หลังจากหัดวาดภาพในตอนที่แล้วกันมาพอสมควร จนเข้าใจศักยภาพในการขีดเขียนของตัวเอง ว่า “เห่ยสิ้นดี” แต่มันยังไม่จบครับ วันนี้ผมจะได้เรียนวิชาทัศนียภาพ หรือที่เรียกเป็นภาษาปะกิดเท่ห์ๆ ว่า PERSPECTIVE  

การเขียนทัศนียภาพนั้น เด็ก’ถาปัด มักจะเรียกย่อๆ ว่า “ยิง PER” บ้าง “ยิง TIVE” บ้าง หรือ “ดึง TIVE” ซึ่งมันก็แล้วแต่จะเรียกก็แล้วกัน เพราะทราบมาว่าในบางพื้นที่ก็มีศัพท์เรียกกันเฉพาะถิ่น เอาเป็นว่ามันสื่อความหมายเหมือนกันก็แล้วกันครับ

ครั้งแรกที่เห็นชื่อวิชาคิดว่ามันเป็นวิชาวาดรูปแหงแซะ คงจะไม่พ้นชะตากรรมเหมือนวิชาภาพร่าง(ตอนที่ 2) และแล้ว มันไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ซะหมด แต่....

มันโค-ตรยาก และยากกว่ามากๆ เพราะมันมีสูตร วิธีการเขียน ต้องมีการคำนวณ และอุปกรณ์ประกอบ ต้องเรียนรู้เรื่องมุมมองแบบต่างๆ ซึ่งมันก็มีอยู่ด้วยกัน 3 มุม

แบบที่หนึ่ง คือมุมคนมอง หมายถึงภาพที่เราๆ เห็นกันนั่นแหละครับ แบบที่ 2 คือมุมนกมอง ถ้าให้เท่ห์ต้องเรียกว่า Bird Eyes View ครับ เป็นมุมที่มองจากที่สูง อย่างเช่น เวลาเราอยู่บนยอดตึกแล้วมองลงมา  และแบบสุดท้าย คือ มุมหนอนมอง( Worm Eyes View) อย่างเช่น เวลาที่เราแหงนหน้ามองขึ้นไปที่ยอดตึกไงครับ ทั้งสามมุมมองนี้ เราจะต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก เพราะอาจารย์ที่สอนวิชานี้ ดุมาก ขอบอก เวลาที่แกสอน แกจะมานั่งเขียนและอธิบายไปพร้อมๆ กัน และที่สำคัญ แกอธิบายเร็วมาก ผมงี้ได้แต่พยายามเดินฝ่าวงล้อมของเพื่อนๆ เพื่อเข้าไปดูและฟังอย่างใกล้ชิด จนแล้วจนรอด ผมก็ฝ่าเข้าไปไม่ถึง ทำไงดีหล่ะ เพราะเดี๋ยวอาจารย์ก็จะให้นักเรียนทุกคน เริ่มเขียนกันแล้ว

เอาก็เอาฟ่ะ พยายามนั่งดูเพื่อนข้างๆ ลงมือ แล้วก็หัดทำตาม ดินสอพร้อม ยางลบพร้อม กระดาษพร้อม ไม้บรรทัดก็พร้อม แต่ทำไงดี ก็ตูยังไม่พร้อมเลยง่ะ แต่ทำไงได้มาถึงขั้นนี้แล้ว รวบรวมสมาธิ ลงมือ ลากเส้นที่หนึ่ง

ผัวะ! เสียงเหมือนสายฟ้าฟาด จริงๆ แล้ว ไม่ใช่ มันเป็นเสียงเนื้อกระทบเนื้อต่างหาก หันไปตามเสียง ก็เห็นท่านอาจารย์กำลังเงื้อแขนขึ้น ตบกบาลเพื่อนข้างๆ ที่หันไปถามเพื่อนอีกคน ผัวะ! อีกครั้งก็ตามมา และนี่คือเสียง (เสียงเพลงที่มาจากใจ) ที่ผมโดนกับตัวเอง โทษฐานที่ไม่ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง มัวแต่ดูเพื่อน จำไว้นะ แล้วอาจารย์ก็เดินจากไป ทิ้งไว้ก็แต่ความแสบๆ คันๆ ที่หนังหัว

ผ่านไปหลายเดือน ตอนนี้ผมก็ได้ผ่านการดึง Per มาพอสมควร เรียกได้ว่ามีฝีมือพอไปวัดไปวาได้กะเขามั่ง(แต่คนอื่นๆก็มีฝีมือดีกว่าอีกตามเคย) ไม่ว่าจะเป็นบ้านชั้นเดียว บ้านสองชั้น ทาวน์เฮาส์ อพาร์ตเมนท์ ก็พอจะเขียนได้บ้าง คราวนี้ก็จะถึงเวลาตัดสินกันแล้ว เพราะพรุ่งนี้จะมีการสอบเขียนทัศนียภาพ ผมและเพื่อนร่วมชะตากรรมทั้งหลาย ต่างก็เตรียมพร้อมกันเต็มที่ ปากกา ดินสอ ยางลบ ไม้บรรทัด กระดานวาด พร้อมแล้ว ลุย!

เวลา 08.30 น. ณ ห้องสอบ นักเรียนทุกคนพร้อมแล้ว อาจารย์ก็เริ่มให้โจทย์เป็นบ้านสองชั้น และจะเก็บในเวลา 11.30 น. เพราะฉะนั้น เอา! ลงมือได้

ต่างคนต่างก็ขมักเขม้นก้มหน้าหาโต๊ะตัวเอง บรรยากาศช่างน่ากลัวอะไรเยี่ยงนี้ ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ อาจารย์เดินกลับมาพร้อม.... แอ่นแอ๊น หน้ากากแพะ ซึ่งอาจารย์ลงทุนไปทำมากับมือ เพื่อมอบให้แก่นักเรียนที่ทำงานได้ดี ซะที่ไหนล่ะ และแล้วผมก็ได้รับเกียรตินี้ ได้นั่งสอบพร้อมกับสวมหน้ากากแพะอันงดงามไปด้วย แทนที่บรรยากาศอันเคร่งขรึมด้วยเสียงฮา แต่ไม่ทันไร ทุกคนก็เข้าสู่สภาวะเดิม บรรยากาศภายในห้องก็กลับมาเหมือนเก่า ผ่านไปสักสิบนาที อาจารย์ก็เดินกลับมายังห้องของเรา เพื่อมาทวงหน้ากาก เพราะตำแหน่งนี้มีคนอื่นที่เหมาะสมกว่าแล้ว เสียงหัวเราะก็กลับมาอีกครั้ง ผมต้องเสียตำแหน่งอันทรงเกียรติอันนี้ไปให้เพื่อนของผม ช่างน่าเสียใจ เอ๊ย ดีใจอะไรอย่างนี้หนอ

ทราบไหมครับว่า วันนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองเขียน ‘TIVE ได้ดีแบบไม่เคยเป็นมาก่อนและสามารถสอบวิชานี้ผ่าน เพราะอะไรคงไม่ต้องบอกนะครับ

มาใส่หน้ากากแพะ เขียน ‘TIVE กันเถอะ

ปล. ต้องขออภัยที่กล่าวถึงอาจารย์ในทางที่ไม่ค่อยดีนะครับ แต่ถ้าไม่มีหน้ากากอันนั้น ผมก็คงไม่มีวันนี้ ขอบคุณอาจารย์มากๆ ครับ