เมื่อวานกระผมไปลงคะแนนเลือกตั้ง สว.ที่หน่วยเลือกตั้งใกล้ๆบ้าน จำเบอร์ผู้สมัครไว้ได้อย่างแม่นยำ เพราะหน่วยความจำเกี่ยวกับเรื่องตัวเลขหลายๆหลักที่คนทั่วๆไปจำยากนั้นกลับเป็นสิ่งง่ายๆสำหรับผม ราวกับว่าผมเกิดมาเพื่อมันเชียวล่ะ แต่ก็มีเหมือนกันที่กระแนะกระแหนหาว่าผมความจำสั้นจำเลขจำนวนน้อยๆไม่แม่นเช่นเลข ๔๖ เลข ๑  อะไรพวกนี้ แต่ก็ช่างเถอะพวกเลขหลักหน่วยหลักสิบนี่มันไม่เห็นจะเป็นประโยชน์ต่อการจดจำเท่าไหร่..คุณว่าไหม.. 

          ผมไปถึงหน่วยเลือกตั้งตอนสายๆ หลังจากแสดงบัตรปชช.และรับบัตรลงคะแนนมาแล้วเข้าคูหาหมายจะกาเบอร์ที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ต้องพบความผิดปกติของบัตรลงคะแนน “เฮ้ย..นี่มันเล่นกันขนาดนี้เชียวหรือนี่”ผมนึกในใจ

         เร็วเท่าความคิดผมรีบออกจากคูหาโดยไม่ลืมที่จะฝากบัตรลงคะแนนไว้กับเจ้าหน้าที่พร้อมบอก “ขอตรวจรายชื่อผู้สมัครอีกครั้ง นะมันงงๆลืมๆยังไงไม่รู้ ต้องขอโทษหนูด้วยนะ สองสามวันมานี่พักผ่อนน้อย นอนไม่ค่อยหลับ”

           หลังจากนั้นผมก็กลับเข้ามากาบัตรลงคะแนน แต่ยังติดใจชื่อบุคคลที่ผมเป็นกังวลอย่างมากบนบัตรลงคะแนนว่า  “ไม่  ประสงค์จะลงคะแนน” มันทำให้ผมหมกมุ่นและนอนไม่หลับทั้งคืน หลับตาก็เห็นแต่ใบหน้าคุ้นๆยืนสูบไป๊ป์ยิ้มเย๊าะ “มันเอาเปรียบกันชัดๆเกลียดมันจริงๆ นี่ขนาดมันไม่ได้ลงสมัครยังซิกแซกยัดชื่อลงไปได้ แล้วคนกรุงเทพฯยังเห็นดีเห็นงามลงคะแนนให้ตั้งกว่าแสนเจ็ดหมื่นคะแนน” เซ็งจริงๆ....