พึ่งกลับมาจากดูงานที่ภาคอีสาน ได้ข่าวว่าหลานสาวคนสวยจะไปทดสอบหน้ากล้องวันจันทร์นี้ ดีใจมากครับ เพราะบล็อกนี้ก็มีส่วนหนึ่งที่จะเขียนถึงเธอ  แบบว่าไม่เห่อเท่าไหร่เลย  แต่ก็ไม่รู้ว่าสาหร่ายจะทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอัน เพราะ 27 มิถุนานี้ สาหร่ายต้องบินกลับอเมริกาแล้ว  และอาจจะไม่ได้มาประเทศไทยอีกจนกว่าจะโต

สาหร่ายจะอายุครบ 4 ขวบวันที่ 10 มิถุนายนนี้  พ่อแม่เจอกันแบบบังเอิญมาก  แม่เหมียวซึ่งเป็นน้องสาวผมเธอเป็นแอร์โฮสเตสของแจแปนแอร์ไลน์บินไฟลท์ฮาวายไปลงโฮโนลูลู  ส่วนพ่อณอน เป็นฝรั่งหนุ่มหล่อผมบลอนด์ตาสีฟ้า ตอนนั้นอายุแค่ 23 เป็นนายทหารเรือดำน้ำสหรัฐ ฯ ดันเรือเสียมาจอดรอซ่อมที่โฮโนลูลูเหมือนกัน  เอาล่ะซี  เจอกันที่นั่น หนุ่มณอนก็หลงใหลเหมียวมาก  ออกเวรแล้วบึ่งมากรุงเทพ เอาแหวนแต่งงานมาด้วยมาจองกับพ่อผมไว้ก่อน  พ่อผมท่านเป็นนายพลเรือเอก  ท่านชอบทหารเรืออยู่แล้ว  แต่ไอ้หมอนี่มันผิดธรรมเนียม  เอ็งจะมาขอหมั้นขอแต่งกับลูกสาวคนอื่นหน้าตาเฉยไม่ได้  โน่น ต้องรออีก 1 ปีตามความพอใจของข้า ค่อยเอาพ่อเอ็งมาสู่ขออย่างเป็นทางการ

ว่าที่เขยฝรั่งกลืนน้ำลายเอื้อก  เยสเซ่อ รออีก 1 ปี  วางแผนกันให้น้องเหมียวลาออกจากงานไปใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านที่อเมริกา  ส่วนเขาจะบินเอาพ่อมาสู่ขอ เอาพี่ชายมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในปี 2544 

โชคชะตาเกือบเล่นตลก สาหร่ายเกือบไม่ได้เกิด เพราะขณะที่ทางเราเตรียมงานแต่งไว้ทางนี้  หมั้นเช้าที่บ้าน บ่ายแต่งแบบคริสต์ที่โบสถ์ฝรั่งถนนวิทยุ กลางคืนจัดเลี้ยงที่ รร.เซ็นทรัลไฮแอท  พ่อกับพี่ชายนายณอนก็บินมาจากนิวอิงแลนด์ในคืนวันที่ 11 กันยายน 2001 หรือ วันวิปโยคถล่มตึกเวิร์ลเทรดพอดี  นับว่าเคราะห์ดีมาก เพราะ จอร์จ บุช เขาประกาศปิดน่านฟ้าไป 2 สัปดาห์หลังจากเครื่องบินของตระกูลนายณอนเทคออฟไปแล้ว หากยังโต๋เต๋อยู่ที่สนามบินก็จะออกนอกประเทศไม่ได้ งานวิวาห์คงล่มเป็นแน่

แน่นอนว่างานแต่งที่นี่ย่อมมีการอารักขาความปลอดภัยเป็นพิเศษ  ไม่ใช่เรามีตังค์ไปจ้าง รปภ.อะไรหรอก  แต่โบสถ์ดันอยู่หลังสถานทูตอเมริกันพอดี  บอกตรง ๆ ว่าทหารเดินกันพรึ่บ  คงกลัวผู้ก่อการร้ายเล่นงานสถานที่สำคัญของสหรัฐ ฯ อย่างต่อเนื่องกระมัง

งานแต่งที่เซ็นทรัลเรียบร้อยดี  ผมช่วยงานต่าง ๆ อย่างเหน็ดเหนื่อย วันรุ่งขึ้นหลังส่งตัวเข้าเรือนหอที่เซ็นทรัลแล้ว ก็ยังต้องมากับแม่อีก  เพราะแม่ผมเขามีคติว่า ถ้าตอนเช้าคู่บ่าวสาวตื่นนอนมาเจอคนดี ๆ แล้วลูกที่เกิดมาจะต้องเป็นคนดีตามคนที่บ่าวสาวพบเป็นคนแรกของเช้าวันนั้น  แม่เลยเอาตัวเองเป็นมาตรฐาน ผมก็เห็นด้วยครับ เพราะท่านเป็นถึงพลโทหญิง แต่ด้วยการตัดสินใจชั่ววูบ  ผมก็ชิงตัดหน้าแม่ เดินเข้าไปในห้องให้คู่บ่าวสาวเห็นหน้าผมก่อน !!!

ครับ  สาหร่ายจึงถอดบุคลิกมาจากผมเป๊ะ  ทั้งดื้อทั้งซน เก่งทั้งอาละวาด ทั้งขี้อ้อน  แต่ก็ฉลาดและสวยเด่นทุกสถานที่ที่ไป อันหลังนี้น่าจะไม่ใช่บุคลิกของผมแฮะ  เพราะพ่อแม่ทั้งหล่อทั้งสวย  ลูกก็ต้องเป็นตามอยู่แล้ว ปัจจุบันณอน เลิกเป็นทหารเรือแล้ว ไปเป็นวิศวกรโรงงานนิวเคลียร์รวยกว่า ส่วนเหมียวก็พึ่งลาออกจากงานแบงก์ออฟอเมริกา ไปเป็นแม่บ้านเหมือนเดิม 

จบตอนแรก สาหร่ายยังไม่ได้ลืมตาดูโลกเลย ฉบับหน้าจะมาเล่าเรื่องสาหร่ายกันต่อว่าทำไมจึงชื่อนี้ แล้วโรงพยาบาลอเมริกาเป็นยังไง  รออ่านนะครับ