พิมพ์หน้านี้
|
เมื่อวานอยู่ที่เชียงใหม่ มีเวลาเหลืออยู่เล็กน้อยชั่วโมงกว่าๆ ก่อนจะถึงเวลา ที่ต้องเอารถเช่าไปคืนที่สนามบิน ขณะที่เพื่อนร่วมทางสามคนกำลังลงมติหาที่ใน ตัวเมืองเพื่อใช้เวลาให้หมด บิดาของข้าพเจ้าก็เสนอว่า ลูกอยากแวะไปสวัสดีอาจารย์ เทพศิริิ (สุขโสภา) มั้ยล่ะ? “โห…ไปเจอได้ด้วยเหรอจ๊ะ อยากไปสิ ชอบนิทานของเค้า มาตั้งแต่เด็กๆแล้ว(ที่เป็นไดอารี่) ทำไมจะไม่อยากเจอล่ะ” ... ว่าแล้วเราก็เข้าไปหาท่านโดยไม่ได้บอกได้กล่าว แต่ท่านก็ต้อนรับเป็นกันเองอย่าง สุขสบายใจดี ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่านอกจากสวัสดี และปล่อยให้พ่อพูดคุยเรื่อง เมืองเชียงใหม่ หรือพี่หนวดนักเรียนศิลปะสมาชิกทริปอีกคนของข้าพเจ้าคุยเรื่องศิลปะ เราจะมีอะไรอย่างอื่นทำ แต่แล้วอาจารย์ก็ได้กรุณาจะวาดสเก็ตช์รูปเราให้แบบหนุกๆ ![]() อาจารย์มองหน้าข้าพเจ้าที่กำลังยิ้มระรื่นบอกให้ทำหน้าไม่ยิ้ม แกจ้อง…แล้วก็ส่ายหัว “หน้าเธอวาดยาก” โธ่่…….. อาจารย์มองหน้าพี่หนวดแล้วก็บอกว่า "อ่า…มีสิทธิ์" แล้วท่านก็ลุยวาดรูปพี่หนวด ชอบตอนแกวาดนะ ท่านจะพากษ์ไปด้วยว่าตา…งี้ๆๆ. ..จมูก…ปาก… วาดเสร็จสองครั้งในเวลาไม่เกินสิบนาที ดูท่านจะพอใจกับภาพสเก็ตช์ อันแรกมากๆ และก็สอนว่าดูภาพดูเส้นยังไง… ![]() “นี่ๆๆตรงนี้ดี เส้นสวย flow ดี เป็นธรรมชาติ จังหวะดี ของอย่างนี้มันอยู่ที่จังหวะ” แล้วอาจารย์ก็เอาหนังสือ Henri Martisse มาเปิดหน้าสเก็ตช์ให้ดูว่า “นี่เส้นสเก็ตช์ง่ายๆ แต่สวยมาก จังหวะดีมาก…” ... แต่จังหวะของฉันคงไม่ค่อยดี ภาพของฉันที่อาจารย์พยายามวาด พยายามเติมเส้น เพื่อแก้รูปหลายครั้ง (เดาว่าแกทำไปเพราะสงสารฉัน เดี๋ยวจะอิจฉาพี่หนวด) ![]() ![]() อาจารย์ไม่ค่อยพอใจนัก แกบอกว่า “เส้นสวย รูปดี ไม่ถึงกับเสียนะ แต่ยังไม่พอใจ และมันไม่ค่อยเหมือนน่ะ…แต่อ่ะ กรุณารับไปซะ” ![]() อ้าวววว อาจารย์คะ! แต่ไม่เป็นไรค่ะ แค่ได้เข้ามาพบอาจารย์หนูก็ดีใจมากแล้วค่ะ ถ้ามีรูปวาด หรือเล่านิทาน ก็ถือเป็นแค่ของแถมเท่านั้นค่ะ ฮี่ๆ นี่เป็นภาพเหมือน ของตัวเองภาพแรกที่หนูมีเลยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ ![]() อาจารย์เทพศิริ สุขโสภา จบปริญญาตรีจิตรกรรม จาก มหาวิทยาลัยศิลปากร ใช้ชีวิตให้เป็นประโยชน์ ด้วยการเดินทาง ไปตามชนบท เพื่อทำกิจกรรมเยาวชน ผ่านสื่อต่างๆ เช่น ภาพวาด รูปถ่าย หุ่นมือ หน้ากาก ฯลฯ ได้รับรางวัลผู้ประกอบ กิจกรรมเยาวชนดีเด่น มีความสามารถสูง ในการเล่านิทาน และเรื่องราวต่างๆ อีกทั้งฝีมือในการประพันธ์ ก็เป็นที่ยอมรับ กันอย่างกว้างขวาง ในนวนิยายงดงามที่ชื่อ "บึงหญ้าป่าใหญ่" (ได้รับรางวัลยอดเยี่ยม ปีเด็กสากล 2522 และได้รับการแปลเป็น ภาษาญี่ปุ่นด้วย) หาบทสัมภาษณ์มาได้แต่จากปีมะโว้ (ตั้งแต่หนังสือไปยาลใหญ่!!!) ลองอ่านดูได้ คลิกที่นี่ นะคะ และก็แนะนำหนังสือหนึ่งเล่มของอาจารย์ค่ะ ทางซ้ายมือ |