วันนี้ของเมื่อปีที่แล้วเป็นวันเริ่มเขียนบล็อกโอเคเนชั่นของผม  ผ่านไปไวนะครับ  เหมือนกับเมื่อวานนี้เอง  ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนที่ผมรู้จัก  และคิดว่าสนิทกันมากในโลกไซเบอร์นี้  คุ้นเคยกันมาได้ตั้งปีนึงแล้ว  ความจริงตั้งใจจะมีเรื่องกล่าวมากมาย  แต่ตื้นตันครับ  เลยชักคิดไม่ออก

ก่อนอื่นต้องขอจารึกชื่อทั้ง 16 คนนี้ไว้อีกครั้งหนึ่ง  พวกคุณคือคนกลุ่มแรกที่เข้ามาให้คอมเมนท์ในเอนทรีแรกของผมที่เขียน  คือเรื่อง "เกริ่นนำ"

1. คุณ chai ลูกเสือคนเก่งที่ยังโพสท์อยู่สม่ำเสมอ 

 2. คุณเสตพีร์เพื่อนรักผู้ชักชวนผมให้เล่นบล็อก

  3. เจ้าแม่กำปงพิรา สาบสูญไปแล้ว แต่ผมยังระลึกถึงรูปถ่ายสวย ๆ ของเธออยู่

4. น้อง slipknot  ผู้สนุกสนาน

5. คุณ dinsor ยังอยู่หรือเปล่าเอ่ย
6. คุณ ITglobal และเป็นคนแรกที่โวทให้ด้วย เดี๋ยวนี้เข้าบล็อกน้อยลง

 7. คุณแมวเหมียว นักเดินทางเพื่อนร่วมสถาบัน มช.

 8. คุณน้ำเพชรค่อนข้างห่างหาย
9. น้องเก็ดถวา ดอกไม้และบทกวีงาม

 10. คุณนกบ้านนาป่านนี้เป็นนักเขียนเอกไปแล้ว

11. คุณล่างฟ่างหวิน ผู้ถูกแบนอย่างน่าสงสาร

 12. คุณ mint  ยังเห็นเธออยู่เรื่อย ๆ
13. คุณ whitespace  จากไปร่วมปี

 14. น้อง chayada ผู้ร่าเริงสนุกสนาน

15. คุณ amorn ผู้มีความรู้ลึกลุ่มลึก

 และ 16. คุณ tarot ไพ่ยิปซีขาประจำของผม

ใน 1 ปีที่ผ่านมา  ผมเขียนไป 137 เรื่อง  เฉลี่ยแล้ว 3 วันต่อหนึ่งเรื่องเลยทีเดียว  นับว่ามากโขอยู่  สำหรับผมที่ต้องใช้เวลาทุกวัน เขียนรายงานวิเคราะห์สถานการณ์บ้านเมืองรอบโลกให้ผู้ใหญ่อ่าน  

แรกทีเดียวบล็อกนี้ตั้งใจจะนำลงแต่เฉพาะข้อเขียนเก่า ๆ ในหนังสือพิมพ์ของผม  แต่ไป ๆ มา ๆ เดี๋ยวนี้ ผมเขียนเรื่องสัพเพเหระเสียมาก   เพราะผมสังเกตว่า 1.มีคนชอบอ่านงานแนว "ความรู้คู่ความฮา"ของผมไม่น้อย  2.ผมอยากเขียนเรื่องหลายเรื่องที่มีประสบการณ์ตรงบ้าง  มีจินตนาการตรงบ้าง  และอะไรอีกมากมาย  ผ่อนคลายตัวเองและอยากให้เพื่อน ๆ รู้   3. ข้อเขียนเก่า ๆ บางทีหนักหน่วงไป  ล้าสมัยก็มี   ผมถือจรรยาบรรณว่า ขณะที่ข้อเขียนชิ้นใดก็ตามของผมกำลังอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ในห้วงนั้น  ผมจะไม่นำลงบล็อกพร้อมกัน  เพราะผู้อ่านที่เสียตังค์ซื้องานควรได้สิทธิก่อน  และ 4.  ผมเบื่อความไม่เป็นกลางทางการเมืองที่มีบรรยากาศอบอวลอยู่ที่นี่   ทั้งคำด่าคำลือเปรอะเลอะไปหมด  เพื่อสร้างความเกลียดชังในจิตใจตนเองและเพื่อนพ้องหรืออย่างไรไม่ทราบ  แต่ผมเองก็ไม่ใช่คนที่มีความสามารถพอจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้  ครั้นจะไปขัดเกินงามเดี๋ยวก็จะเป็นตัวช่วยส่งเสริมบรรยากาศแบบนี้ไปอีกคนเลยเลี่ยง ๆ ซะ

ในช่วงต่อจากนี้  เรื่องที่ผมติดค้างนั้นมีอยู่พรึ่ดเลย

เรื่องแรกถัดจากเรื่องนี้    รูปและภาพของการไปสัมมนาที่ออสเตรเลียมาแล้วครับ  ประเดิมตอนแรกที่เมลเบิร์นเลย

เรื่องที่อยากเขียนมาก  คือ tag เรื่องผี   ชีวิตนี้ผมไม่เชื่อในไสยศาสตร์  ยกเว้นครั้งนี้ครั้งเดียว  ส่วนผีฝรั่งอย่างแวมไพร์  ถ้าจังหวะเหมาะจะเล่าให้ฟังแน่

หลานสาหร่ายยังสวยน่ารักเหมือนเดิม  ภาพใหม่ ๆ กับเรื่องราวของเธอที่อยากจะเล่านั้นมีมาก  โดยเฉพาะมุกตลกของเธอ  อมยิ้มรอไว้ได้เลย  ยิ่งตอนนี้หัดพูดภาษาไทยทั้งวัน  ยิ่งมีเรื่องขำมาก

เรื่องเล่าจากประสบการณ์ของผมนั้นถ้ามีโอกาสจะนำมาเล่าในมุมต่าง ๆ   ไม่เพียงแต่เท่านั้น  ยังมีสิ่งประทับใจที่พบเจออีกมาก   เช่น  10 สุดยอดหนังในดวงใจ   หรือหนังสือเล่มโปรดที่อยากแนะนำ  อาหารที่ชอบ  ของที่อยากได้   "เรือรบชวนชม  เรือรบชวนชิม  เรือรบชวนช้อป"

ท่านที่อยากอ่านเรื่องหนัก ๆ ก็ไม่ต้องห่วง  ผมจะยังนำลงเรื่องประเภทนี้อยู่  แม้จะลดปริมาณไปบ้าง เพราะหลีกทางให้เรื่องประเภทอื่น   แต่จะยืนหยัดรักษาหลักการ  พูดตรงในเรื่องที่พูดได้  วิจารณ์อย่างได้สาระ  มอบปัญญาให้ผู้อ่าน   โดยไม่ยัดเยียดความคลั่งแค้นอาฆาตไม่มีผลประโยชน์แอบแฝงทางการเมืองใด ๆ ขณะเดียวกันก็รักษาน้ำใจเพื่อนพ้องและคนอื่น ๆ เอาไว้ด้วย

เยอะเหลือเกินครับที่คิดไว้  แต่ติดขัดเรื่องเงื่อนเวลา  และภารกิจ     ที่ต้องขออภัยอีกอย่างก็คือ การไปเยี่ยมบ้านเพื่อน ๆ    ผมพยายามจะไปหาทุกท่าน  แต่อาจหลงลืมไปบ้าง  ขอให้เห็นใจนะครับ  เรือรบรักทุกคนเสมอ  ขอให้รักเรือรบน้อย ๆ แต่รักนาน ๆ ด้วยนะครับ...สายัณฆมาเห็นประโยคนี้คงปลื้มที่เอาลูกอ้อนเขามาใช้   ไม่งั้นก็คงแหวะ

  เรือประจัญบานยามาโต้  เรือธงญี่ปุ่นกำลังโดนฝรั่งถล่มปลายสงครามมหาเอเชียบูรพา  เอาภาพนี้มาลงเป็นปริศนาธรรมครับ  ภาพนี้เอามาจากอินเตอร์เน็ต  เขาคงเอามาจากหอจดหมายเหตุของต่างชาติอีกทีหนึ่ง