ได้ข่าวทหารพรานของเราสังเวยชีวิตไป 11 คนในคราวเดียวแล้วแค้นครับ  โมโหคนร้ายก็โมโห แต่ผิดหวังแนวทางปฏิบัติของทางการมากกว่า  เชิญมาอ่านบทความนี้กันอีกทีนะครับ  พรุ่งนี้ผมจะอัพบทความที่คล้ายกับบทความนี้ แต่ถึงใจกว่าบทความนี้อีก 

หากไม่แก้ปัญหาด้วยความรุนแรงก็คือหลงกลฝ่ายตรงข้าม

บทความชิ้นนี้ผมเขียนลงคมชัดลึกฉบับ 19 มีนาคม ปีนี้

น่าเศร้าใจกับความอดกลั้นของรัฐบาลเสียจริงต่อกรณีที่ยังยึดมั่นกับแนวทางสมานฉันท์ สันติวิธีโดยไม่เปลี่ยนใจ  แม้ว่าสถานการณ์ใต้จะล่วงเลยมาถึงขั้นนี้แล้ว  การพยายามปฏิเสธการแก้ไขปัญหาบนหลักความจริง แต่ไปฝันถึงสังคมอุดมคติไกลโพ้นนั้นในที่สุดแล้วก็จะไม่ช่วยอะไรเลย ทั้งต่อชาวไทยพุทธ ไทยมุสลิม  ข้าราชการ  หรือถึงแม้การถูกสาบแช่งประณามที่คนจะมุ่งโจมตีไปที่ความไร้น้ำยาของรัฐ  ก็จะหยุดยั้งตรงนี้ไม่ได้เหมือนกัน

            ความจริง สิ่งที่รัฐทั้งยุคทักษิณและสุรยุทธ์ยึดถือมาแต่แรก คือการพยายามใช้สันติวิธีแยกน้ำออกจากปลา หวังให้ผู้บริสุทธิ์หันมาร่วมมือกับรัฐต่อต้านโจร  และพ่อแม่ดูแลลูกไม่ให้เยาวชนหลงผิดเหล่านี้นั้นเป็นแนวคิดที่ดี  แต่หากทื่อตรงเกินไป กลายเป็นใช้แบบครอบจักรวาล  ประสิทธิผลก็จะไม่เกิด  และนี่เองที่ทำให้ต้องมานั่งกลุ้มว่าขนาดขอโทษคนใต้กันขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ลดความรุนแรงกันอีก

            แล้วเมื่อถึงวันที่โจรใต้ลุกขึ้นมาจ่อหัวยิงคนพุทธตาย 9 ศพแบบเดียวกับอิรัก  ผู้มีอำนาจก็ยังพูดแบบเดิม ๆ อยู่อีก  แล้วจะให้ชาวพุทธผู้เจ็บแค้นเข้าใจประสิทธิภาพและกึ๋นของรัฐว่าอย่างไร

            ในใจจริงแล้ว  ผมก็อยากหลอกตัวเองเหมือนกันว่าขอให้คนไทยใจเย็นรอกันอีกหน่อยเถอะ  รัฐกำลังแก้ปัญหาอย่างลับ ๆ อยู่  ที่จะส่งทหารพรานลงไปอีก 20 กองร้อยคงกำลังจะไปเด็ดหัวผู้ก่อการร้ายแน่ ๆ แต่เปิดเผยยุทธวิธีไม่ได้  และที่รัฐบาลไม่พูดเรื่องการใช้ความรุนแรง ก็เพราะกลัวจะถูกเช็คบิลจากนักสิทธิมนุษยชนนานาชาติ  แต่รัฐคงไม่นิ่งเฉยหรอก  โดยเฉพาะในยามที่ทหารเก่า  ๆ รุ่นพี่ที่ผู้นำรัฐบาลและกองทัพยังต้องให้ความเคารพเกรงใจอยู่นั้น  ต่างเห็นด้วยกับการใช้ตาต่อตาฟันต่อฟันกับโจรใต้ทั้งนั้น  ไม่เชื่อไปถามพลเอกพลโทที่เกษียณแล้วสักคนดูก็ได้

            แต่ไม่ว่ารัฐบาลนี้จะพูดอย่างทำอย่าง  หรือพูดตรงทำตรง  การประกาศว่าจะยึดแนวทางเดิมต่อไปก็คือการหลงกลฝ่ายตรงข้ามชนิดหนึ่งนั่นเอง  เพราะขณะที่รัฐบาลเกรงว่าหากใช้กำลังรุนแรงเกินไป  ชาวมุสลิมก็จะเจ็บแค้น ยิ่งหนีห่างจากรัฐ  ยิ่งจับอาวุธมาสู้กับรัฐมากขึ้น  ชาตินี้จะไม่มีวันเยียวยาจิตใจกันได้  แต่รัฐบาลไม่สนใจความจริงที่ว่าหากปล่อยให้สถานการณ์เป็นอย่างนี้ต่อไป     ชาวบ้านทั้งพุทธทั้งมุสลิมก็จะไม่เอารัฐเลย  เหมือนที่ทุกวันนี้ก็พึ่งพาความช่วยเหลือแทบไม่ได้แล้ว  ชาวพุทธนั้นกำลังทิ้งถิ่นขึ้นเหนือ นี่คือการใกล้จะหมดสิ้นเผ่าพันธุ์ไทยในจังหวัดชายแดนใต้ชนิดหนึ่ง เข้าใจกันหรือไม่  พวกที่เหลืออยู่ ถ้าไม่รอความตายสักวันก็ต้องรวมกำลังลุกขึ้นสู้แบบเดียวกับที่อินโดนีเซีย  แล้วรัฐจะห้ามพวกเขาได้หรือ  ส่วนชาวมุสลิมนั้นไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าโจรมันชั่ว  แต่เมื่อโจรมีอำนาจเหนือรัฐ  พวกเขาก็ต้องยอมสยบให้  มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษยชาติอยู่แล้ว

            ถึงยังไงก็เสียอยู่แล้ว  ทำไมจึงไม่ลุกขึ้นสู้เล่า  มัวมองอยู่แต่สมานฉันท์ในมุมตัดตอน  แต่ไม่สนใจมุมที่ว่ากว่ารัฐบาลอังกฤษจะยอมเจรจากับขบวนการกู้ชาติไอริชนั้นเล่นงานพวกไออาร์เอง่อยเปลี้ยไปแค่ไหน  กลุ่มคนโปรเตสแตนท์ในพื้นที่มีอิทธิพลแค่ไหนในการคานความฮึกเหิมของพวกคาทอลิก   แล้ววันนี้รัฐกำลังทำอะไรกับคนพุทธในพื้นที่ และกำลังทำอะไรกับการหนุนหลังของคนพุทธทั่วประเทศ

            เคยมีคนถามมหาตมะ คานธี ผู้ยึดมั่นในหลักอหิงสาว่าท่านไม่ใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาในทุกเรื่องจริงหรือ  แต่ถ้ามีคนใจร้ายมาฆ่าคนต่อหน้าท่าน  ท่านจะหยุดยั้งเขาอย่างไร   ท่านมหาตมะคานธีก็ตามว่า ถ้าเพื่อรักษาชีวิตตนเอง ท่านจะยึดหลักอหิงสาต่อไป  แต่ถ้าเพื่อรักษาชีวิตผู้อื่นอย่างกรณีนี้  ท่านก็จำต้องใช้หิงสาเข้ายับยั้งหิงสาเหมือนกัน  ไม่ทราบว่ารัฐบาลคิดอย่างไรกับประโยคนี้