่าถึงแล้วจะบอกพี่ เราเข้าสู่เส้นทาง

ตามแนวภูเขาที่เขียวขจีสองข้างทาง แล้วเงาฝนก็ทอดตัวมาหยดน้ำเป็นสาย

มาต้อนรับเรา  เราถึงปากทางวัดก็ต่อรถเข้าไปอีก 3 กม. ความรู้สึก

เหมือนเราเข้ามาในเขตอุทยาน แมกไม้ใหญ่มากมายทำให้ที่นี่ร่มรื่น

เราสูดหายใจจนเต็มปอด สดชื่นดีจริงๆ

เราเข้ามาที่ศาลาต้อนรับ พี่ธรรมบริกรใจดีแนะนำถึงการเข้ามาปฏิบัติ

ตารางการปฏิบัติ และที่พัก ซึ่งช่วงนี้มีผู้เข้ามาปฏิบัติเยอะ เราเลยต้อง

ได้ที่พักที่ต้องเดินทางไกลนิดนึง แต่นี่ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเรา

เราเปลี่ยนสภาพจากบุคคลทั่วไป มาสู่ชุดขาว สำรวมกาย วาจา ใจ

ผมและเพื่อนเห็นท่านพระอาจารย์ มิตซูโอะ  จึงเข้าไปกราบท่าน

ท่านถามพวกเราว่า มาครั้งแรกหรือ "ครับพระอาจารย์"

เราสัมผัสได้ถึงความเบิกบานและความเมตตาที่ท่านมีต่อผู้ปฏิบัติ

ท่านพระอาจารย์ มิตซูโอะ  เควสโก้ เป็นชาวญี่ปุ่น ท่านอุปสมบทครั้งแรก

ที่วัดหนองป่าพง เป็นลูกศิษย์ หลวงปู่ชา ท่านเป็นพระนักปฏิบัติและบำเพ็ญ

เพียรและทำโครงการเพื่อสังคมมาหลายรูปแบบ ท่านธุดงค์ทั้งในและต่างประเทศ

ท่านเป็นเจ้าอาวาสและผุ้บุกเบิกวัดป่าสุนันทวนาราม ซึ่งเป็นวัดสาขาที่ 117

ของวัดหนองป่าพง

ผมเมื่อผมนำกระเป๋าไว้ที่พักเรียบร้อย ก็มาที่ศาลาปฏิบัติที่ศูนย์เยาชน

ผมค่อยๆ ก้มกราบ เพื่อระลึกคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์

และอธิษฐานจิตเพื่อให้การปฏิบัติเป็นไปเพื่อความมีสติ แล้วผมก็ค่อยๆ

หลับตา ดูลมหายใจ เข้าออก ช่วงแรกความฟุ้งยังคงมีอยู่ๆ รวมทั้งความง่วง

ในช่วงเวลาบ่าย แต่ผมก็พยายามให้ตื่นอยู่เสมอ พอพักเบรคช่วงบ่าย

มีเจ้าหน้าที่ท่านหนึ่ง ชวนผู้ที่สนใจไปปลุกหญ้าแฝก ในสวนป่า 76 จังหวัด

ผมไม่รีรอ มีผู้ปฏิบัติจำนวนเกือบ 10 คน มาช่วยกันปลูกหญ้าแฝก

เราเดินผ่านร่มเงาของป่าไผ่ ที่โค้งเป็นเหมือนอุโมค์ป่า แสงแดดทอประกาย

ลงมาสู่พื้นดินเบื้องล่าง จนเรามาถึงลานโล่ง กลางหุบเขาที่โอบล้อมด้วยภูเขา

ที่ถูกปุพรมสีเขียว กลางลายมีต้นไม้ใหญ่และรอบๆ มีต้นไม้ประจำ 76 จังหวัด

ที่ปลูกไปในโครงการเฉลิมพระเกียรติ

ด้านบนมีเนินที่ประดิษฐานพระพุทธรูป องค์สีเขียวอยู่ พวกเรากราบท่าน

ก่อนที่จะไปช่วยกันปลูกหญ้าแฝกกัน หญ้าแฝกที่เราปลูก จะปลูกล้อมรอบ

ต้นไม้ในโครงการที่ปลูกไป เป็นครึ่งวงกลมเพื่อรักษาสภาพดินให้คืนสภาพ

เราช่วยกันแบ่งหน้าที่กัน ผู้ชายขุดหลุม ผู้หญิงใส่หญ้าแฝกลงหลุม

เวลาเราอยู่ในเมืองเราก็ไม่มีโอกาสมาปลูกต้นไม้แบบนี้ เราได้สัมผัสดิน

ได้เห็นสิ่งมีชีวิตรอการเติบโต เห็นความเขียวชอุ่มของป่าไม้ ทำให้เรา

มองตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตเล็กๆ  ในธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่

พอเราปลุกหญ้าแฝกเสร็จ สายฝนก็โปรยปรายมา เรารีบกลับมาอาบน้ำ

เพื่อเตรียมปฏิบัติตอนเย็น เราเดินจงกรมรอบศาลากันเป็นแถวยาว

แต่ละก้าวที่เดิน เราอยู่กับปัจจุบัน พอหิวเราก็รู้ว่าเราหิว มีเสียงลม

เข้ามากระทบหูให้ได้ยิน พื้นดินที่แข็งและนุ่ม เราก้าวเท้าเดินไปด้วยสติ

แม้จะมีหลุดบ้าง แต่เราก็ยังคงก้าวต่อไป

แล้วเราก็สวดมนต์ทำวัตรเย็น นั่งสมาธิ แล้วพระอาจารย์มิตซูโอะท่านก็มาเทศน์

เรื่องความขี้โกรธ ขี้เกลียด  ขี้กลัว ขี้น้อยใจ เป็นความทุกข์ โลภะ โทสะ โมหะ

ท่านให้เราน้อมมาดูใจเราเอง แล้วมีสติ ความทุกข์ต่างๆ ก็จะดับและเบาบางลง

เพราะวันๆ นึงจิตเราไม่หยุดนิ่ง คิดไปโน้นไปนี่มากมาย ทั้งดีและไม่ดี เราต้อง

คอยมีสติกำกับไว้ พอท่านเทศน์เสร็จก็ได้เวลาเข้านอน ความหนาวเย็นเข้ามา

แล้วเราก็ค่อยหลับตาลง

ผมตื่นมา ด้วยเสียงระฆังปลุกใกล้เวลาตีสาม ล้างหน้า ล้างตา น้ำหนาวหนอ

ความมืดรอบตัว ผมเดินไปที่ศาลาปฏิบัติ ด้วยความง่วงเต็มที่ ตาเหมือนยัง

ไม่ตื่น ตื่นแต่ตัว นั่งสมาธิก็จะสัปงกเอา จนทำวัตรเช้าเสร็จ ฟ้าเริ่มสว่างขึ้น

แล้วภาพที่สายหมอกก็ปกคลุมอยุ่รอบภูเขา จิตตื่นขึ้นเรื่อยๆ สูดลมหายใจ

เข้าออกที่บริสุทธิ์ แล้วเตรียมไปรับประทานอาหารเช้าเพียงมื้อเดียวของวัน

เราได้อุปกรณ์เพียงกระมังใบขนาดย่อม ช้อน และตักอาหารทุกอย่างลง

ในภาชนะ เราเห็นจิตตัวเองสับส่ายอยากกินอันนั้น อันนี้ เพราะยังมีโลภะอยู่

ผมค่อยๆ นึกถึงคุณพระรัตนตรัย ผู้มีพระคุณและธรรมบริกรทุกท่าน แล้วค่อยๆ

ตักอาหารเข้าปาก ทุกอย่าง ทุกอิริยาบทในชีวิตเป็นการปฏิบัติธรรมถ้าเรามาดู

ใจตัวเอง ผมล้างจาน น้ำที่ไหลมาสัมผัสกับภาชนะจนสะอาด เราพักเบรค

ผมไปล้างห้องน้ำชายและไปอาบน้ำยามเช้าและมาปฏิบัติกันต่อ มีพระอาจารย์

มาเทศน์ยามบ่าย สายฝนตกมาไม่ขาดสาย ผมเดินจงกรม นั่งสมาธิ และ

นำหนังสือธรรมะมาอ่าน

ช่วงเย็นผมปลีกวิเวกไปเดินจงกรม รอบอุโบสถ

แล้วเราก็มาทำวัตรเย็นและปฏิบัติยามค่ำ ด้วยจิตที่เบิกบาน

พระอาจารย์ไทยมาเล่าประวัติที่วัด การดำรงชีวิตให้ปกติสุข การทำตนให้มี

จิตเบิกบาน คืนนี้ผมนอนหลับ ด้วยความเบาสบาย

แล้ววันสุดท้ายของการปฏิบัติก็มาถึง ผมตั้งสติตั้งแต่ยามตื่นขึ้นมา

สวดมนต์ทำวัตรเช้า พระอาจารย์มิตซูโอะท่านเทศน์ถึงเรื่อง เวร กรรม

การทำดี ทำชั่ว อดีตชาติ และการที่ท่านได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรม

และดูงานทางที่ประเทศภูฏาน และที่สำคัญคือท่านให้เราดูใจตัวเอง

แล้วเราก็นั่งสมาธิ เดินจงกรม เสร็จแล้วผมช่วยเจ้าหน้าที่ กวาดลานวัด

ด้วยสติ ได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงใบไม้ สูดอากาสเข้าและออก ดูจิตในกาย

เรารับประทานอาหารเช้า ปฏิบัติอีกหนึ่งรอบ ก็เตรียมตัวกลับบ้าน

ผมกับเพื่อนไปลาพระอาจารย์ ท่านให้พรด้วยใบหน้าที่ยิ้ม แล้วเราสองคน

ก็กราบลา เราได้พบกับพี่ผู้ปฏิบัติที่จะเดินทางกลับไปกรุงเทพ พี่ใจดีได้ชวน

เพื่อนกับผมเดินทางกลับด้วย เราขอขอบคุณน้ำใจดีๆ ของพี่มากนะครับ

และขออนุโมทนาบุญแด่ทุกท่านด้วยครับ ขอให้ทุกคนมีจิตใจที่เบิกบาน

และมีสติในการดำรงชีวิตนะครับ

ปล. ขอขอบคุณการเดินทางครั้งนี้

      ขอขอบพระคุณ พ่อ แม่ ที่ให้กำเนิดผมมา

      ขอขอบคุณพระอาจารย์ ครูบาอาจารย์ทุกท่าน

      ขอขอบคุณญาติ เพื่อนสนิท และผู้มีพระคุณในชีวิตทุกท่าน

      ขอขอบพระคุณ http://www.watpahsunan.org/ วัดป่าสุนันทวนาราม

      และบทเพลง Dhamma Garden จาก www.ijigg.com