ปกติแล้ว  ปู่จะไม่ค่อยพูด...เวลาพูดออกมาที...คนฟังคันหู...

              ********************

วันสงกรานต์ที่ 13  กลับถึงบ้านเอาเกือบสี่โมงเย็น...ตามเส้นทางมีทีมเล่นสงกรานต์

เป็นจุด ๆ    ก็ต้องระมัดระวังค่อย ๆ ขับรถไปอย่างช้า ๆ   พอจะถูกสาดน้ำที  ก็ชะลอ

ให้เขาล้างรถตามสบายที...อิ..อิ...

  ที่เห็นลิบ ๆ คือคนไปนอนกองอยู่ใต้ท้องรถแล้ว...แต่ล้อยังไม่ได้ขึ้นบนร่างเท่านั้น..เสียว.ว..ว.

   ไม่มีใครเป็นไร..ก็เดินข้ามถนนไป.. เล่นกันดี ๆ หน่อยเด้อ..อิ..อิ..

  14 เม.ย.51  สาย ๆ

 ญาติ ๆ มาถึง  ก็ถามสารทุกข์สุขดิบ...เจ้ายังสบายดีบ๊อ...แข็งแฮงดีเน๊าะ..ตู้...

   รดน้ำ..ขอพร..อวยพร..ปู่..ย่า...กันละ...

 เริ่มทะยอยรดน้ำ ปู่  กะ  ย่า...กันแหละ...ลูก ๆ  หลาน ๆ ทั้งน้าน.น..น..

    เจ้าตัวเล็ก..อวยพรปู่กะย่าว่า

   ** ขอให้ปู่กะย่าเป็นคู่ทุกข์คู่ยากจนตาย..**

ปู่  ** กูไม่เอาคำอวยพรนี้...เรื่องอะไรจะให้กูทุกข์ยากไปจนตาย..**

**  งั้นให้ปู่กะย่า...ถือไม้เท้ายอดทอง  กระบองยอดเพชร **

ปู่  ** กูก็ไม่เอาอีก...กลัวโจรมาปล้น...ทองก็หนัก..เอามาเป็นไม้เท้าไม่ได้..หนัก...ขอเดินตัวเปล่าให้สบาย ๆ ดีกว่า **

** โธ่เว้ย..ปู่ก็...งั้นจะให้อวยพรยังไง..ล่ะ..**   เจ้าตัวเล็กชักยั๊ว...อิ..อิ..

**ให้ปู่กะย่าไม่ป่วยไม่ไข้...ร่างกายแข็งแรงก็พอ..**

 เห็นบ๊อ...คำอวยพรที่ปู่กะย่า   ไม่ต้องการเด่ะ...อิ..อิ..

  เรื่องอะไรจะให้เป็นคู่ทุกข์คู่ยากไปจนตาย..

  ขอเป็นคู่รวย คู่เศรษฐี  ไม่ดีกว่าเร้อ..อิ..อิ..

      น้องพลอย..ไม่ได้มาเดือนเดียว..

   ย่า **  ลูกผู้ได๋นี่..ฮึ.**     

        เล่นเอาน้องพลอยถอยหลัง..ตั้งหลัก..เอ๊ะ..ย่าจำไม่ได้แฮะ...

        ย่าอายุยังเหลืออีกมาก  ไม่น่าลืมหลานแท้ ๆ เล้ย...เด่ะ..อิ..อิ..

        เล่นเอาฮา..กันลั่นเลย... 

ลิงที่ว่าแน่ ๆ  เจ้าตัวเล็กสุด ๆ ...ซนยิ่งกว่าลิง..   

       ยายเรน

        ตาเรน 

  อาหารเสร็จแล้ว  ยกมา...ว้า...กลิ่นหอย...แรงจัง...

   เบา ๆ หน่อย  น้องชาย   ข้าวเหนียวติดคอเด้อ..อิ..อิ..

โฮม..เข้ามาใกล้ ๆ  มือยาว ๆ หน่อยก็ได้...หอยแคลง..ส้มตำ..ข้าวปุ้น..ปลาเผา..ไก่ย่าง...

งานนี้ไม่มีของเมา...เพราะบ้านทั้งบ้านไม่มีใครแตะ..เด่ะ..อิ..อิ...

          เอ้า...หันมามองตาเรนหน่อย...1...2...3...จึ๊กกือยยยยย..

                 เตรียมตัวกลับแล้ว  อิ่มแล้วนี่...เน๊าะ..

  วันนี้ปิดประตู...พรุ่งนี้ 15 เม.ย.ไปฝั่งลาวกันดีไม๊..

     ปู่..ย่า..พ่อ..แม่..ลูก..หลาน..อยู่กันครบ...

    อ้าว.ว..ตาเรนหายไปไหนหว่า......

 15 เม.ย.51  ที่หนองคาย..

รวมอายุ  เกือบ ๆ 400 ปี

   วันที่ 15 เม.ย.51 

   จะข้ามไปเที่ยยวฝั่งลาว  ที่ไหนได้...วุ่นวายในการผ่านแดน...งั้นไม่ต้องไป 

   ไถลลงหาดริมโขงซะ....

         เตรียมกินกันอีกแล้ว...จุก...ตาเรน..จุก....

  น้ำลายไหลแล้วเด่ะ....

  อิ่มแล้วไปลงน้ำโคลน...กันเน๊าะ...

   กลับมาถึงบ้าน   ผิวที่คล้ำอยู่แล้ว...กลายเป็น..เขียวโคลน...น้ำโขง  เด้ะ....

    อ้าว...คำอวยพรที่ไม่ต้องการ..กลายเป็นเที่ยวกินวันสงกรานต์ซะนี่..

  ** ก็เป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของครอบครัว...เล็ก ๆ  ที่เป็นห่วงเป็นใย..