จากใจสู่ใจในความเป็นโอเคเนชัน…โลกไร้สาย มาถึงตอนนี้....ระยะเวลาก็ได้ผ่านมาถึง

ระยะหนึ่งของชีวิต อายุ เริ่มเข้าใกล้วัยที่จะเป็นนิสิต นักศึกษาใหม่เข้ามาทุกวัน

ที่ดิฉันหยิบยกเรื่องนี้มาพูด เพราะได้เกิดความประทับใจอย่าหนึ่งในตัวรุ่นพี่ชาวโอเคเนชั่น

 ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการเล่นบล็อก..ในทางสร้างสรรค์ ทำให้เราได้รับสิ่งต่างๆ

อย่างคุ้มค่ามากมาย....มากกว่าคำว่า สนุกสนาน ที่วัยรุ่นคนหนึ่งจะได้รับ ที่นี่

 เป็นศูนย์รวมของผู้คนหลากหลายแห่ง..หลายที่มา หลากหลายอาชีพ และได้มี

การแลกเปลี่ยนทัศนะคติที่ดีต่อกัน

 ...................................................................................................................................................... เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา.... ดิฉันได้พูดคุยหลังไมค์ กับรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งเขาได้รักการเขียน

 การแต่งนวนิยาย เช่นเดียวกับดิฉัน ที่สำคัญ....พี่เขายังให้ข้อคิดในการเรียน...ให้กำลังใจ

...กับฉัน ซึ่งเราไม่เคยได้พบเจอกันมาก่อนเลย แต่คำว่า มิตรภาพ ที่ได้ โดยไม่จำกัดอายุ

 ทำให้ได้รับความรู้สึกดีๆจากรั้วโอเคเนชั่นแห่งนี้แทบพูดไม่ออก บอก อธิบายไม่ได้เลย

 ว่ามันมีค่าทางความรู้สึกมากน้อยเพียงไหน ...พี่เขาได้ บอกไว้ว่า หากน้องชอบในสิ่งที่

น้องรักอยู่นั้น ขอให้ทำตามความฝันในสิ่งที่ตนชอบดีกว่า อย่ามีคตินิยมผิดๆ ว่า

เด็กเรียนสายวิทย์ แล้วจะต้องเป็นคนเก่งเสมอไป การได้ทำในสิ่งที่เรารัก จะเป็น

แรงบันดาลใจให้ทำสิ่งนั้นไปได้อย่างไม่ท้อถอย อยากจะบอกเหลือเกินว่า ประทับใจ

ในสิ่งที่ชาวโอเคมอบให้กัน มันเชื่อมสายใยผ่านทางโลกที่ไร้สาย ทำให้เกิดสายใย

อย่างเหนียวแน่นและมั่นคง แล้วยังมีอีกมากมายที่ได้รับ ดิฉัน..จำคำพูดหนึ่งของ

พี่อีกคนที่ฉันได้รู้จักจากโอเคเนชั่น เช่นกัน เขาสอนให้ฉันรู้จักบุญคุณของพ่อแม่

คำพูดที่คอยสั่งสอน.. เสมือนบุคคลหนึ่งในครอบครัวที่ห่วงใยแก่กัน พี่เขาได้บอกไว้ว่า...

หนูรัก พ่อ กับ แม่ ให้มากๆนะ เพราะเขาทั้งสองคือชีวิตทั้งชีวิตของเรา เมื่อท่านจากไปแล้ว

 ไม่มีวันหาที่ไหนได้อีกแล้ว ให้หนูนึกถึงสมัยตอนเด็กๆที่เราหัดเดิน ตอนที่หัดสวมรองเท้า

 เราเคยสวมรองเท้าผิดข้างอยู่เสมอ ตอนเด็กๆ ซึ่งมันอาจไม่สบายนักเวลาสวมใส่.

..มีพ่อแม่ คอยหัดให้เราสวมใส่รองเท้า แล้วเราก็ลืมจนได้ ใส่รองเท้าผิดข้างอยู่ดี...

 แต่ พ่อ แม่...ก็ยังคงสอนเราไม่หน่ายหนี จนกว่าเราจะจำได้ ใส่รองเท้าได้ถูกข้าง

 และแล้วเราก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ การที่เราจะลืมเรื่องราวเหล่านั้น เมื่อครั้งอดีต

มันอยู่ที่ตัวเราเองว่าจะลืมหรือไม่.. ซึ่งถูกต้องมากเลยค่ะพี่

 พี่ๆสอนให้ดิฉันรู้จักคุณค่าของตัวเอง ...ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

**

การเปิดโลกที่กว้างไกลด้วยการเป็นบุคคลหนึ่งในโอเคเนชัน มันคือสิ่งที่คุ้มค่าของชีวิต

อย่างหนึ่ง... มันคือประสบการณ์ดีๆ ที่หาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้... มันคือสิ่งที่ทำให้วัยรุ่น

คนหนึ่ง กลับมามองย้อนดูตัวเราเอง ด้วยคำถามว่า c แล้วเราล่ะ???/ ฉันเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

...ที่ชอบสนุกสนานรื่นเริงไปกับบทเพลง บทประพันธ์ และ โลกของธรรมชาติที่งดงาม

แต่นั่นก็ยังหมายความว่ายังมีสิ่งอื่นๆที่มากมายในโลกนี้ ที่คนเรายังไม่ได้เรียนรู้และเข้าใจ

 ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในการที่จะอยู่รวมกันในโลกใบนี้ได้อย่างมีความสุข....

การที่เราได้มองสิ่งรอบข้างด้วยการพิจารณา และมองดูให้ดีอย่างลึกๆแล้ว ...

มันซ่อนด้วยอะไรบางอย่างมากมายให้เรียนรู้ได้ศึกษา ซึ่งคิดว่า อายุเพียง 17 ปีนี้

 ยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของชีวิตคนเราเลย ยังต้องผ่านอะไรมากมายที่ต่างถาโถมเข้ามาในชีวิต.

. ก็จะขอใช้สิ่งต่างๆรอบตัวให้คุ้มค่า..กับการดำเนินชีวิต เปิดรับความคิดที่ดีๆ ของคนรอบข้าง

เพื่อใช้เป็นเรือลำหนึ่งในการนำไปสู่จุดหมายที่เฝ้าฝัน..และคิดว่ามันคงจะได้สมดั่งใจแน่นอน

เพราะทุกๆท่าน คอยมอบแต่สิ่งที่ดี แก่ดิฉัน เมื่อถึงวันนั้น คงจะเป็นวันที่มีความสุข

อย่างไม่มีวันลืมเลือนแน่นอนค่ะ

....................................................................................................

***  นี่คือ  กระทู้หนึ่งในโอเค ...ที่เด็กตัวน้อยประทับใจบรรยากาศที่นี่

http://www.oknation.net/blog/misskiss