กระทู้ด้านล่างนี้ดลใจให้เขียน เอ็นทรี่นี้

http://www.oknation.net/blog/molly/2008/05/10/entry-1

วันนี้ว่างๆ ....เลยเดินเล่นในโอเค ...ไปที่บ้านหลังหนึ่ง

ดลใจให้เขียนคอมเมนท์ได้ยาว ๆ..และยาว

อารมณ์ต่อเนื่อง ...เลยมีอะไรที่อยากจะเขียนมากมาย ....

   ทำไมถึงจั่วหัวเช่นนั้น ....

                            ไม่ทราบว่าจะเรียกผู้ชายคนนี้ .. ว่าอะไรดี  ?

                              ..

                             ก็อะไรล่ะค่ะ

                             &...จะเรียกว่า  พ่อ  ก็ไม่ใช่พ่อบังเกิดเกล้า

                             &...จะเรียกว่า  เพื่อน ก็ไม่ใช่คนรุ่นราวคราวเดียวกัน

                             &...จะเรียกว่า  พี่ ก็ไม่ได้เป็นญาติโกโหติกาอะไรกะเรา

                                   และไม่ใช่รุ่นพี่สถาบันเดียวกัน

                             &...จะเรียกว่า  คู่รัก  ก็เค้าไม่เคยบอกว่า  รัก...  สั๊กคำหนึ่ง

                             &...จะเรียกว่า  น้อง  ก็ยิ่งไม่ใช่ใหญ่เลย  เพราะเค้าอายุมากกว่ามาก

มนต์ดำ

...

     มันเป็นเรื่องแปลก ....ที่คนๆหนึ่งจะเข้ามาในชีวิตเรา  โดยเราไม่รู้ตัว ...ทุกอย่างธรรมชาติจัดสรร

มาให้หมด ...แรกเริ่มเดินเข้าไปทำงาน ...สายงานก็ส่งให้เค้ามาเป็นผู้ปกครองเรา ...ด้วยมาดที่วาง

อย่างคนดุๆ ...ดูแลใส่ใจชีวิตเราตั้งแต่หัวจรดเท้า ...เราก็กลัวและก็เกรง  กล้าๆกลัวๆ  ...มีอะไรก็

ระมัดระวังตัว ...จะนั่งไงดีน้อ  จะเดินไงดีน้อ  จะแต่งกายอย่างไรดีน้อ....  จะพูดคุยกับเพื่อนร่วมงาน

อย่างไรดีน้อ ....ที่จะให้พ้นสายตาพ่อเจ้าประคุณคนนี้ ....ทุกอย่างที่ก้าวย่างเข้าไปในที่ทำงาน

เริ่มกลัว ...และตามมาด้วยความรำคาญ ...ทำไมฟ้าต้องส่งคนประเภทนี้มาดูแล .... ฉันด้วยนะ ...

... ตั้งแต่เช้ายันเย็น ...ถ้ามีโอกาส  ถ้ามีเวลา  ฉันไม่เคยรอดพ้นสายตาของเขาที่เฝ้าดูแล

สอดส่อง ...แอบคิดในใจอะนะว่า ....อีตาเจ้านายคนนี้  คงอยากให้เราเป็นเทพธิดาที่มีแต่ความ

สมบูรณ์แบบนะสิ ...ก็ได้แต่แอบคิด  ท่ามกลางความแปลกๆ ...ที่มันผุดโผล่ขึ้นมาในใจ....

...จากหนึ่งปีกลายเป็นสองปี  และสามปี ....ทีท่าเค้าไม่เคยเปลี่ยนแปลง ...ในขณะเดียวกัน

เค้าเหมือนดาวที่ล้อมด้วยเดือน ...เป็นที่สิเนหาในหมู่สตรี ...ยิ่งสตรีล้อมรอบเขา  เรายิ่งต้องยืนนิ่งๆ

บางเวลา  บางครั้งก็ต้องหลบหลีกการเป็นผู้ปกครองของเขา ...เพราะเราเกรงความเข้าใจผิดจากเพศ

เดียวกัน ...เราพยายามอยู่แต่เรา ....ถอยออกห่างจากเค้าบ้าง  บางเวลา ...เพราะเราก็ไม่รู้ว่าเรา

คือใครในสายตาเขา ?

... เราอาจจะเป็นเหยื่ออันโอชะชิ้นหนึ่งของเค้าก็ได้ ...หรือเราอาจจะเป็นสิ่งหนึ่งที่เค้าคิดเป็น

หนูทดลองในเชิงวิทยาศาสตร์ก็ได้ ...หรือเราอาจจะเหยื่อชิ้นต่อไปที่เค้าทำให้ตายใจก็

ได้ ....หรือว่า ....ความคิดสุดท้ายผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไรกะเราเลย

...คิดแค่ว่า ....ทำไปด้วยมนุษย์ธรรม

...  ยิ่งนานวัน ...ใจเราก็เริ่มเป็นปรัศนีย์ ...? ....ผู้ชายคนนี้ ทำไมเค้าถึงเข้ามาเกี่ยวกันกับชีวิต

เราตลอดเวลาขนาดนี้นะ ....ที่สำคัญยามเราประสบผลสำเร็จอะไร  เค้าจะดีใจมากกว่าตัวเรา

ดีใจให้ตัวเราเองเสียอีก  สายตาเค้าบ่งบอกว่าภูมิใจ ....เราก็งงๆนะ ...ทำไมอีตาคนนี้ต้องภูมิใจ

ในตัวเราอะนะ ...ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย   และยามเราทุกข์  เราลำบาก  เราร้องให้

ทำไมน้อ  ผู้ชายคนนี้ถึงเจ็บร้อนแทนเรา  มากกว่าตัวเราซะอีก ...เราทุกข์เรื่องอะไร  คิดแก้ไข

ให้ทุกอย่าง  บางครั้งก็เอาตัวเข้าช่วยเข้าปกป้อง ...  เราถูกเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้ง ...หมั่นไส้

ดูดีดูร้าย  ผู้ชายคนนี้ก็เข้าไปแก้ไขสถานการณ์ให้หมด .....

...เวลาผ่านไป ....ผ่านไป ...จนเรามึนและงง .....งงกับความดูแลใส่ใจที่เค้ามีให้ ....โดยไม่มีสายตา

ของความรักและความไคร่ ...และไม่มีคำว่ารัก ...ออกมาจากปากเค้าเลย ...แม้สั๊กครั้งเดียว

...ท้ายที่สุด   ตัดสินใจเดินห่างออกจากเค้า  เป็นพันกิโล ....เป็นพันกิโล ...ด้วยความคิดที่ว่า

ฉันงงแล้วนะ ....และไม่เล่าใคร  ไม่บอกใคร  ไม่อ้าปากเล่าใคร ....เก็บเงียบคนเดียว

ตั้งต้นหาทางเดินใหม่  ที่ห่างไกลเค้ามากๆ ....เพื่อให้พ้นจากมนต์ปริศนานั้น ....

...เวลาผ่านไป ...มันเป็นเรื่องแปลกนะคะ  เราหนีสิ่งใด  สิ่งนั้นยิ่งตามเรามา ....อักษรดัน

ลอยมาตามลมผ่านสายตาพ่อ  ผ่านสายตาแม่ ....พ่อตั้งคำถามกับเราว่า  เค้าคือใคร

                                            ....เราตอบว่า  มนต์ดำ

                                                             ...

ก็ไม่รู้จะตอบว่าไงดี  เลยตอบอย่างนั้น ....ตอบไปแบบไม่รู้ตัว ...ตอบไปท่ามกลางความมึนงง

เค้าจะเอาไงน้อ ....ทำไมอักษรจึงลอยตามเรามา ....ก็นึกเอะใจว่า  สั๊กวันหนึ่งๆ  ไม่นาน  ๆไม่นาน

ตัวเป็นๆ...ตัวเค้าคงมายืนหน้าบ้านเรานะ ......

แล้ววันหนึ่งก็มาถึงจริงๆ ...เราก็อึ้ง  เอาไงดีน้อ ....ชีวิตฉัน ...ฉันหนีสิ่งหนึ่ง  แต่สิ่งนั้นกลับตามฉันมา

เค้าจะมาเพื่ออะไร  ก็ลองกอดอกดูนิ่งๆ  ไม่วิ่งไปตามมัน ....จนท้ายที่สุด....

คำพูดที่เค้าบอกพ่อว่า .....ถ้าผมจะแต่งงานกับ ...ลูกสาวพ่อพ่อจะว่าไง....

เรานั่งอยู่ ณ  ที่นั่นด้วย ...มนต์อะไรดลใจ  เราตอบไม่ถูก ...รู้แต่ว่าเดินเข้าพิธีวิวาห์  แบบไม่มีข้อโต้

แย้งใดๆ  ทั้งสิ้น ....

...   และจากวันนั้นจนถึงทุกวันนี้ ....สิ่งในอดีตที่เค้าเคยปฏิบัติดูแลเราอย่างไร  ดูตั้งแต่หัวจรดเท้า

มนต์ดำอันนั้นไม่เคยเสื่อมคลาย ...อาจจะหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ ....

... ...เลยต้องมานั่งคำถามว่า ...นี่หรือตัวฉัน ....แล้วผู้ชายคนนี้  ฉันจะเรียกเค้าว่าอะไรดีนะ..  ในเมื่อ

ฉันไม่เคยได้สัมผัสคำว่า  รัก  ไม่เคยได้ดอกกุหลาบจากเค้าแม้สักดอกเดียว ...ไม่เคยมีคำ

หวานๆเกี้ยวพาราสีฉันแม้สั๊กประโยคเดียว ....

แต่ถ้าถามว่า ....ทุกวันนี้  ฉันสุขไหม ....ก็ตอบได้ว่า  มันเป็นสุขที่ลึกยากที่จะอธิบายใครได้ค่ะ