ก่อนที่ผมจะบินไปออสเตรเลียพรุ่งนี้  มีเรื่องหนึ่งที่ค้างคาใจอยู่  นั่นก็คือ การลงเรื่องที่อุทิศแด่เพื่อนรักของผมคนนี้ในบล็อก  เพื่อนโอเคเนชั่นที่อ่านเรื่องนี้ไม่รู้จักเขาหรอกครับ  เพราะนี่คือคนอ้วนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามอะไร  พร้อมทั้งตายตั้งแต่ยังหนุ่ม  แต่ ผมและเพื่อนเซ็นต์คาเบรียลจำนวนหนึ่งจะไม่มีวันลืมเขาเลย 

ทุกปี  ผมและกลุ่มเพื่อนที่ว่านี้จะไปเยี่ยมหลุมศพเขาที่โรงเรียนแม่พระสกลสงเคราะห์ไม่เคยขาด ตรงวันครบรอบวันตายของเขาเป็นเวลา 10 ปีติดต่อกันแล้ว   หน้าที่ผมคือหาอาหารไปให้เขา  ปีนี้มีของโปรดคือ มันสมองหมูแพร่งหลังคลองหลอด ที่เขาชอบกินมากด้วย   เพื่อนอีกคนจะรับหน้าที่เรื่องดอกไม้  ขณะที่อีกคนจะดูแลของจุกจิก เช่น เทียน ธูป น้ำดื่ม  ปีนี้น้องกาญจน์ไปด้วยครับ  ตั้งแต่แต่งงานกันมา  เธอก็ไปกับผมทุกครั้ง 

ติ๊ก เป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันกับผมตั้งแต่ ป.3 เป็นคนสนุกสนานร่าเริง  ใคร ๆ ก็ชอบ เป็นคนมีน้ำใจ  แต่ออกจะเก็บตัว  ไม่คบเพื่อนมากนัก  ไม่เคยปรากฏว่าทำชั่วใด ๆ ผมอยู่ใกล้เขารู้สึกตลกขำขันตลอดกาล

ติ๊ก เป็นคนไม่เคยทำงาน  แต่หากเขาตั้งใจจะทำอะไร จะมุ่งมั่นมิได้ท้อ  เช่น  เขารู้ดีว่าทางบ้านเขาไม่มีคนดูแลบ้าน และมารดาที่เป็นอัมพาตครึ่งตัว  เพราะทุกคนต้องออกไปทำงานกันหมด  เขาก็อาสาดูแลบ้านและมารดา  เป็นเวลาสิบปีเต็ม ๆ   จะหาคนเช่นนี้ที่ไหนได้

เขาเรียนไม่เก่ง  แต่เขาสามารถเรียนรามคำแหง จบภายในเวลา 2 ปี พร้อมเกียรตินิยมอันดับ 2 ด้วย ( คงได้อันดับ 1 หากผมไม่ชวนเขาเที่ยวเตร่  เพราะเทอมแรกเขาได้ G หมด 8 ตัว )

ความสุขของเขาคือ  พ่อแม่ให้เงินเดือนละไม่กี่พัน  มากินมาเที่ยวกับผมและเพื่อนสนิท  เรากินเหล้าด้วยกัน  กินบุฟเฟท์ตามโรงแรม  ขับรถไปเที่ยวชายทะเลกัน  ติ๊กเล่นกีตาร์ได้  ร้องเพลงเอลวิสและบีทเทิ่ลได้อย่างยอดเยี่ยม

ติ๊กไม่มีแฟน  เขาไม่ใช่เกย์  แต่เขาไม่อยากมีแฟนหากคิดว่ายังเลี้ยงดูเธอไม่ได้

ความใจกว้างของติ๊ก คือ ไม่ยึดติดเรื่องเงิน  เคยถูกรางวัลที่ 4 สี่หมื่นบาทก็เลี้ยงเพื่อนจนหมด

  ถึงแม้เขาจะเป็นคริสต์  แต่เขาก็เชี่ยวชาญพระเครื่องพอตัว  

 ถึงแม้ครอบครัวเขาจะมีเงินและมีเกียรติในสังคมระหว่างประเทศ ( พ่อเขาเคยเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของ UN และมีรถเบ๊นซ์ 3 ตอน ใช้ )  แต่เขายืนหยัดข้างคนจนเสมอ  คนชั้นต่ำในสายตาเขาคือ "คนที่ดูถูกคน"

ติ๊ก ไม่เคยประสบความสำเร็จในชีวิต  ยกเว้นความภาคภูมิใจในชีวิตเขา  ที่เคยร่วมขับไล่ทรราชย์ถึง 2 คนตกจากบัลลังค์มาแล้ว  ในปี 31 กับ 35  เขาอยู่ในเหตุการณ์ชุมนุมทั้ง 2 เหตุการณ์อย่างไม่กลัวกระสุนปืน 

จู่ ๆ ติ๊กก็ผอมลงกะทันหัน ภายในปีเดียวจาก 100 โล เหลือเเค่ 60  ไม่รู้เพราะอะไร  อาจเพราะจู่ ๆ เขาลุกขึ้นมาทำงานขายก๋วยเตี๋ยวกระมัง  งานหนักแต่เขาอยากทำเอง  เพื่ออิสระในชีวิต ที่เพื่อน ๆ ก็ไม่เข้าใจ

แล้วติ๊กก็เข้าโรงพยาบาล เมื่อธันวาคม ปี 40 ตอนเข้ายังเฮฮา  แต่หมอบอกว่า เป็น"ไตวายเรื้อรัง" อายุพึ่ง 31 นี่นะ

ติ๊กต้องฟอกไต ลำบากมาก  แต่เขากลับยึดแนวทางรักษาแบบธรรมชาติ  ไม่ฟอกไตตามเวลา  ผลคือ  ติ๊กต้องโคม่าเข้าโรงพยาบาลไม่น้อยกว่า 3 ครั้ง

บ่ายวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2541 ติ๊กโทรมาขอโทษที่ทางบ้านเลื่อนนัดพบหมอที่รามา  ตามที่ผมนัดไว้ให้ และบอกว่าอยากดูหนังเรื่อง GATTAGA   ( ที่ติ๊กอยากดูเรื่องนี้  อาจเพราะพระเอกเป็นคนไม่สมบูรณ์แต่จะเอาชนะโลกแห่งการแข่งขันได้ด้วยการสู้ชีวิต )   ผมเองเคยรับปากเขา  แต่ปฏิเสธขอเลื่อนเป็นวันที่ 29 แทน  ติ๊กดูผิดหวังมากที่ผมจะไม่ไปรับเขาดูหนังวันที่ 28  ผมเองบ่ายนั้นก็ขี้เกียจคุยกับเขา  แกล้งบอกว่าสัญญาณโทรศัพท์ไม่ดี

แล้วชีวิตนี้ผมก็ไม่เคยได้คุยกับติ๊กอีกเลย  เช้ามืดวันที่ 28  พี่ชายติ๊ก โทรมาบอกว่าติ๊ก หัวใจวายตายตอนตี 4   ตั้งศพที่โบสท์หลังโรงเรียนแม่พระ 3 คืน เท่านั้น  ผมกับเพื่อนไปนอนค้างเฝ้าศพอยู่คืนหนึ่ง   และในคืนสุดท้าย  เราก็ฝ่าสายฝนที่ตกกระหน่ำหนักมาร่วมงาน  คืนนั้นคุณพ่อคุณแม่ผมไปด้วย  พร้อมทั้งเพื่อนห้อง B เซ็นต์คาเบรียลรุ่นเกลัยวอโศกอีกราว 30 คน  ซึ่งใจเพื่อนจริง ๆ

วันรุ่งขึ้น ผมเป็นคนขับรถบรรทุกศพของติ๊ก   เข้าร่วมพิธ๊ฝังศพง่าย ๆ แบบคริสต์ ผมเอาของที่ระลึกของพวกเราใส่ลงไปด้วยหลายอย่าง  รวมทั้งรูปถ่ายมีค่าสำคัญ และเข็มทิศที่จะพาติ๊กท่องเที่ยวทั่วโลกตามฝัน

ติ๊ก มาเข้าฝันผมน้อยครั้งมาก  อาจเพราะผมเป็นคนไม่ค่อยเจอผี  แต่ทุกครั้งติ๊กจะชวนไปเล่นสนุกสนาน 

ลาก่อน  ปีหน้ากูคงได้เจอมึงใหม่ที่หลุมศพ  น้องกาญจน์  ไอ้ยิ้ม ไอ้บ๊องค์  และอาจมีคนอื่นอีก  พวกกูรักมึงเสมอ 

ช่วยกันจัดเรียงดอกไม้บนหลุมศพ

ดอกไม้และอาหาร

เราจะมาที่นี่ด้วยกันทุกปี  คนซ้ายคือจิตรกรเอก เขียนรูปราคารูปละ 2 หมื่น พ่อเป็นองคมนตรี  คนกลาง เป็นทายาทเจ้าของบริษัทเสื้อผ้า espada , esp , rockexpress และอีกเยอะ  ยังโสดทั้งคู่

หมายเลขหลุม  เผื่อใครจะแทงหวย

นี่แสดงว่ารักโคตรโคตร

เพื่อนบ้านของติ๊ก  หลายหลุมยังว่างอยู่

โบสถ์ใกล้สุสาน

หลังจากเยี่ยมหลุมศพ  เราก็ไปเยี่ยมพ่อแม่ติ๊กที่บ้านในหมู่บ้านชลลดา บางบัวทอง  จากนั้นจึงไปถวายสังฆทานให้ติ๊กที่วัดพุทธ  แม่ของติ๊กดีใจมากที่เจอน้องกาญจน์

ภาพเหล่านี้ถ่ายเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 2551 ครบรอบ 10 ปีการจากไปของติ๊กพอดี