เราพักเรื่องของคุณมหันต์ไว้ก่อน ปล่อยให้แกได้ไปหาเสียงด้วยชื่อใหม่อันเชื่อว่าเป็นมงคล ทีนี้เราก็พอจะนึกได้เป็นเลาๆว่า ฉายา ไม่ได้ได้มาจากเบื้องหลังหรือลับหลังอันเป็นการตั้งฉายาให้โดยผู้ปรารถนาดี(แต่อาจประสงค์ร้าย)แต่อย่างเดียว กรณีคุณมหันต์จึงเป็นข้อยกเว้นของกฎกติกาและระเบียบแบบแผนตามข้อไหน วรรคใด ก็มิเป็นเหตุต้องสงสัยตีความให้มากความ แต่ชนวนที่เขียนเรื่อง ฉายา ก็เพราะอยากจะเชิญชวนท่านสมาชิกผู้มีเกียรติ และ(หลายท่าน)มีคน(แอบ)เกลียด มาร่วมหัวกันสงสัย ตีความ บรรดาฉายาที่ติดอันดับระดับ “ฉายาแห่งปี” ส่วนจะเป็น ปีชวด ฉลู ขาล เถาะ นักษัตรใด ให้เก็บความสงสัยไว้ก่อน.....เอาล่ะมาเริ่มจากฉายาแรก "มีดโกนอาบน้ำผึ้ง" นัยว่าเจ้าของฉายาเป็นผู้มีเอตทัคคะในการใช้ภาษา(พูด)ทำให้ผู้ถูกพาดพิงกล่าวถึง มีอาการ(ประหนึ่ง)เลือดไหลดุจโดนมีดโกนบาด ใครๆที่เป็นผู้ชายยามเข้าร้านตัดผม(บุรุษ)ก็น่าจะนึกถึงอาการเสียวสยองตอนคุณกัลบกแกหยิบมีดโกนมาลับคมขู่ลูกค้ากับหนังงัวเส้นเหมือนเข็มขัด ดังแคว่กๆ จนต้องหลับตาเอามือลูบลูกกระเดือกพร้อมอาราธนาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยดลบันดาล อย่าให้คุณกัลบกแกฟั่นเฟือนเห็นเราเป็นนักการเมืองที่แกเพิ่งหัวเสียด่าไปหยกๆเมื่อกี้นี้ ขึ้นชื่อมีดโกนมันทำให้เกิดอาการหลอนวิตกจริตได้ขนาดนี้เชียวล่ะ  ใครไหนที่เคยถูกมีดโกนอาบน้ำผึ้งกรีดเอาก็คงแสบๆคันๆมากบ้างน้อยบ้างตามขนาดมีดโกนที่ใช้ในครานั้นๆ แต่อะไรที่ใช้มากพร่ำเพรื่อเกินไป เคยชมชอบอาจกลายเป็นชินชาพอชินกับความชานานวันหลายๆวันเลยพาลเปลี่ยนไปชอบคนที่มีนามสกุลชินเอาดื้อๆซะงั้น   ต่อมา “เตมีย์ใบ้” เข้าใจว่าสื่อมวลชนเป็นคนตั้ง แต่ฉบับไหนโดยใครก็ช่างประไร ส่วนเหตุแห่งฉายาคงเป็นเพราะท่าน(นายกฯ)สมัยนั้นเป็นคนพูดน้อยใครผู้ใดไปชวนท่านพูดมากๆเข้า ท่านจะหันมา (อม)ยิ้มนิดๆแล้วว่า “กลับบ้านเถอะลูก” ทำให้นักข่าวหลายคนมีข้อแก้ตัวกับ บก.ในเช้าวันรุ่งขึ้นว่าปฏิบัติตามบัญชาของท่านนายกฯทั้งๆกลับบ้านตั้งแต่เที่ยงวัน แต่ถึงบ้านตอนเที่ยงคืน หนังสือพิมพ์ที่เจ้านักข่าวคนนี้ประจำอยู่เจ๊งไปนานแล้วแต่นักข่าวนั่นยังอยู่ ได้ข่าวแว่วๆว่าเขียนเรื่องสั้นมาลง เนชั่นฯ อยู่บ่อยๆ(ฮา) เป็นที่น่าสังเกตว่าสองฉายาที่กล่าว เหมือนจะอยู่คนละฝั่งความหมาย แต่มีความหมายอย่างไรก็เชิญตีความวิเคราะห์วิจารณ์กันเอาเองตามอัตภาพ แต่อย่ากับถึงขนาดวิวาทก็แล้วกัน เพราะข้าพเจ้าชวนพวกท่านมาตีความ หาใช่ชวนมาตีกัน ส่วนเรื่องการตีกันควรปล่อยให้เป็นความสามารถเฉพาะตัวของนักการเมือง(ประเทศอื่น..ฮา) พวกเรามิควรพึงเลียนแบบ ผ่านไปหนึ่งคู่ฉายา มาอีกคู่นึง “ปลาไหลใส่สเกต” ถ้ายังไม่ลืมคงจำภาพ สุภาพบุรุษร่างใหญ่คาบซิการ์(ดุ้นใหญ่) ขี่มอเตอร์ไซค์ชอปเปอร์ แน่นอนคันใหญ่ ท่าทางอารมณ์ดีอยู่เป็นนิตย์มีมอตโต้ติดปากว่า “โนพล็อบเบล่ม..ไม่มีปัญหา” ซึ่งท่านจะพูดคำนี้บ่อยมากขึ้นในตอนที่บ้านเมืองมีปัญหา ส่วนฉายาที่ได้มาส่วนหนึ่งก็คงมาจาก โนพล็อบเบล่มบวกกับท่านเป็นหัวหน้าพรรคชาติไทย ที่ได้ฉายา “พรรคปลาไหล”  ด้วยลีลาลื่นเลื้อยไหลจนได้เป็นพรรคร่วมรัฐบาลอยู่บ่อยๆ ครั้นหัวหน้าพรรคได้เป็นนายกฯ ก็เลยได้สเกตพ่วงต่อเข้าไปขยายนามปลาไหลให้ดูขลังและทรงคุณค่าแก่การกล่าวถึงเป็นยิ่งนัก ท่านเพลินกับคำพูดโนพล็อบเบล่มจนไม่ทันได้ระวังตัวจนเกิดพล็อบเบล่ม โดนปฏิวัติในปี๒๕๓๔ โดย คณะ รสช. ด้วยเหตุผลเดียวกันกับฉายาถัดไป “พ่อมดมนต์เสื่อม” ซึ่งก่อนหน้าได้ฉาย “เทวดา” แล้วพัฒนาเป็น “พ่อมด” แก้ไขอีกทีเป็น “พ่อมดมนต์เสื่อม” ในที่สุด ที่บอกว่าที่สุดคือพอมนต์เสื่อมก็ได้ฉายา “เหลี่ยม” มาแทนแล้วก็ก้าวเดินตาม “ปลาไหลใส่สเกต”ไปในวิถีเดียวกัน จัดให้โดย คปค.แต่เหตุการณ์หลังจากการปฏิวัติสิ่งที่เหมือนกันก็คือ ทั้ง “ปลาไหลใส่สเกต” และ “พ่อมดมนต์เสื่อม” เลือกที่พำนักแหล่งเดียวกันคืออังกฤษด้วยกรรมเดียวกันแต่ต่างวาระ เป็นความเหมือนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงของกิจกรรมการดำเนินชีวิตของอดีตนายกฯ ทั้งสองฉายา คนแรกน่ะ ไม่มีปัญหาโนพล็อบเบล่มสบายไปแล้ว ส่วนคนหลังจะเป็นฉันใด ยังไง ไม่มีหมอดูหน้าไหนกล้าฟันธง เพราะดีไม่ดีหมอฟันธงอาจจะโดนฟันหัวเอาได้ง่ายๆ แต่ข้าพเจ้าขอฟันธงว่าท่านคงไม่ตกต่ำ เพราะถ้าจะตกคงตกจากที่สูง ที่ข้าพเจ้าไม่มีวันหรือไม่มีทางที่จะได้รับเกียรติเช่นนั้นไม่ว่าในชาตินี้หรือชาติไหนๆ....วันนี้ข้าพเจ้าขอยกตัวอย่างฉายาอมตะมาเสนอท่านให้ ตีความ ขยายความ แม้บทความเรื่อง ฉายา ที่ข้าพเจ้าเขียนอยู่นี่อาจไม่ใคร่ได้ความนัก ก็ยังอยากชวนท่านมาช่วยกันเปิดประเด็น หาเรื่องที่ดูเหมือนไม่น่าจะได้เรื่อง หรือได้เรื่องขึ้นมาจริงๆ ก็สุดแต่ภูมิปัญญาของท่านนั้นนั้น ข้าพเจ้าว่าเอาเองว่าผู้มีลักษณะเด่นอันมีคุณค่าสมควรต่อการได้ฉายามานั้น ส่วนมากมักจะเป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียงและมีบุคลิกภาพอันเป็นที่น่าสนใจและโดดเด่น จนใครๆคนใดคนหนึ่งหรือหลายๆคนอดใจอดกลั้นไม่อยู่ จึงร่วมหัวกันประดิษฐ์สร้างสรรค์ฉายา ซึ่งน่าจะถือได้ว่าเป็นงานสร้างสรรค์หรือไม่สร้างสรรค์เฉกเช่นเดียวกับงานแต่งเพลง เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านเหล่านั้น ส่วนท่านที่ได้รับเกียรติแล้วก็มิอาจปฏิเสธในความหวังดี(แต่อาจมีประสงค์ร้ายหน่อยๆ)ได้ ดังนั้นฉายาที่ตั้งขึ้นแล้วได้รับการเห็นชอบยอมรับในหมู่มวลสมาชิกจนนำมาเรียกขานต่อๆกันอันเป็นเอิกเกริก ก็ให้ถือว่าฉายานั้นๆใช้ได้อย่างเป็นทางการแล้ว โดยผู้ตั้งหรือคณะผู้ตั้งมิสามารถสงวนสิทธิ์ จดลิขสิทธิ์ ในฉายาใดๆได้ไม่ และเป็นที่น่าสังเกตไหมว่า ฉายามันเหมือนสำเนาเอกสารที่บันทึกเหตุการณ์ในอดีตได้ชัดเจนไม่แพ้รูปถ่ายเชียวนะคุณ ไม่เชื่อคุณลองยกตัวอย่างขึ้นมาสักหนึ่งฉายา แล้วลองค้นหาดูซิว่าฉายานั้นเป็นของใคร ตั้งให้โดยผู้ใด เมื่อไหร่ เพราะเหตุใด เผลอๆไม่แน่ อนาคตคนรุ่นหลังๆอาจต้องค้นหาประวัติศาสตร์การบ้านการเมืองโดยใช้ ฉายา เป็นคีย์เวิร์ดก็ได้ใครจะไปรู้.

      มาถึงพารากราฟสุดท้ายที่เป็นบทปิดฉากเรื่องฉายาแล้วล่ะ ความจริงตั้งใจไว้ก่อนแต่แรกว่าฉากจบนี่จะฆ่านายมหันต์หรือหม่าฮั่นให้ตายคามือของข้าพเจ้า เฉกเช่นคุณ เจเค โรว์ลิ่ง (ยืมมือสเนป)ฆ่าศาสตราจารย์  อัมบัส ดัมเบิลดอร์ ในแฮรี่ พอตเตอร์เล่ม๖ แต่ข้าพเจ้าก็ทำไม่ลง ทั้งๆที่ปูมุขไว้ก่อนหน้า ก็ที่ให้อาจารย์แม่พูดไว้ว่า “รับรองมึงนอนมาแน่” เป็นการปูเรื่องตื้นๆตามสติปัญญาข้าพเจ้าที่ท่านคงเดาออกแต่แรก แต่เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาเว้าวอนของนายมหันต์ เหมือนจะอุทธรณ์ว่า ผมผิดตรงไหน แม้ผมจะเป็นคนคุณธรรมบกพร่องไปบ้างแต่ก็เป็นไปโดยสุจริต เงินที่ใช้หาเสียงอยู่นี่ก็เป็นท่อน้ำเลี้ยงที่เป็นน้ำพักน้ำแรงของภรรเมียผมล้วนๆ และพิสูจน์ได้จากผลแห่งการณ์นี้ได้เป็นอย่างดีว่าผมเป็นคนรักครอบครัวและครอบครัวรักผมขนาดไหน เมื่อข้าพเจ้าอ่านคำวิงวอนทางสายตาของนายมหันต์แล้วก็ใจอ่อนเป็นอันมาก ความฮึกเหิมที่จะฆ่านายมหันต์ให้ตายตามท่านศาสตราจารย์ ดัมเบิลดอร์ ที่คิดไว้แต่แรกก็พลันหมดไป ปล่อยแกให้มีชีวิตโลดแล่นในเส้นทางการเมืองต่อ และมอบให้เป็นหน้าที่ของศาลท่านตัดสิน ส่วนจะเป็นศาลเจ้าหรือศาลพระภูมิแห่งใดก็ปล่อยไปตามเวรตามกรรมของนายมหันต์แก ที่แน่ๆคงไม่ใช่ศาลไคฟงที่ทั่นเทพจั่นเจามีเอี่ยวในฐานะเจ้าพนักงาน ว่าแต่ว่าคุณๆยังไม่รู้ชื่อจริงของนายมหันต์แกนี่นา...มัน..เอ๊ย..แกมีชื่อจริงว่านาย จตุมาร พันธุ์ทาง---  แล้วคุณๆเห็นด้วยกับทั่นเทพจั่นเจาหรือยังว่า....ชื่อจริงของนายมหันต์นี่มันไม่เป็นมงคลนามเอาซะเลย..พับผ่า..