ความรู้สึกกลัว...

เกิดขึ้นเต็มในหัวใจและความรู้สึก

วันนี้แล้วซินะ

สายน้ำต้องพาตัวเองเข้าโรงพยาบาล

เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

เตรียมเดินทางไปโรงพยาบาล

...........

โทรหาแม่กะพ่อก่อนดีกว่า....

อยากได้ยินเสียงก่อนไป....

แค่อยากได้ยินเสียงไม่อยากให้พ่อกับแม่รับรู้ว่าสายน้ำกำลังจะไปไหน

......

วันนี้...

สายน้ำยังไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นอะไรหรือเปล่า.....

รู้แต่เพียงว่า ต้องพาตัวเองเข้าโรงพยาบาล

ด้วยอาการที่ปวดศรีษะมาเป็นแรมเดีอน

รักษาด้วยการทานยา เปลี่ยน ปรับ ยามาแล้ว

แต่ไม่ดีขึ้น....เพราะอาการปวดยังคงมีอยู่ไม่เว้นวัน

วันนี้คุณหมอนัด Admit เพื่อเช็คร่างกาย

ตรวจระบบสมองว่ามีสิ่งใดผิดปกติไหม

........

สายน้ำเพิ่งมีความรู้สึก "กลัว" ตอนที่จะก้าวออกไปนี่เอง

เคยผ่านคืนวันอันโหดร้ายมามากแล้ว

แต่ทำไมครั้งนี้

ยังรู้สึกกลัว..... แต่ยังไงก็ต้องก้าวไป

.......สายน้ำต้องไป......

พรุ่งนี้....จะต้องมีวันของสายน้ำอีกครั้ง...สายน้ำเชื่อเช่นนั้น

แม้ว่า...สายน้ำจะเดินบนทางชีวิตที่โดดเดี่ยวและเดียวดายเช่นคืนวันก่อนเก่าก็ตาม

สายน้ำจะกลับมาเติมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่สายน้ำรักต่อไป

สายน้ำ...จะกลับมา

.......

สายน้ำแห่งความรัก ความหวังดี