ต้นไม้หนึ่งต้น ไร้ซึ่งสีสัน มันแห้งเหี่ยวกลางรอยแตกร้าวบนพื้นซีเมนต์ คืนวันผ่านไป...อากาศสลับสับเปลี่ยน ไร้ซึ่งคนเหลียวมอง บางครั้งผู้คนเหยียบย่ำ เสมือนอากาศธาตุ ไร้ซึ่งการดูแล แต่แล้วเมื่อฟ้าฝนเทช่ำ ต้นไม้น้อยได้เงยหน้ารับกลิ่นฟ้า น้ำตาของก้อนเมฆปะพรม แต่ไม่อาจเพียงพอต่อรอยยิ้มของต้นไม้น้อย ที่ไร้ซึ่งความรู้สึก แม้แต่ตนเองยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่ารอยยิ้ม...เคยได้สัมผัสบนใบหน้าเขาหรือไม่ รู้เพียงแต่...ต้องเติบโต  ท่ามกลางความโสมมที่ล่องลอยเต็มอากาศ บนท้องถนนคราคร่าสิ่งแปดเปื้อน 
               ต้นไม้น้อยผ่านวันคืน มันเรียนรู้ที่จะเติบใหญ่ ท่ามกลางรอยร้าวของซีเมนต์ รากฐานลัดเซาะเพียงเพื่อหาอากาศ น้ำและอาหารในผืนดินเทียม มันเร่งตนเองให้โตแกร่ง ไม่ต้องการเป็นสิ่งเกะกะที่ไร้ซึ่งความหมายใดๆ เพราะมันรู้ รู้ว่าข้างใต้ดิน ยังเรียกร้องและต้องการให้มันอยู่บนแผ่นดินนี้ มันรู้ ว่าการเกิดของมันย่อมมีประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งแก่ผืนโลกแห่งนี้ แต่กาลเวลาที่จะมอบคำตอบยังมาไม่ถึง ยังไม่ถึงเวลาที่จะรู้
               ต้นไม้น้อย ตอนนี้เติบใหญ่ ใกล้จะถึงวัยผลิบาน สีสันยังหมองหมนเพราะฝุ่นควันปกคลุม ต้นไม้แผ่กิ่งก้านงามตา แต่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา มันยังคงตั้งตระหง่านกลางรอยแตกร้าวของซีเมนต์ ผ่านคืนวันที่ถูกเหยียบย่ำและเฉยเมย ผ่านการกระทำอันไร้ซึ่งความเมตตาผิวกายอันหยาบกร้าน แผ่นใบไม้ที่กระด้าง มันเติบโตท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย และไร้ซึ่งคำตอบมานานนับทศวรรษ
                "เราเกิดมาทำไม" คำถามนี้เลื่อนหาย และคำตอบที่มันเคยมั่นใจก็จบสิ้น ในสำนึกมีเพียงความว่างเปล่าที่ดูกว้างใหญ่ มีผู้คนเดินมาพักกายภายใต้ร่มเงาอันก่อเกิดจากใบไม้ที่แผ่ขยายซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นควัน และต่างพร้อมใจกันทิ้งขยะในมือลง แล้วจากไป
 

 "ดีจัง เราได้บ้านใหม่แล้วนะพ่อ" นกน้อยตัวเมียพูดขึ้นมาด้วยความดีใจยิ่งนัก
 "ฝุ่นเยอะไปนิดแฮะ" นกตัวผู้กล่าวขึ้น " แต่เอาเถอะทำไงได้..."
 "....แม่ขอโทษนะ"
 "ไม่เอาน่าที่รัก คุณต้องคลอดลูกของเรานี่น่า ไม่ใช่ความผิดคุณสักหน่อย"
 "ค่ะ"
 "จะว่าไปที่นี้ก็แข็งแรง แล้วก็ใบไม้ก็เยอะดีนะ ลูกของเราต้องเติบโตและแข็งแรง เหมือนต้นไม้ต้นนี้ไง "

                 นกน้อยทั้งสองต่างก้มมองดูครรภ์ พลางโอบกอดและยิ้มให้กันและกัน ด้วยความหวัง ความปรารถนา ความรักที่มอบให้อีกชีวิตที่ทั้งสองสัมผัสถึงวิญญาณที่อบอุ่น แม้ทั้งสองจะยังไม่เคยเห็นหน้าลูกน้อยของตนเองก็ตาม
                 ต้นไม้น้อยเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดในหัวใจมันมีอะไรมากระจุกที่หน้าอก แต่มันเป็นความยินดีอย่างอธิบายไม่ถูก และพร้อมที่จะมอบร่างกายส่วนหนึ่งของมันเป็นที่พักพิงอันงดงามแก่ครอบครัวนี้ด้วยความปรีดา 
                 "หรือสิ่งนี้คือคำตอบ...ถึงเวลาแล้วใช่มั้ย" ต้นไม้กล่าวกับตนเอง น้ำตาที่ไม่เคยได้สัมผัส กลับหลั่งรินออกมา มันรู้แล้ว...ถึงเวลาของคำถามที่ไร้การตอบของสวรรค์มานาน นี่สินะที่ท่านต้องการมอบให้เรา ต้องการให้เราได้สานต่อสิ่งที่ท่านได้เอื้อให้กับเราเสมือนแผ่นดินที่มอบที่ยืนให้เรา เราจะกระทำตามสิ่งที่ท่านส่งมอบพรสวรรค์แก่เราให้กับผู้อื่น ...อา...วิเศษเหลือเกิน ที่สิ่งมีชีวิตเล็กๆทั้งสองนี้ กำลังจะมอบชีวิตอีกหลายชีวิตที่ยิ่งใหญ่แก่โลกใบนี้ด้วยความรัก ด้วยความงดงาม เราจะเฝ้ามองด้วยสายตาที่สดใสกว่าเดิม... รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า พร้อมสายตาที่ทอดมองไปยังพระอาทิตย์ที่ขอบฟ้ายามพลบค่ำ ความสวยงามเป็นเช่นนี้เอง....
  
  "ต้นนี้เกะกะตา เอามันออกซะ เดี้ยวท่านมาเห็นเข้ามันไม่งาม" เสมือนคำสบถด่าทอ
 และทุกอย่างก็หายไป ...