พิจารณายุติธรรมไทยยุคตุลาการภิวัตน์แล้วได้คิด  เลยงัดภาพตอนที่ไปเยี่ยมเมืองไคฟง  คารวะเปาบุ้นจิ้นมาให้ชม  เพื่อเป็นการเทียบเคียงว่ายุติธรรมสมัยโน้นของจีนเมื่อพันปีก่อนนั้นเป็นอย่างไร

ภาพแรกก็เบลอเลย  เพราะเป็นยามเช้าตรู่ เมืองไคฟง เคยเป็นนครหลวงของราชวงศ์ซ้องตอนใต้  ถึงจะมีกษัติรย์ครองอยู่  แต่งานเวียงนั้นบัญชาการโดยผู้ว่าราชการ ซึ่งก็คงเทียบได้กับอภิรักษ์ปัจจุบัน  ผู้ว่านั้นมีสิทธิ์ตัดสินคดีความไปด้วยเลยมีอำนาจล้นเหลือชนิดฮ่องเต้ก็เกรงใจ  แต่ไม่รู้เกรงใจอีท่าไหน ในรอบร้อยปีที่เป็นเมืองหลวง  เปลี่ยนผู้ว่าไปร้อยหกสิบคน  คนที่อยู่นานสุดก็แค่สามปีกว่า  ท่าจะทุจริตกันมากมั้ง

ทะเลสาบหน้าศาลาว่าการไคฟง  มีคนกำลังจับปลากันอยู่

อาหมวยคนนี้ยืนอยู่หน้าซุ้มประตูหน้าทะเลสาบ ที่ยังมีหมอกระเรื่อ

แล้วเธอก็มาซบอกผม หน้าเมืองจำลองที่เราจะเข้าไปชมกัน  อิอิ

ข้างในเมืองจำลองหรือศาลาว่าการของเปาบุ้นจิ้น  บรรยากาศดีมาก  ของจริงสูญสลายไปแล้ว  แต่ทางการจีนต้องการเงินจากนักท่องเที่ยวเลยสร้างเมืองนี้ขึ้น  ตี๊ต่างว่าเป็นที่ทำงานของท่านเปา

จะไปหาท่านก็ต้องลั่นกลองร้องทุกข์กันหน่อย

เครื่องประหารหัวต่าง ๆ ทุกท่านคงทราบดี  ทางขวานั่นหัวหมา เอาไว้หั่นคอไพร่ราษฎณธรรมดา  พวกที่ชอบปลุกระดมสร้างความวุ่นวายแก่บ้านเมืองจะโดนอันนี้  ตรงกลางนั้นเอาไว้ให้เชื้อพระวงซ์ พวกท่านอ๋องทั้งหลาย  อันซ้ายเป็นหัวเสือ  มีไว้ฉับฉับพวกขุนนางฉ้อราษฎร์ โกงชาติโกงแผ่นดิน

อย่างที่บอก  ผู้ว่ามีหลายคน  คนนี้ชื่อโอวหยาง  เป็นคนที่ใจดีที่สุด  คืออยู่บนบัลลังก์ปีกว่าไม่เคยประหารใครเลย  นักโทษยิ้มกริ่ม  ผมก็ยิ้ม

ยิ้มไม่นาน  นี่  ต้องเจอคนนี้  ภายในสองปีกว่า ท่านประหารไปหลายร้อย  เปาบุ้นจิ้นผู้ซื่อสัตย์

มีพระอาทิตย์ทรงกลดนอกตำหนักเสียด้วย  เป็นสัญลักษณ์ให้เห็นว่าที่นี่เที่ยงธรรมจริง

อาคารในเมืองจำลองมีหลายหลัง  สวยด้วยสถาปัตยกรรมทั้งนั้น

ภาพนี้มาจากเรื่องเด่นของนิทานเปาบุ้นจิ้น  คืออาม่าหอบเสื้อเปื้อนเลือดผัวที่ตายมาร้องเรียนความยุติธรรมจากท่านเปา

เวลา 9 โมงตรง  ผมขึ้นไปบนเชิงเทิน  เพื่อชมพิธีเปิดศาลธงทิวไสว

เปาบุ้นจิ้นรับสาส์นตราตั้งเป็นเจ้าเมืองไคฟง จากมหาขันทีเสนาบดีของฮ่องเต้

รับยังไม่ทันหายดีใจ  อ้าวทางด้านซ้ายมือ มีหญิงสาวนำลูกมาร้องเรียนให้ชำระคดีความเสียแล้ว

ท่านเปาบุ้นจิ้น ก็เลยต้องเดินกลับศาล เพื่อว่าการให้ความยุติธรรมสถิตย์อยู่คู่โลกา