ตอนผมไปเรียนหนังสือที่เมืองมิ้นส์ค ในเบลารุส ได้ส่งโปสการ์ดมาให้พ่อกับแม่ชุดหนึ่ง ก็เป็นภาพของสถานที่ต่างๆที่ผมต้องใช้ชีวิตอยู่ถึง 5 ปี ปัจจุบันโปสการ์ดชุดนี้หลงเหลืออยู่แค่ 9 ใบ

รายละเอียดหลังโปสการ์ดบอกว่าโปสการ์ดเหล่านี้พิมพ์เมื่อ1983 หรือก่อนที่ผมจะไปเรียนไม่กี่ปี แต่เชื่อว่าภาพในโปสการ์ดคงจะถ่ายก่อนหน้านั้นนานแล้ว เพราะบรรยากาศดูแตกต่างจากช่วงที่ผมไปเรียนมากทีเดียว

วันนี้ก็เลยใช้กล้องดิจิตอลถ่ายก็อปปี้เอาไว้ และสาเหตุที่เอามาลงไว้ที่นี่ ก็เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนไปเจอภาพในอินเตอร์เน็ต เป็นภาพเมืองมิ้นส์คในปัจจุบัน

ผมไม่เคยคิดเลยว่า เมื่อวันเวลาผ่านมาหลายสิบปี เมืองที่ผมเคยอยู่ กลับสวยมากขึ้นกว่าเดิม ภาพจากโปสการ์ดอาจจะดูเก่า และโบราณ บางคนก็อาจจะบอกว่า คงสู้ภาพยุคใหม่ท่สีสันต์สวยงามกว่าไม่ได้ แต่ในฐานะของคนที่เคยสิงสถิตย์อยู่ที่เมืองนี้มานานปี ก็ต้องยืนยันว่ามินส์คปัจจุบัน สวยงามมากกว่าเดิมจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือ มิ้นส์ค เมืองหลวงที่คนไทยแทบจะไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ที่ผมเคยกินนอนมาหลายปี

นี่คือภาพจากโปสการ์ดครับ

โรงละครบอลชอย แต่เป็นบอลชอยของมิ้นส์คครับ ไม่ใช่ของมอสโก นี่เป็นอาคารหนึ่งในสองหลังของเมืองที่อยู่รอดจากระเบิดของนาซีเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มาได้ เพราะทหารเยอรมันจะเอาไว้เป็นที่ดูละครคลายเครียดจากสงคราม

อนุสาวรีย์ยาคูบ โกลัส นักเขียนชื่อดังของคนที่นี่

พรรคคอมมิวนิสต์รัสเซียเปิดฉากอย่างเป็นทางการที่นี่ นี่เป็นสถานที่ที่มีการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งแรก ที่เห็นอยู่นี้เป็นของที่สร้างขึ้นใหม่ แทนของเดิมที่ถูกนาซีขนระบิดมาถล่มใส่

สนามกีฬาไดนาโม

ถนนมาเชรอฟ โรงหนัง และสปอร์ตคอมเพล็กซ์

ไปรษณีย์กลาง

โรงละครดนตรี - ตลก

จตุรัสชัยชนะ

ที่เดียวกับภาพที่ 2

ส่วนข้างล่างนี้เป็นมิ้นส์คยุคปัจจุบันครับ