หล่อนเก็บข้าวของที่จำเป็นกลับไปบ้านได้หลายวันแล้ว

เหลือทิ้งไว้แต่สิ่งไม่จำเป็น  บ้างก็เอาให้เด็กรุ่นต่อไปในออฟฟิสได้ใช้

เหตุเกิดจากว่า สัปดาห์ก่อนหล่อนได้รับข่าวดีในเรื่องสินเชื่อบ้าน

ความจริงหล่อนลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยทำเรื่องยื่นไป

จู่ๆ บ่ายวันที่อากาศแปรปรวน และบรรยากาศข้างนอก็เริ่มเย็นลง เย็นลง

มีโทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งสาย  หล่อนรับ และพูดจาเหมือนกับทุก ๆ สาย

สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรค่ะ.....

ปลายสายแจ้งเรื่องให้หล่อนทราบ  แล้วหล่อนก็ค่อยๆคลายกังวลที่ละน้อย

ภายหลังจากที่วางสาย หล่อนถึงกับนั่งไม่เป็นสุข เดินวุ่นทั้งวัน

เสียงคนในออฟฟิสพูดขึ้นมาลอยๆ กระเซ้าหล่อนเล่นแกมยินดีด้วย

เดินพล่านเป็นหมาบ้าไปเลยนะ.....

หล่อนไม่ติดใจในคำพูดเหล่านั้น จะมีก็เพียงอยากรู้ว่าใครโทรมาอำหรือเปล่า

.....

.....

.....

หล่อนเสียเวลาไปพักใหญ่กับการไล่เช็คว่าใครโทรมาอำ สุดท้ายคำตอบคือ ไม่มี

หล่อนจะมีบ้านเป็นของตัวเองสักที....ใครหลายคนก็พลอยดีใจ

เหลือเพียงไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือน  หล่อนอาจจะต้องไปเริ่มต้นที่ใหม่

ใช่...ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องงาน 

การเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ของหล่อนอาจจะติดขัดอยู่บ้างก็ตรงที่

ลูกยังติดเรียนอยู่โรงเรียนเดิมซึ่งมันไกลจากบ้านใหม่ของหล่อน

คงต้องรอให้ลูกเรียนจบก่อนถึงจะได้ย้าย หล่อนคิดแล้วก็อดเสียดายไม่ได้

กว่าจะได้มีบ้าน พอมีแล้วก็ต้องรอไปอีกสองปีกว่าจะได้เข้าไปอยู่

ที่ทำงานใหม่ อาจดีกว่าที่เดิม หล่อนคิด....

อย่างน้อยก็หัวหน้าเก่า เพื่อนเก่า สถานที่เก่า  อาจต้องปรับตัวใหม่

แต่นั้นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับคนอย่างหล่อน

เข็มนาฬิกาชี้เลขห้าแล้ว ใครๆ ก็อยากกลับบ้านให้ถึงก่อนค่ำ

หล่อนเองก็เช่นกัน...          ปุ้ย.....กิ๊ฟ.....จุ๋ม.....