หึ่ง....ง.................................................ง................

เสียงของพัดลมที่ดังเงียบๆ

วึ่ง.........ง......................ง..................................

เสียงพัดลมอีกตัวของแม่ ดังอยู่ข้างๆ

    เด็กน้อย...เจ้าเด็กคนนี้อายุไม่เกินชั้นประถม ความซนคูณทวี แต่กลับแสดงอาการที่เรียกว่าซนในรูปแบบของความเงียบ...มิใช่ดื้อ หากแต่ใจที่ปรารถนาอยากกระทำ ตามประสา....

 ร้อน....ร้อนจัง ทำไมต้องร้อนแบบนี้นะ....เจ้าเด็กเขยิบ..ไถตัวเองเข้าใกล้พัดลม พัดซ้ายที ขวาที เหมือนมันกำลังไม่ได้เต็มใจทำหน้าที่นี้สักเท่าไร

เหมือนตาแก่ขี้บ่นแถวบ้าน ชอบเดินก้มหน้าก้มตา บ่นงุบงิบไปมา พร้อมกับส่ายหน้า....เจ้าเด็กน้อยนึกคิกคักในใจ

อา.................................!!!

เจ้าเด็กส่งเสียงที่เรียบนิ่งที่ยังตาแก่ที่ตนเองจินตนาการ.....น่าแปลก เสียงดังและขาดหายเป็นห้วงๆ น่าสนุกแฮะ..

อา...อู.....โอ.............!!! คิกคิก...ไม่คิดว่าตาแก่คนนี้จะเล่นมุขกะเขาเป็น...เจ้าเด็กน้อยนึกสนุก

แม่..หญิงสาวที่ดูยังสาวรุ่น เธอดูเด็กไปสำหรับการเป็นแม่คน...ช่างมันเราจะไม่พูดถึงเธอ เพราะเธอเป็นเพียงตัวประกอบไร้สาระ...อาจจะน่าเบื่อไปหน่อยหากพื้นที่นี้ต้องเปลืองเปล่าเพราะเรื่องเล่าครั้งหลัง

เธอกำลัง..นั่งอย่างเลื่อนลอย คล้ายๆรอคอยบางอย่างให้เกิดขึ้น..อะไรก็ได้ มันน่าเบื่อนัก กับการไม่รู้ว่าวันนี้ต้องทำอะไรและพรุ่งนี้ต้องทำอะไร...เธอเอื้อมมือไปหยิบรีโมท กดเปิดโทรทัศน์เพื่อดูทีวี....ที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่ารายการไหนเป็นรายการโปรด..ช่องไหนเป็นอย่างไร...การเมืองเดินหน้าไปถึงไหน....ไม่รู้เลย

แต่อย่างน้อยเธอก็รู้สึกถึงสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้....น่ารำคาญ...กับเสียงของเจ้าเด็กน้อยนั่น แต่ไม่รู้จะห้ามปรามอย่างไร...ช่างมัน....

กริ๊ง.....กริ๊งๆ.....กริ๊ง....เสียงของรถไอติมผ่านมา....แล้วผ่านไป....

ทำไมลายตาดีจัง....สวยดีแฮะ...เฮ้ยเราก็มองมันทันนี่หว่า...ว่าใบไหนไปอยู่ตรงไหน....วึ่งๆๆๆ....แล้วมันไม่เหนื่อยบ้างหรอ....

พ่อมึงอยู่ไหนวะ กูไม่เคยเห็นพ่อมึงเลย แน่จริงพามาเด่ะ 

พ่อมึงอยู่ไหรวะ กูไม่เคยเห็นพ่อมึงเลย แน่จริงพามาเด่ะ

แน่จริงพามาเด่ะ พ่อมึงอยู่ไหนวะ กูไม่เคยเห็นเพ่อมึงลย

กูไม่เคยเห็นพ่อมึงเลย  แน่จริงพามาเด่ะ พ่อมึงอยู่ไหนวะ......

แล้วถ้า...เอา..นิ้ว...ไปขวางละ มันจะหยุดไหม

....ฉึบ.......!!

ทำไมละ ทำไมมันไม่หยุดละ......เจ้าหนูสงสัย....เลือดออก แต่แปลก...ไม่เจ็บแฮะ.....อืม....

ฉึบ....ฉึบๆๆ !!

คิคิสนุกจัง......อวัยวะค่อยๆ.....ร่นหายไป....พัดลมสีขาวขุ่น...มีลีแดงประปราย...สวยจัง

ฉึบ....ฉึบ...ฉึบ!!

เริ่มเจ็บแฮะ....เจ้าหนูเอามือสัมผัสน้ำสีแดงสด ที่หยดรินออกมา...น่าจะเรียกว่าไหลมากกว่านะ...

.....เลือดของเรา....เลือดของแม่......อุ่นจัง......

.........ฉึบ...ฉึบ....ฉึบ...................ฉึบ...ฉึบ....ฉึบ..........

ความเจ็บเมื่อกี้หายไปแล้ว...หอม.....ทำไมกลิ่นเลือดเนื้อหอมแบบนี้นะ........

เธอ...หญิงสาวเดินมา....ไม่กล่าวว่ากระไร  ได้แต่จ้องนิ่งงัน และนั่งคุกเข่าเบื้องหน้าเด็กน้อย พร้อมน้ำตาที่หยาดริน ....เด็กน้อยมองหน้านิ่ง สายตาทั้งสองประสากัน แม้เด็กน้อยจะยิ้มตอบ พร้อมแววตาที่ไม่ได้แฝงความหมาย แต่มันกลับแฝงเรื่องราวที่เผชิญผ่านมา...แม้ว่าจะฝากรอยเท้าไว้บนโลกไม่ได้เยอะนัก...ผู้เป็นแม่เอื้อมเข้าใกล้ ลูบไล้ดวงหน้าที่อ่อนบาง...อย่างทะนุถนอม..เพราะดวงหน้านี้คือผู้ที่เป็นที่รักยิ่ง.....

เจ็บหรือเปล่าลูก.....เดี้ยวแม่ช่วยนะ...

ฉึบ...แกร๊ก แคร๊กๆๆๆๆๆ ฟึด...ฟึด....ฉึบ.....ฉับๆๆๆๆ.........!!!!!!

หญิงสาวผลัดร่างเด็กน้อยเข้าใส่พัดลม.....

แม่รักหนูนะ....จงเข้ามาอยู่กับกายของแม่ตลอดไปนะ ...เราจะเป็นส่วนหนึ่งของกัน....หนูจะไม่ต้องทรมานคนเดียวแล้ว....

ชิ้นส่วนแต่ละชิ้น....เธอหยิบมันขึ้นมา และใส่ปากเธอ.....โดยปราศจากการเคี้ยวกลืน......

กระต่ายน้อยวิ่งเล่น...ในกรงที่อับคับแคบ.....ข้าพเจ้าอยากปลดทุกข์ของมัน....โดยการกลืนกินและวิ่งเล่นกับข้าพเจ้า เหมือนดั่งที่ข้าพเจ้าวิ่งเล่นอยู่ทุกวันในโลกกว้าง.......ไม่อยากให้มันไปไหน ไม่อยากให้มันต้องเผชิญกับโลกที่เคว้งคว้างและน่ากลัวแบบนี้....

**************

ขอขอบคุณแรงบันดาลใจ มิลาน คุนเดอรา "อมตะ" เรื่องเล่าความรักที่ให้เลือก ระหว่างให้นั่งดูกระต่ายที่รักวิ่งเล่นแลปล่อยให้มันเป็นอิสระ หรือจะกลืนกินมันเป็นหนึ่งเดียวกับเรา........แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าพเจ้าเลือกให้มันวิ่งเล่นดีกว่า บรื๊อ...สยองๆ (ที่จริงประเด็นในเรื่องนี้มีอีกมาก อันนี้แค่ส่วนหนึ่ง และการดัดแปลงนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของข้าพเจ้า)