พิมพ์หน้านี้
|
พลบค่ำ (จนถึงดึกมาก) ที่ระเบียงชั้น 25 ของตึกออฟฟิศแห่่่งหนึ่งย่านสาธร พวกเราพนักงาน กำลังมีปาร์ตี้เลี้ยงฉลองอะไรกันซักอย่างก็ไม่รู้จำไม่ได้้ วันนั้นฝนไม่ตกแต่อากาศเย็นๆ ลมพัด ทำให้้บรรยากาศดีมากๆ ตอนดึกฟ้้้าก็ใสจนเห็นดาว พี่ครีเอทีฟท่านหนึ่ง ทำหน้าที่เป็นดีเจสร้างบรรยากาศให้สมบูรณ์แบบไปได้มากขึ้นอีก ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และบทสนทนาที่ได้้้รสชาติมากมาย ทำให้้พวกเราจำนวนหนึ่ง ไม่ยอมกลับซักที แม้้ว่าลุงยามและพี่แม่บ้านจะเดินมาแวะเวียนแกมไซโคเป็นพักๆ แล้วเพลงของศิลปินชายเสียงทุ้้มนุ่มลึกดังขึ้น ดิฉันทักคุณพี่ครีเอทีฟท่านนั้นทันที ![]() ดิฉัน: นี่ Barry White ที่พี่อ้อ (ดีเจอ้้อ เดือนเพ็ญ สีหะรัตน์) ชอบเปิดนิ่พี่ ไอ้้ Love theme อะไรนั่นน่ะ พี่ครีเอทีฟ: ใช่... สร้อยชอบเหรอ รู้้มั๊ย เค้าเพิ่งตายไปเองนะ ดิฉัน: ฮะจริงเหรอพี่ Barry White เนี่ยเหรอ หนูนึกว่าเค้าตายไปนานแล้วซะอีก ชอบดนตรีอ่ะพี่่ แพรวพราว แต่โยกๆดี หนูเคยฟังไม่กี่เพลงหรอกนะ พี่ครีเอทีฟ: เออ เราชอบมากเลย ถึงใครจะหาว่าแต๋๋วก็เหอะ ดิฉัน: ฮา อย่างพี่มีคนคิดว่าเป็นแต๋วได้้ด้วยเหรอคะ (พี่เค้าหน้าเหมือนโฮเมอร์ซิมป์สัน) แล้้วพี่แกก็ลากเพลงของ White จำนวนมากมายลงในปาร์ตี้เพลย์ลิสท์ ไม่เกี่ยวกับครมปาร์ตี้ลิสต์ บทสนทนาในกลุ่มของเราที่นั่งเหลือกันอยู่ประมาณสิบคน เริ่มเบาบางลง ไม่ใช่เพราะง่วง แต่เราต่าง ขยับตัวขยับขาโยกตัวเล็กๆ ไปกับดนตรี ของ Barry White (พอถึงเพลง cant get enough of your love babe ดิฉันก็อดปากถาม ไม่ได้ว่า คล้้ายๆ เพลง สองเราเท่่ากันรึเปล่าพี่ -แกไม่่ตอบแต่ยักคิ้วให้) แล้วบทสนทนาก็หยุดนิ่งจริงๆ เมื่อมาถึงเพลง Love theme มันเป็นเพลงบรรเลงที่ไม่่มีเนื้อ ให้้เราต้องสนใจ แต่ปล่่อยให้้เราจินตนาการกระเจิงกันไปตลอดความยาว 4 นาทีของเพลง พร้อมกับลมเย็นที่่พัดปะทะใบหน้้ายามดึก กับวิวมุมสูงมองเห็น ย่่านธุรกิจแห่งนีิิ้ที่สงบเงียบ มีรถวิ่งไม่กี่คัน (ถ้าไม่ใช่โมเม้นท์นั้น อาจจะฟังเป็นแค่เพลงประกอบสารคดีรักคุณเท่าฟ้าก็ได้) จริงๆมันก็ไม่ได้มีอะไรที่่น่่าจดจำหนักหนา แต่่สี่ปีมาแล้้ว ที่ทุกครั้งที่ได้้ยินเพลงนี้ หรือเพลงของ Barry White ดิฉันจะนึกถึงคืนนั้นที่ดาดฟ้าแห่งนั้น กับบรรยากาศ และความทรงจำที่ทำงานเก่าแห่งนั้น รำลึกถึง 4 กรกฎาคม 2003 วันเสียชีวิตของ Barry White
|
| Powered by eSnips.com |