พอฤกษ์งามยามดีได้เวลา..

          ปุ้ยก็ได้เวลาเขียนบล็อกซะที...หลังจากอ้างเพื่อความเท่ห์และเพื่อไม่ให้ตกเทรนด์มานานว่า..."ไม่มีเวลา"..แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆนะ...เพิ่งรู้ความหมายที่ผู้ใหญ่หลายคนชอบพูดว่า  อยากให้วันหนึ่งมี 48 ชั่วโมง  มันเป็นอย่างนี้นี่เองค่ะ (ไม่แน่ใจว่าเพื่อนๆจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่านะคะ?)

          ผ่านมา 6 วันแล้วค่ะกับการอบรมโครงการสานฝันผู้ประกาศ ซีซัน 2 ปุ้ยอยากจะแบ่งปันความรู้สึกและประสบการณ์ดีๆให้เพื่อนๆที่มีอุดมการณ์เหมือนพวกเราทั้ง 22 คน(แม้ว่าเราจะไม่มีโอกาสทำกิจกรรมในโครงการด้วยกัน) ได้มีร้อยยิ้มและกำลังใจร่วมกันปุ้ยค่อนข้างมั่นใจว่า  ทุกคนคงคุ้นเคยและรู้จักกับคำๆนี้อย่างแน่นอน  ซึ่งเป็นคำที่ฟังแล้วรู้สึกแย่และไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลยทั้งกับตัวปุ้ยและกับคนอื่น...แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้  คำนี้ไงคะ..."ท้อ"

          อยากจะบอกเพื่อนๆว่า  ท้อได้แต่อย่าถอย (ถึงแม้จะฟังดูเชยๆ) คำนี้มันร้ายกาจนัก  มันฆ่าความฝันของคนมาหลายคน..ถ้าเราไม่มีภูมิคุ้มกันที่ดีพอ ..แล้วอะไรล่ะที่เรียกว่าภูมิคุ้มกัน...เพื่อนๆคิดว่ามันคืออะไรคะ?

          หลายคนที่ร่วมโครงการเล่าให้ปุ้ยฟังว่า "รู้สึกท้อและไม่ใช่ตัวของตัวเอง"  หลังจากผ่านการอบรมมา 6 วันเต็ม  ปุ้ยอยากบอกว่าเคยรู้สึกเช่นกัน  แต่โชคดีที่มีผู้ใหญ่ที่นี่ท่านหนึ่ง ได้เตือนสติและบอกปุ้ยว่า  "ปุ้ยทำได้"  พร้อมกับให้หนังสือมาอ่าน (ตอนนี้ก็ยังอ่านไม่จบ)  ในเมื่อคนอื่นเค้ายังมั่นใจตัวเรา  แล้วเราทำไมถึงปล่อยให้คำๆนั้นมันบังอาจตามมาหลอกหลอนจนทำให้เราเกือบเสียสิ่งดีๆในชีวิตไป

          คนเรามีพัฒนาการได้  ถ้าปุ้ยจะหยิบยกเรื่อง "บัวสี่เหล่า" ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาอุปมาอุปมัย  ก็คงใช้ได้กับเรื่องนี้และใช้ได้กับทุกยุคสมัย  บัวสี่เหล่านี้  หมายถึงระดับปัญญาของมนุษย์ที่จะสามารถรับคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าได้  และสามารถปฏิบัติตามจนบรรลุธรรมได้

          บัวในตม..รับแสงอาทิตย์ไม่ได้  ดอกบัวบานไม่ได้  เป็นเหยื่อของเต่าและปลา เป็นคนระดับอเวไนยสัตว์ = คนที่สั่งสอนไม่ได้แล้ว ดื้อด้าน แม้พระพุทธเจ้าไปโปรดก็ยังไม่สนใจอะไรเลย  เหมือน "ยายหอย" แบบนี้ต้องปล่อยวาง อย่าไปยุ่ง ..คนนี้น่าสงสารมาก

          บัวใต้น้ำ..รับแสงอาทิตย์ได้นิดหน่อย แต่ดอกบัวบานไม่ได้ เป็นเหยื่อของเต่าและปลา เป็นคนระดับอเวไนยสัตว์ = คนที่สั่งสอนยาก ไม่สามารถรับธรรมคำสั่งสอนใดๆ ได้โดยง่าย

          บัวปริ่มน้ำ..รับแสงอาทิตย์ได้มากขึ้น  พร้อมที่จะบาน เป็นคนระดับเวไนยสัตว์ = คนที่สามารถสั่งสอนได้แต่อาจจะยากนิดนึง

          บัวพ้นน้ำ..บานได้ รับแสงอาทิตย์ได้เต็มที่  ระดับเวไนยสัตว์ = สามารถรับธรรมะได้เต็มที่ สามารถหลุดพ้นได้...

          ปุ้ยว่า...ประเด็นอยู่ที่  เรารู้จักวิธีการเรียนรู้และพัฒนาตัวเองไปได้ระดับไหน..และสามารถรักษาระดับนั้นไว้ได้หรือไม่...ไม่แน่..คุณอาจเป็นผู้นิยาม "บัวเหล่าที่ 5" ก็ได้ค่ะ  ที่สำคัญคือ..อย่าหลอกตัวเองว่าได้ลองทำหรือทำดีที่สุดแล้ว....แล้วเจอกันค่ะ