Photo By Internet

.......

ชีวิต

ฉันเหมือนถูกปล่อยให้เคว้งคว้างกลางท้องน้ำเพียงลำพัง

หันมองหาใครก็ไม่มีใครเลยสักคนทั้งๆ ที่พวกเขาอยู่รอบกายฉัน

เหงา...ว้าเหว่  ต้องการพูดคุยกับใครสักคนก็ไม่มี

เรือลำน้อย ลอยละลิ่วไปตามกระแสของสายลมที่พัดผ่าน

ฉัน...สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เจ็บไปทั่วถึงขั้วของหัวใจ

น้ำตาหยดน้อย ๆ ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากทางหางตา

ไหลเป็นทางยาว  ฉันพยายามกลั้นแต่ยิ่งกลั้นความรู้สึกก็ยิ่ง

บีบรัดท่อน้ำตาให้ทำงานหนักขึ้น...

ช่างมันเถอะ ถ้ามันอยากไหลให้มันไหลซะให้พอ

ไหลออกมาให้ท่วมแม่น้ำแห่งความเหงานี้ไปเลย

...ล่องลอย

ไร้จุดหมาย ไร้ทิศทาง ไร้แม้กระทั่งคิดว่าจะไปทางไหน

ฉันนั่งเงียบ ๆ ครุ่นคิดอะไรบางอย่างไปเรื่อยๆ

แต่ก่อนตลอด 6 ปี ฉันก็เป็นอย่างนี้

ไม่มีใครเลย ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรัก มีแต่การทำงาน

เพราะฉันคิดว่า ชีวิตช่างสั้นนัก ฉันรอเวลาที่จะจากโลกนี้ไปเท่านั้น

.......ต่อมา 

ฉันเจอใครหลายคนเดินย่างก้าวเข้ามาในชีวิตพร้อมๆ กัน

ฉันไม่เลือกใครสักคน เพราะฉันคิดว่าถึงอย่างไรฉันก็อยู่คนเดียวได้

กาลเวลาในชีวิตของฉันสั้นลงไปทุกวินาที

ลมหายใจของฉันแผ่วเบาจนแทบจะสัมผัสไม่ได้

ฉันปฏิเสธความรักของทุกคนที่หยิบยื่นเข้ามาในชีวิต

.......จนวันหนึ่ง (๒๔ มี.ค. ๕๐)

มีคนคนหนึ่งซึ่งแสดงการกระทำว่ารักฉันอย่างที่คนอื่นไม่กล้าแสดง

ความรักของเราทำให้ใครหลายคน เจ็บช้ำมากมาย

ความรักของฉันที่ประกาศก้องทำให้เกิดคนตายจากไปอีกหลายคน

ฉันไม่ได้มีความสนใจกับสิ่งที่เกิดเลย

..........จนมาวันนี้

วันที่ฉันรู้แล้วว่าความรักที่ฉันเลือกด้วยความภูมิใจนั้น 

ฉันต้องร้องไห้ทุกครั้ง บอบช้ำ ฉันไม่ใช่คนดีที่เขาต้องการเลย

ฉันเจ็บ ฉันเลยรู้ว่าบุคคลเหล่านั้นที่เขาเจ็บปวด รวดร้าว

ในวันที่ฉันมีความสุขนั้นเป็นอย่างไร

คงเหมือนฉันในวันนี้เช่นกัน

ฉันถูกปล่อยให้ลอยเคว้งคว้างกลางลำน้ำ

มีเพียงแสงของดวงดาวเป็นเพื่อน

นานๆ จะมีสายลมพัดมาหยอกเย้าผ่านผิวกาย

แสงจันทร์ฉายส่องสว่างเป็นทางสัญจรให้ฉัน

ความเงียบ

ก็ทำให้ฉันได้คิดอะไรมากมาย

ชีวิตที่ไร้จุดหมายแห่งความรักเยี่ยงฉัน

จะมีอะไรดี..นอกจากนั่งพิจารณาตัวเอง

ท่ามกลางความเงียบเหงาอย่างโดดเดี่ยว

ในที่ ที่ไม่มีใครต้องการ

..............................

เรียงร้อยความรู้สึกผ่านบทกลอนเพราะทำอะไรไม่ได้นอกจากระบายโดยการเขียน

บันทึก  ๙ สิงหาคม ๒๕๕๐

**รุ้งสีตะวัน**