ไม่ต้องไปมองหาใครหรอกครับ  ผมนี่แหล่ะ  จะเล่าให้ฟังครับ  แต่ขอบอกไว้ก่อน ว่าจะเล่าแต่ในเรื่องที่ผมทราบและสัมผัสเรื่องที่เกี่ยวกับเขาในช่วงเวลานั้นเท่านั้น  พยายามไม่ใส่อคติลงไปนะครับ

ราว ๆ มีนาคม ปี 44 ผมมีหน้าที่อยู่อย่างหนึ่ง  คือทุกเช้าต้องไปเล่าข่าวกรองให้กับ คณะโฆษกของกระทรวงกลาโหมฟัง  ในที่ประชุมนั้นมีนายทหารผู้ใหญ่หลายท่าน  ประธานคือท่านพลเอก พ. มือขวาของรัฐมนตรีกลาโหมตัวใหญ่ชื่อเล็ก ท่านมาจากการเมือง  และมีผู้เข้าร่วมทั้งฝ่ายการเมืองและประจำหลายคน  ในที่ประชุมนี้จะถกกันทุกเรื่อง เพื่อหาทางชี้แจงเรื่องต่าง ๆ ออกสู่สาธารณชนให้เหมาะที่สุด

ดูเหมือนว่ที่ประชุมจะไม่เคยมีความเห็นแย้งกันแต่อย่างใด  ยกเว้น 2 เรื่อง  คือเรื่องผู้พันตึ๋งที่โดนจับทั้งเครื่องแบบจนนำไปสู่การแก้ข้อบังคับ กห.-ตร. ในเวลาต่อมา  กับเรื่องของการรับดวงเฉลิมเข้าเป็นทหาร

ประเด็นที่ถกกันในวันนั้นคือ  ดวงเฉลิมถูกรับเข้ามาเป็นข้าราชการพลเรือนกลาโหม ในสังกัด สำนักเลขานุการรัฐมนตรี อย่างค่อนข้างพิเศษสุด ๆ คือ รับแล้ว ส่งไปฝึกทหารของกองทัพบกทันที  ทั้งที่เขาฝึกกันไปแล้ว 2 อาทิตย์ !!! งานนี้ถ้าไม่เส้นใหญ่จริงๆ  ทำไม่ได้  เพราะการฝึกนั้นจะต้องฝึกแต่เริ่มต้น  ถ้าจะให้สวยต้องรอฝึกมีนาคมปีหน้า  หรือไปฝึกของเหล่าทัพอื่นในเดือนอื่น  ในที่ประชุม พลเอก พ.ท่านยืนยันว่าดวงเฉลิมเป็นเด็กดีกว่าพี่น้อง  เพระท่านสัมผัสมา  แต่พลโท ผ. ซึ่งมีชื่อทางด้านการพูดจาโผงผางกลับบอกขึ้นมาว่า  เท่าที่ท่านทราบ  เด็กคนนี้แหละเหี้..ที่สุด  อ้างว่าท่านก็สัมผัสมาเพราะน้องชายท่านเป็นเสธ.ที่ใหญ่คับฟ้าหรือเสธ. อ. ยังไงเล่า

สุดท้ายดวงเฉลิมก็เข้าฝึกทหารจนได้  และได้ที่ 1 ในรุ่นซะด้วย  โดยยิงปืนได้ที่ 2  และที่น่าทึ่งกว่านั้นคือ  เมื่อฝึกเสร็จวันพฤหัส  วันศุกร์มีคำสั่ง รมว.กห.ให้ดวงเฉลิมติดยศว่าที่ร้อยตรีทันที !!!  เร็วขนาดนี้น่าตกตะลึงจริงๆ เพราะปกติข้าราชการพลเรือนกลาโหมฝึกแล้วต้องรอขั้นตอนกว่าจะติดยศอีกราว 1-3 เดือน

วันจันทร์  ดวงเฉลิมมาทำงานในตำแหน่งประจำแผนกการเมือง  สำนักงานเลขานุการรัฐมนตรี เป็นวันแรก  หน้าที่ที่ได้รับมอบหมายคือ  รวบรวมข้อมูลข่าวเปิดจากหนังสือพิมพ์ตอนเช้า  ซึ่งต่อมาดวงเฉลิมบ่นให้ผมฟังว่าทำไม่ไหว  เพราะต้องรวบรวมตอน 6 โมงเช้า  ขณะที่เขาต้องเดินตามผู้ใหญ่ตอนกลางคืนด้วย

ผมถูกกำหนดตัวให้เป็นพี่เลี้ยงของดวงเฉลิม  เอ  จะทำไงดีวะเรา  เพราะดวงเฉลิมมาทำงานแบบไม่ใช่ธรรมดา  เบ๊นซ์คันเบ้อเร่อมาส่งและรอรับกลับบ้าน  ทหารยามเป็นมิตรกับเขาทั้งหมด  เพราะพ่อเขามีบารมีกับทหารชั้นผู้น้อยเหล่านี้  มีข่าวลือว่ามีการให้รางวัลเป็นสินน้ำใจจำนวนมากด้วย

แต่เมื่อได้สัมผัสจริง ๆ   ดวงเฉลิมที่ผอมสูง  หน้าตาซื่อ ๆ กลับเป็นคนมารยาทเรียบร้อยถ่อมตน  กับผมก็ให้ความนับถือยำเกรง  กับหัวหน้าแผนกซึ่งเป็นผู้หญิงดุ  ดวงเฉลิมก็แสดงความกลัวอย่างเห็นได้ชัด  เราคุยกันไม่บ่อยนัก  แต่ผมพาดวงเฉลิมขึ้นตุ๊กตุ๊กไปเลี้ยงที่ท่าพระจันทร์ครั้งหนึ่ง

วันนั้นผมพาเขา และนายทหารหญิงน้องใหม่อีกสองคนที่ผมเป็นพี่เลี้ยงด้วยไปทานอาหาร  ( ทั้งสองคน เวลานี้เป็นใหญ่เป็นโตยิ่งกว่าดวงเฉลิมเสียอีก )  ที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ริมตลิ่งท่าพระจันทร์  ดวงเฉลิมรีบโดดขึ้นตุ๊กตุ๊กทันที โดยไม่เอาบอดี้การ์ดไปด้วย  จำได้ว่าอาหารวันนั้นก็พวกหมูสะเต๊ะ  ข้าวผัดอะไรพวกนี้ หมดเงินไปสองสามร้อยบาทแค่นั้น  ขากลับนั่งแท็กซี่กลับกระทรวง

ดวงเฉลิมอยู่ในความดูแลของผมได้อาทิตย์เดียว  ก็ขอย้ายไปหน้าห้องรัฐมนตรี  อาจเพราะทนทำงาน 6 โมงเช้าไม่ไหว  เขาอยู่หน้าห้องเดือนกว่า  ผมไม่ค่อยได้เจอเขา  แต่จำได้ว่าไปตามเรื่องหน้าห้องรัฐมนตรีที่ล่าช้าครั้งหนึ่ง  เขาก็ช่วยตามให้พร้อมกับขอโทษขอโพยที่ทำให้ล่าช้า

รู้เรื่องอีกทีเขาก็ย้ายไป ศรภ. ซะแล้ว  โยกไปอยู่ บก.สูงสุด นั้นคนละต้นสังกัดกันเลย  และไม่ได้เจอกันอีกจนถึงวันนี้

ตอนเขาถูกคดี  ผมไม่ได้ไปเยี่ยม   แต่ตอนที่ หิมาลัย โดยคดีติดอยู่ที่เรือนจำกลางคลองเปรม บางเขน  ผมเคยพยายามไปเยี่ยมหิมาลัย เพื่อนเสธ.ของผม 2 ครั้ง  พร้อมทั้งซื้อมันสมองหมูไปให้เขาและดวงเฉลิมด้วย  แต่โชคไม่ดีที่เกิดเรื่องเลยไม่ได้ไปเยี่ยม  ครั้งแรกดันไปวันอาทิตย์ เขาห้ามเยี่ยม  อีกครั้งรถดันชนซะก่อน  ต้องวุ่นเรื่องซ่อมหมดกำลังใจไปเยี่ยม

นี่ล่ะครับ  ข้อเท็จจริงทั้งหมดเท่าที่ผมเกี่ยวข้อง  ส่วนตัวตนที่แท้จริงดวงเฉลิมจะดีหรือเลวอย่างไร  ฆ่าดาบยิ้มหรือไม่  ผมไม่อยู่ในฐานะที่จะทราบความจริงหรือวิจารณ์ได้  อย่างไรก็ตาม  ชีวิตหนึ่งของเขา  ผมถือว่าเคยเป็นน้องผม  ผมจะถือเช่นนั้นตลอดไปครับ