.

แม่มิใช่เป็นคนเก่ง แต่แม่เป็นคนแกร่งค่ะ

**

..... แม่เป็นคนบ้านมะกอกใต้ อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง แม่เล่าให้ฟังว่า ตาเสียเชีวิตตั้งแต่

แม่อายุได้เจ็ดขวบ ตาเป็นกำนันที่บ้านมะกอกใต้ จำเป็นต้องสู้รบกับโจรอยู่เสมอ ท่านขุนพัน

คือปูชนียบุคคลที่หัวใจของแม่เสมอมา แม่บอกว่าตาไปสู้รบกับโจรพร้อมด้วยท่านขุนพันเสมอ

เพราะท่านขุนเป็นบุคคลที่เอาจริง พูดภาษาง่ายๆคือ เป็นคนจริง ทำจริง พูดจริง

ท้ายที่สุด ตาก็ปฏิบัติหน้าที่พลาดจนได้ คือถูกโจรยิงตาย ซึ่งเรื่องนี้แม่ภาคภูมิใจมาก แม่เล่าเรื่อง

เช่นนี้ทุกครั้ง แม่จะต้องยกมือไหว้ท่วมหัวระลึกถึงบุญคุณและความเก่งกล้าของท่านขุนพันเสมอ

แล้ววันหนึ่ง เป็นวันที่ เจ้าของบลอกมีความสุขมากที่สุด คือได้มีโอกาสไปงานศพแม่ของเพื่อน

ร่วมงานที่นครเมื่อหลายปีมาแล้ว ปรากฏว่า ท่านขุนพันเป็นลุงของเจ้าของงาน และท่านไปนั่ง

ร่วมในงานด้วย มีฝูงคนจำนวนมากทีเดียวห้อมล้อมท่านเต็มไปหมด เจ้าของบลอกพยายามฝ่าฝูงคน

ไปจนถึงตัวท่านขุน เพื่อจะบอกว่าเป็นหลานตา และในที่สุดก็สมหวัง ท่านตบไหล่แบบเอ็นดูและ

ท่านก็ถึงกับอุทานว่า .....อืม ..นี่หลานตา..... .... และท่านก็ถามทุกข์สุขถึงครอบครัว เป็นวันที่

เจ้าของบลอกภาคภูมิใจที่สุด และปลื้มใจ เก็บความประทับใจมาเล่าให้แม่ฟัง แม่ฟังไปด้วย ยิ้ม

ไปด้วย แต่ยิ้มของแม่เป็นยิ้มที่แม่น้ำตาคลอเบ้า.... เพราะแม่อดที่จะหวนระลึกถึง วันที่ตาเสียชีวิต

ที่ถูกโจรยิงไม่ได้....

นี่คือภาพล่าสุด ที่พี่ที่ทำงานที่เป็นญาติกับท่านขุนพัน เอามาให้จากงานศพของท่านขุน

เพื่อเอามาให้แม่ ...(.ซึ่งตอนงานศพท่าน มีภาระกิจเรื่องการงานเลยไปไม่ได้ )

หลังจากที่ตาเสียชีวิตแล้ว ยายต้องเลี้ยงลูกหลายคน ยายเลยสู้ไม่ไหว

แม่เล่าให้ฟังว่า ยายได้ส่งแม่ไปเรียนหนังสือกับน้องของยาย ที่

จ.ปัตตานี ซึ่งมีคหบดีท่านหนึ่งได้นำตาซึ่งเป็นน้องของยายเอาไปเลี้ยงเป็น

บุตรบุญธรรม เมื่อแม่ต้องไปอาศัยเค้า เพื่อเรียนหนังสือ แม่เล่าถึงตอนนี้

แม่จะเน้น เรื่องการปรับตัวในการอยู่ในสังคม แม่บอกว่า เนื่องจาก

ตา(ที่เป็นน้องของยาย) ที่แม่ไปอาศัยด้วย เค้าเลี้ยงเด็กๆจำนวนมากด้วยความ

เป็นคนใจบุญ และเด็กๆเหล่านี้ล้วนแต่เป็นญาติๆทั้งนั้น แต่ต่างพ่อต่างแม่กัน

แม่จึงต้องปรับตัวให้อยู่กันได้ เข้ากันได้ กับทุกๆคน โดยที่ไม่ให้ตาซึ่งเป็น

ผู้ปกครองอุปถัมภ์ต้องทุกข์ใจเพราะแม่ เพราะฉะนั้นแม่จะเน้นย้ำเสมอว่า

.... การปรับตัวอยู่กับผู้อื่นได้ การรู้เท่าทันคนอื่น การไม่อิจฉาตาร้อน

ผู้อื่น การเลือกคบแต่สิ่งดีๆ จากเพื่อนๆ จะทำให้เราอยู่กับคนอื่นได้

อย่างมีความสุข

**

หลังจากนั้น ด้วยความที่แม่เป็นนักเรียนที่เรียนดีมาก ยายที่บ้านมะกอกใต้

เลยยอมขายนา ที่บ้านมะกอกใต้ ให้แม่ไปเรียนพยาบาลที่ ศิริราช ( สมัยนี้

คือ มหาวิทยาลัยมหิดล) เพราะแม่สอบได้ โดยยายกำชับว่า เงินที่ขายนาไป

ต้องประหยัดอดออม ให้เรียนให้พอ... แม่เล่าว่า..... แม่ต้องรับผิดชอบตัวเอง

บริหารจัดการเงินตัวเอง และไปเรียนตัวคนเดียว ด้วยการระมัดระวังในเรื่อง

การครองตน ครองใจเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อไหร่ ที่แม่พูดเรื่องนี้ แม่จะเน้นย้ำเสมอว่า...

...ลูกผู้หญิง นะลูกนะ การครองตนให้สง่างามเป็นสิ่งที่ประเสริฐที่สุด

เพศชายคบได้นะลูก แต่คิดแค่เป็นเพื่อน เป็นพี่เป็น้องกัน

ถ้าจะเลยเถิดคิดเป็นคู่ครอง ต้องกรองให้หลายๆชั้น นะลูกนะ

เราต้องสร้างกำแพง ให้ผู้ชายรู้จักปีนบ้างบ้าง เค้าจะได้เห็นคุณค่าของเรา

**

หลังจาก แม่มามีครอบครัวมาแต่งงานกับพ่อ ความจำเป็นทางหน้าที่การงาน

และด้วยความที่พ่อต้องการกลับภูมิลำเนาบ้านเกิดเพื่อมาดูแลบุพการี

แม่เลยจำเป็น ต้องโยกย้ายจาก กทม ...ออกมาสู่บ้านนอก ชนบท

ทั้งๆที่ ทั้งพ่อทั้งแม่ ต่างก็ได้ทุน ไปเรียนต่อต่างประเทศทั้งคู่

เมื่อไหร่ที่แม่เล่าเรื่องนี้ แม้จะเน้นย้ำให้เห็นถึงความ

กตัญญูกตเวที ขเองพ่อเสมอ

ซึ่งเป็นเรื่องที่แม่ไม่เคยลืม

ทำไมจึงกบอกว่า แม่คือคนแกร่งที่สุดในหัวใจฉัน

ก็ด้วยเหตุผลที่ว่า...แม่ต้องต่อสู้ชีวิตตัวคนเดียวตลอด

ตั้งแต่เล็กจนโต โดยไม่ได้อยู่กับพ่อแม่เลย เพราะว่าหลังจากตาเสีย

ไม่เท่าไหร่ ยายก็เสียชีวิตตามไปด้วยด้วยการเป็นโรคเจ็บป่วย

**

แม่เล่าเรื่องราวของแม่ครั้งไหน แม่จะต้องเน้นย้ำเสมอว่า....

ลูกแม่ต้องแกร่ง นะลูกนะ ให้แกร่งสักครึ่งหนึ่งของแม่ก็ยังดี

ไปอยู่ที่ไหน ต้องเอาตัวรอด ต้องครองตน ครองใจ

ให้สวย สง่างาม ฉลาดเฉลียวในการคบหาสมาคมกับคน

แม้ต่างวัย ต่างเพศ ก็ต้องทำให้คนเค้ารัก เค้าศรัทธาให้ได้นะลูกนะ

ให้สมกับเป็นลูกแม่ นะลูกนะ