เห็นข่าวบรรหารทีไร แล้วผมอมยิ้มทุกที  หลายครั้งที่โมโหแกที่เล่นการเมืองแบบโบราณ  คือ เอาประโยชน์ส่วนตนและก๊วน มากกว่าอื่นใด  พลิกไปพลิกมาอย่างหน้าไม่อาย  พร้อมเหตุผลที่ฟังแล้วปลาบปลื้มน้ำตาไหล  แต่ขืนเชื่อไปก็ออกลูกเป็นควาย   กระนั้นก็ตาม  นี่ก็คือสีสันที่คนมักให้อภัย และยินดีเป็นมิตรด้วยเสมอ

เติ้ง เสี่ยว กั๊ก ผู้นี้คือนักการเมืองที่เป็นตัวแทนของนิยามนักการเมืองที่เรารู้จักกันอยู่ในเวลานี้    ตั้งแต่เล็กจนโตภาพลักษณ์นักการเมืองที่อยู่ในหัวของประชาชน  ก็คือนักการเมืองแบบท่านนี่แหละ  แต่จะบอกว่าประเภทนี้ที่ถึงแม้ว่า... ยังไง  ทะเลาะเบาะแว้งแย่งชิงผลประโยชน์กันเพียงไร  สุดท้ายก็มรจูบปากกันกับศัตรูได้อย่างไม่เคอะเขิน ( แต่กองเชียร์งงเเต๊ก )  นั้น   อาจค่อย ๆ หมดไป  เหลือแต่นักการเมืองประเภท"มีมิตรแท้และศัตรูถาวร" ก็ได้

วีรกรรมล่าสุดที่ทำให้ผมเรียกว่า  เติ้ง เสี่ยวกั๊ก  ก็คือไม่ร่วมลงชื่อแก้รัฐธรรมนูญกับเขาด้วย  ไม่ร่วมโวทให้ชัยชิดชอบเป็นประธานกับเขาด้วย   ไม่ได้ค้านแต่กั๊กไว้  รอดูท่าทีก่อนว่าจะเอาไงดี  เพราะสถานการณ์ตอนนี้สำหรับพรรคอย่างชาติไทยนั้นเล่นยาก  เป็นเหมือนหญ้าแพรกท่ามกลางราชสีห์จมูกชมพู่  ช้างสารที่เอาใจกันมา 30 ปี   และจิ้งจอกหน้าหยกปากเชือดเฉือน  ทำอะไรต้องดูทิศทางลม  ถ่วงดุลทุกฝ่ายไว้ก่อน   มากไปทางนั้นเดี๋ยวโดนยุบพรรคซะหรอก  มากไปทางนี้เดี๋ยวเขาถีบออกก็ต้องกินลมอดอยากปากแห้ง   สู้อยู่อย่างนี้ถึงใครจะด่าว่าเป็นหอกข้างแคร่บ้าง   ตระบัดสัตย์บ้างก็ช่างปะไร

ในอดีต  เติ้ง เสี่ยวกั๊ก  ก็เคยโชว์ความไหลไปทางโน้นทางนี้แล้วหลายหน    เคยร่วมอุ้มทั้งเตมีย์ใบ้  ทั้งบุฟเฟ่คาบิเนต   พรรคมารกับเขาก็เคยเป็น  แล้วก็อยู่อย่างเรือใบลู่ลมมาได้โดยตลอด  คือ  สามารโอบกอดกับฝ่ายที่เคยเป็นศัตรูได้อย่างสนิทใจ  แม้ว่าจะเคยโดนด่าหนักขนาดไหนก็ตาม

เสน่ห์ของท่าน  อยู่ที่มุกตลก  การหัวเราะ  แม้แต่ตอนโมโหก็ดูเหมือนจะไม่โมโหจริง  เวลารักใครก็รักจริงแบบกำนันโบราณ   รักปานกลืนกินอย่างนี้แบม กับชูวิทย์ ทราบดี  แต่พอโกรธขึ้นมาก็ออกลูกงอนเสียมากกว่าลูกโกรธ  ชูวิทย์ทราบดีเหมือนกัน

ผมชอบลูกสาวของท่าน  คุณกัญจนาที่น่าพิศวงว่าอยู่เป็นโสดได้อย่างไร  หน้าตาก็ดี  มีกิริยางดงาม  ดูเป็นเด็กอยู่เสมอ  บางครั้งเธออาจจะพูดจาพลิกพลิ้วเหมือนพ่อบ้าง  แต่ผมก็ชอบโดยไม่มีเหตุผล

ลักษณะน่ารักของเติ้ง เสี่ยวกั๊ก ที่ผมอ่านเจอ  ก็คือ  ชอบดูหนังจีนกำลังภายใน  ทั้ง ๆ ที่ดูไปก็ไม่รู้เรื่องว่าตัวละครเป็นตัวไหนตัวไหน  ดำเนินเรื่องไปถึงไหนมั่ง   นี่อาจจะเป็นการสะท้อนตัวตนก็ได้ว่า  ในความคิดของท่าน  การเมืองก็เหมือนหนังจีน  มีหลายฝักหลายฝ่าย  เดี๋ยวเทพเดี๋ยวมารแยกยาก  คบกันเป็นห้วงเวลาก็ได้  วันนี้เพลี่ยงพล้ำเลียแผล  วันหน้าเล่นบทใหม่หนังม้วนใหม่  เฮฮาพากันเจี๊ยะงบหลวงต่อไป  คบกับใครก็ได้  ไม่ต้องการฆ่ากันให้บรรลัย  เพราะคนกันเองทั้งน๊าน