ข้าพเจ้าเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับสีมากเช่นกัน แต่อย่างไม่มีเหตุผล
ไม่เกี่ยวกับโฉลก โชค หรือกาลกิณี  สีเป็นปัจจัยที่ทำให้ข้าพเจ้าเลือกของบางสิ่ง
โดยไม่อาศัยเหตุผลอื่น นอกจาก “อันนี้สีสวยดี”  เอาโทรศัพท์รุ่นนี้ เพราะมันสีชมพู
 เอาอันนี้เพราะมันสีฟ้า ไม่เอาไอ้นั้นเพราะมันสีเงิน

 

แต่คำถามที่กลับทำให้ข้าพเจ้าหนักใจทุกครั้งที่ต้องตอบคือ

“ชอบสีอะไรมากที่สุด?”
“เอ่อ...ไม่รู้ว่ะ”
“ ? ”

 

มีใครเป็นเหมือนข้าพเจ้าบ้างหรือไม่?
ข้าพเจ้าตอบไม่ได้ว่าชอบสีอะไรมากที่สุด
แต่ชอบสิ่งของที่มีสีสัน และถึงขั้นกลุ้มใจเมื่อต้องตอบ

...

ตอนเด็กๆ รู้สึกว่าตัวเอง(พยายาม)ชอบสีส้ม
ต่อมาเรียนมหาวิทยาลัย(เลือกที่จะตอบว่า)ชอบสีแดง
โดยเฉพาะเวลาที่สีแดงอยู่กับสีฟ้า (เรื่องมากจัง)

พอมาทำงาน ข้าพเจ้ามักจะซื้อเสื้อผ้าสีเขียว เพราะรู้สึกเข้ากับตัวเอง
ก็เลยได้ยินคำถาม “ชอบสีเขียวเหรอ พี่เห็นใส่เสื้อผ้าสีเขียวทุกวันเลย”
เกิดขึ้นบ่อยมาก... ซึ่งข้าพเจ้าตอบว่า
“เปล่าค่ะ แต่บังเอิญชอบเสื้อผ้าสีเขียว” (และชอบลายพรางแบบทหาร)
ซึ่งข้าพเจ้ามีเสื้อผ้าโทนสีเขียวเยอะจริงๆล่ะ

และคำถามนี้เกิดขึ้นบ่อยอย่างน่าประหลาดใจ หลังๆ ก็เลยตอบไปว่า
“เออ” (กรูชอบสีเขียวก็ได้วะ ขี้เกียจอธิบาย)
ของขวัญของฝากต่างๆนา เลยพาลกลายเป็นสีเขียวอีก  

เมื่อปีก่อนข้าพเจ้าก็ซื้อโทรศัพท์สีชมพูแปร๊ดมาใช้ และก็บังเอิญอีกที่ได้ของขวัญ
เป็นอุปกรณ์หนึ่งที่ต้องใช้บ่อยๆมาเป็นสีชมพูแปร๊ดดด อีกอัน

ข้าพเจ้าเริ่มตกเป็น “คนที่ชอบสีชมพู” ของคนรอบข้าง
“เปล่าเว้ยยย เอ๊ะ...ก็ชอบแหล่ะ แต่ไม่ได้ชอบแต่สีชมพู เข้าใจป่ะ?
แต่ชอบเวลามันอยู่กับสีเขียวอ่อน หรือสีเหลืองสด

ทำไม มีของสีชมพูสองชิ้น แล้วต้องเป็น คนชอบสีชมพูเหรอไง ?" 

อืม แล้วเรื่องแค่นี้ทำไมข้าพเจ้าต้องประสาทไปกับมันด้วยเนี่ย

สีคือการที่ตาของเรามองเห็นแสงตกกระทบวัตถุในองศาต่างๆ
ทำให้เกิดสีที่ต่างกัน ถ้าของทุกอย่างเป็นสีเดียวกันหมด คงเซ็ง
แต่คู่สี หรือความแตกต่างของสี กลับทำให้สีต่างๆมีความหมายเมื่อมันอยู่ร่วมกัน

และข้าพเจ้าชอบหลายๆสีเมื่อมันมาอยู่รวมกัน

ข้าพเจ้าจึงไม่อยากตกเป็นจำเลยของการมีสีโปรดเพียงแค่สีเดียวนั่นเอง 

ไม่ได้โพสต์เรื่องมาตั้งนาน มาถึงก็เพ้อเจ้อเสียแล้ว...ฮา

ขออ้างอิงงานของ Damien Hirst (เดเมี่ยน เฮิรสท์) ศิลปินร่วมสมัยชาวอังกฤษ

กับงานเซ็ทนี้ของเขาตั้งแต่ทศวรรษที่แล้ว