ผมทำงานเลิกดึก และการที่ขับรถไม่เป็นแม้ที่บ้านจะมีรถใช้ ก็จึงต้องอาศัยบริการรถเมล์เพื่อกลับบ้าน และระหว่างการใช้บริการรถเมล์กะดึก ก็ทำให้ได้เจอกับเรื่องแปลกๆแบบที่ไม่เคยเจอตอนใช้บริการรถเมล์กะกลางวัน

จะเล่าให้ฟัง

จามแหลก แหวกหน้าต่าง

เรื่องนี้เกิดในช่วงฤดูหนาว แถวหน้ารามฯ เวลาก็ราวๆตี 2

เมื่อรถวิ่งเข้าป้ายเพื่อให้คนขึ้นลง อยู่ๆ ไอ้หนุ่มที่ยืนรอรถอยู่คนหนึ่ง ก็ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไร แต่ดันควักเอาขวานจามโช๊ะเข้าให้ที่หน้าต่างรถเมล์ เฉียดหัวผมไปสัก 2 ฟุต ก่อนที่มือขวานจะอันตรธานหายไปในยามราตรีของถนนหน้ารามฯ

งานนี้มีผู้โดยสารบาดเจ็บ 1 รายจากเศษกระจกหน้าต่างรถบาด

ถ้าไม่ใช่หน้าหนาว หน้าต่างรถก็คงไม่ปิด และงานนี้อาจจะมีอะไรแตกแทนหน้าต่างก็เป็นได้

บู๊รัก สยองรถเมล์

เรื่องนี้เกิดแถวบางนา เวลาก็ราว ตี 1

เหตุเกิดบนรถมินิบัส วันนั้นบนรถมีผู้โดยสารเต็มคัน และมีอยู่ 4 คน ชาย 1 หญิง 3 ที่คงจะเป็นเพื่อนกัน เพราะแต่งยูนิฟอร์มเหมือนกัน คงจะเพิ่งเลิกงาน คนทั้ง 4 ได้นั่ง เพราะขึ้นมาตั้งแต่ต้นทาง

จู่ๆ ก็มีไอ้ขี้เมามาจากไหนก็ไม่รู้ ขี่มอเตอร์ไซค์ตามรถเมล์มา ก่อนจะนำรถเข้ามาเทียบด้านซ้าย ตรงกับที่ผมนั่งพอดี จากนั้นก็ชี้ไม้ชี้มือด่าใครสักคนบนรถ ที่ไม่ใช่ผม

มึง......มึง......มึงลงมาเลย มึงมีชู้ใช่ไหม มึงลงมาเลย กูจะกระทืบแม่งให้ตายทั้งคู่เลย

ส่วนคนขับรถเมล์ คงจะมึนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือไม่ก็เป็นใจกับไอ้ขี้เมานี้ เพราะพี่ท่านขับรถด้วยความเร็วประมาณ 10 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เหมือนกับจะให้ไอ้ขี้เมาบิดรถตามด่าได้อย่างถนัดถนี่

ด่าไปด่ามาก็รู้ว่า เขาด่า ชายหญิง 4 คนที่มาด้วยกัน และคนที่มันด่า ก็คือเมียมัน ที่นั่งคู่มากับฝ่ายชาย

ด้วยความอับอาย หรือว่าถึงที่หมายแล้วก็ไม่รู้ หลังจากที่โดนด่ามาหนึ่งป้ายเต็มๆผู้หญิงทั้งสามยอมลงจากรถเมล์ในป้ายถัดไป เพื่อไปสงบสติอารมย์ไอ้หนุ่มเมารักรายนี้ ส่วนคนที่ไอ้ขี้เมาเชื่อว่าเป็นชู้รัก ก็เดินทางต่อไป เพราะถ้าหากลงไปด้วย อาจจะเป็นเรื่อง

ถ้าพวกเธอไม่ยอมลง และไอ้บ้านี้พกเอาปืน หรืออีดาบมาด้วย ก็ไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน

กลางวันบ้า กลางคืนเดินทาง

กรุงเทพฯนี่อาจจะถือเป็นแหล่งรวมคนบ้าก็ว่าได้ มีอยู่เยอะแยะไปหมด แต่ผมเคยเห็นคนบ้าขึ้นรถเมล์กะกลางวันครั้งเดียวในชีวิต ส่วนมากที่เห็น ก็จะเป็นประเภทเดินไปเดินมา พร้อมกับพูดจาอยู่คนเดียว และเที่ยวคุ้ยหาขยะกิน

แต่พอย้ายมาทำงานกะบ่าย และต้องกลับบ้านตอนกลางคืน ก็จึงได้รู้ว่า ขณะที่ตอนกลางวันคนบ้าเดินท่อมๆกลางแดด ตอนกลางคืนคนบ้าเขาจะขึ้นรถกันครับ ก็รถเมล์นี่แหละ ก็ไม่รู้ว่าจะไปเข้ากะ หรือกลับเคหสถาน

แต่ที่สำคัญ ไม่มีใครไปเก็บเงินค่าโดยสารกับคนบ้าด้วย สงสัยว่าคงจะกำหนดอยู่ในระเบียบกระทรวงว่าคนบ้า ไม่ต้องเสียเงินค่ารถ

ปัญหาก็คือ กระเป๋ารถเมล์ที่มีประสบการณ์ ก็มักจะไล่ไม่ให้คนบ้าขึ้นรถ แต่คนที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์ ก็มักจะให้ขึ้น

ตอนแรก ผมก็สงสารว่าทำไมถึงใจดำกันจัง ไม่ยอมให้คนบ้าขึ้นรถ แต่มาวันหนึ่งผมก็ต้องขอบคุณกระเป๋ารถเมล์ที่ไม่ยอมให้คนบ้าขึ้นรถ

เพราะวันนั้น ตาลุงคนบ้า หนวดเครารุงรัง ตัวดำเมี่ยมเพราะคราบสกปรก และกลิ่นเหม็นราวกับไม่ได้อาบน้ำมาหกเดือน แกขึ้นมานั่งข้างผม

ตอนแรก ผมก็ไม่ได้รังเกียจอะไรแกหรอก ออกจะสงสารซะมากกว่า แต่ร่างกายของผมมันไม่เอาด้วย เพราะมันต่อต้านความสกปรกของแกด้วยการสั่งให้ผมจามฮัดชิ้วๆๆๆ......อยู่นั่นแหละ

จามอยู่เป็นชั่วโมง หลังจากที่แกลงจากรถไปแล้ว

ตอนนี้ ก็เลยกลายเป็นว่าผมเป็นหนึ่งในคนที่ไม่สนับสนุนให้คนบ้าขึ้นรถเมล์ไปอีกคนหนึ่ง ใครจะว่าอย่างไรก็ช่างเหอะ

ซิ่ง เมียหลุด

เรื่องนี้เกิดสดๆร้อนๆเมื่อ 2 วันก่อนนี่เอง แถวถนนนวมินทร์ เวลาราวตี 2

เมื่อรถจอด ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งหน้าตาบึ้งตึงก้าวขึ้นรถ แล้วก็มานั่งในฝั่งตรงข้ามกับผม จากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น การที่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน และเธอพูดโทรศัพท์เสียงดัง ทำให้ผมได้รับรู้เรื่องราวของเธอ และก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนที่จะรำพึงกับตัวเองในใจว่า นี่ตูกำลังฟังเรื่องจริงอยู่ หรือว่ากำลังดูหนังมุขตลกคาเฟ่อยู่วะเนี่ย

นี่คือคำพูดของเธอ ตอนรับสายครับ

(ตอนแรกหน้ายังบึ้งอยู่)

อยู่บนรถเมล์ ใกล้จะถึงแล้ว........

ก็แล้วทำไมพี่ไม่ดูละ........

แล้วพี่ขับรถเร็วทำไม........

(ตอนนี้หน้าเริ่มยิ้มแล้ว)

เค้ายังไม่ได้ขึ้นเลย แค่เอามือแตะเบาะ........

โหย......นี่ไม่รู้สึกตัวอะไรมั่งเลยเหร๋อ ถ้าเค้าซ้อน เขาก็ต้องจับเอวพี่ไว้สิ........

แล้วนี่โกรธทำไม..........

ที่หลังก็อย่าขี่เร็วสิ...........

แล้วนี่กลับไปเช็คดูหรือเปล่าว่าเค้าร่วงอยู่กลางทางอยู่แถวไหน.........

เท่าที่พอสรุปได้ก็คือ อีสาวรายนี้มายืนรอแฟนที่เอามอเตอร์ไซค์มารับ พอไอ้หนุ่มมาถึง ยังไม่ทันที่สาวเจ้าจะขึ้นนั่ง พี่แกก็บิดรถออกไปซะแล้ว และประมาณว่าคงจะบิดไปไกลโขแล้ว กว่าจะรู้ตัวว่าแฟนไม่ได้นั่งมากับรถด้วย

หยิบเอาคำขวัญของนาวิกโยธิน มาปิดท้ายเอนทรี่นี้ครับ

" เป็นนาวิกโยธินสักครั้งไซร้ จักฝังหฤทัยจนวายปราณ "

แต่ต้องปรับนิดหน่อย เป็น

" ลองขึ้นรถเมล์กะดึกสักครั้งไซร้ จักฝังหฤทัยจนวายปราณ "