เมื่อวันที่ 4 ที่ผ่านมา  ผมได้มีโอกาสพบปะกับเพื่อนบล็อกเกอร์ตัวเป็น ๆ ครั้งแรก  ด้วยการแว่บเข้าไปดูเขาเตรียมการแข่งขันโบว์ลิ่งช่วยน้องพรุชิง ที่ BSC โบว์ล

บรรยากาศการแข่งขันและเรื่องราวของความสนุกคลุกบุญนั้น  เพื่อน ๆ บล็อกเกอร์หลายท่านได้ละเลงให้อ่านกันหลายเวอร์ชั่นแล้วใช่ไหมครับ   เวอร์ชั่นของเรือรบนั้น คงไม่สามารถบรรยากาศดี ๆ แบบนั้นหรอกครับ  เพราะไม่ได้สัมผัส   อ้าว...  แต่ก็อยากจะเล่าในส่วนที่ตัวเข้าไปแตะซะหน่อย   เพื่อเป็นการตอบ tag  ก็แล้วกัน  และเป็นการบันทึกว่าผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งของสังคมโอเคเนชั่นนี้กับเขา

คิดอยู่นานแล้วครับว่าจะบริจาคเงินทำบุญช่วยเหลือน้อง ๆ พรุชิง   แต่วันนั้นผมติดทานเลี้ยงกับเพื่อน เที่ยงครึ่ง ที่ภัตตาคารเป็ดพูนสิน  วิสุทธิกษัตริย์  เลยไม่สามารถอยู่ร่วมชมการแข่งขันได้ จึงตัดสินใจแวะมาที่ลานโบว์ล BSC ก่อนเพื่อบริจาคเงิน  อ่านในเว็บเจอว่านัดกัน 1100  ผมเลยไปถึงก่อนเวลาสักเล็กน้อย

ขึ้นไปก็หลงเชียว  หลงขึ้นไปชั้นสอง  ดูเขาแข่งโกคาร์ท  แล้วเดินย้อนลงกะไดมาใหม่  อืม  ขึ้นไปชั้น 3 ดีกว่า  เข้าไปก็เจอโต๊ะของทีมงาน"หูดำ" ตั้งโต๊ะรับลงทะเบียนอยู่  เป็นสาวสวยตั้งหลายคน  กำลังคุยกับผู้มาลงทะเบียน  ไม่มีใครสังเกตผมที่เดินตามหลังหญิงสาวสองคนเข้ามา

ขณัที่ผมกำลังเก้กังหน้าโต๊ะ  ผู้ชายผอมสูงคนหนึ่งจับมือผมไปกุม แล้วพาไปคุยห่างจากโต๊ะเล็กน้อย

"สวีสดีครับ  คุณเรือรบ  ใช่ไหม  ผมจำได้  ทายสิว่าผมเป็นใคร  คนเขียนการเมืองภาคพิสดาร  เที่ยวไปตามตะวันไงล่ะ "    ผมยิ้มอย่างดีใจ  "โอ  คุณกาโม่หรือครับ  ดีใจครับที่ได้รู้จักคุณ"

นี่คือบล็อกเกอร์คนแรกที่เจอวันนี้  เขาชวนผมคุยเรื่องการเมืองนานไม่ต่ำกว่า 10 นาที  ผมรู้สึกยินดีที่คุณเที่ยวไปตามตะวัน หรือกาโม่ หรือคุณกุ้ง  ซึ่งเป็นคนที่เป็นเสียงข้างน้อยของโอเคเนชั่น มาทำกิจกรรมร่วมกับโอเคเนชั่นอย่างสบายใจ   นีสิถึงจะเป็นสังคมของความเห็นหลากหลายที่อยู่ด้วยกันอย่างสมานฉันท์จริง ๆ

ผมเดินไปที่หน้าโต๊ะลงทะเบียนอีกครั้งหนึ่ง  แล้วบอกสาว ๆ ว่า  "เอ่อ.. ผมมาบริจาคเงินครับ"

สาวน้อยคนทางขวาคนหนึ่งยิ้มให้  "คุณเป็นบล็อกเกอร์หรือเปล่าคะ  เขียนบล็อกด้วยหรือเปล่า " 

ผมมีทีท่าประหม่าเล็กน้อย  "เขียนครับ  ชื่อว่าเรือรบ เมืองมั่นครับ"

ทั้งโต๊ะเฮดังลั่น  สวัสดีค่ะพี่เรือรบกันใหญ่  น่าปลื้มใจครับ  น้องคนเดิมแนะนำเพื่อน ๆ ให้รู้จัก  เริ่มจาก น้อง mayjune ที่ตัวจริงสวยและเรียบร้อยกว่ารูปถ่ายมาก  น้องสายลม สาวเก่งคล่องแคล่ว  น้องฝนกับน้อง yamalee ที่เอาแต่ยิ้มทั้งคู่  ยังเด็กอยู่เลย  ยังมีคุณแม่ยังสาวน้อง buppha หน้าตาอ่อนวัยมาก  เอาลูกสาวลูกชายมาสวัสดี  แฟนของเธอก็มา  ดูยังไม่แก่  คุณชาลีบอกว่าร่วมเตะบอลกับทีมโอเคยูไนเต็ดด้วย 

น้องคนที่แนะนำเพื่อน ๆ นั้นชื่อว่า noone คล่องแคล่วพูดเก่ง  น้องสายลมเอาหลานสาวตัวน้อยมา 2 คนชื่อ มามี่กับมาโกะ  ห้ามเรียกว่ามามี่โป๊ะโกะ  ไม่งั้นหลานจะงอน  ผมก็เลยขอให้คุณกุ้งถ่ายรูปพวกเรา  พีร้อมทั้งยังโชว์รูปหลานสาหร่ายล่าสุดให้ดูด้วย

"ทำไมพี่เรือรบไม่พามาล่ะ"  น้องสายลมเป็นคนถาม  ผมทำเป็นตกใจ "เออจริงสิ  เกาะหน้าหม้อรถมาก็ยังดี"  น้อง ๆ หลายคนส่งเสียงพร้อมกัน  "ไม่ทันแล้ว"

น้องเมย์จูน ถามว่าเมื่อไหร่พี่เรือรบจะมีของตัวเองล่ะ  ผมจุ๊ย์ปาก  ปิดไว้เป็นความลับก่อนจ้ะ

ก่อนออกจากชั้น 3 โบว์ลิ่ง  เจอน้อง kamonnum บล็อกเกอร์เมืองเขมร เข้ามาทักทาย  ตัวโตเบ้อเร่อ  ตัวใหญ่กว่าผมเสียอีก  นิสัยน้องคนนี้สุภาพมาก  เขาเข้าทีมแข่งร่วมกับน้อง slipknot  แต่มาก่อนเวลา

คุณกาโม่ ยังชวนผมคุยต่อไปอีกสักหน่อย  ในเมื่อตอนนั้นยังไม่มีคนอื่นมาอีก  ผมก็ขอตัวกลับ  เขาก็มาส่งถึงบันได  ขอบคุณมาก

ผมเดินไปที่รถ  สตาร์ทเครื่องจะออก  คุณชาลี บรรณาธิการบล็อก โผล่กระจกข้างไหว้ทักทาย  "หวัดดีครับ จะกลับแล้วหรือครับ  พึ่งมาเอง"    เคยคุยกันแต่ในโทรศัพท์  พึ่งเจอตัวจริงวันนี้  หน้าตาเขาเป็นเป็นฝรั่ง  ผมสีบลอนด์เเบบเดียวกับสาหร่าย ตัวจริงหล่อไม่มีเครา เรายืนคุยกันราว 10 นาที  เป็นห่วงสถานการณ์บ้านเมืองกัน  1130 จึงแยกย้ายกันกลับ   

นี่แหละครับ  เรื่องทั้งหมด  ไม่มีบรรยากาศโบว์ลิ่ง  แต่มีมิตรภาพอบอวลในใจผมครับ  เสียดายที่ติดธุระเลยไม่ได้เจอเพื่อนอีกหลายคน  โอกาสหน้าแล้วกันนะครับ