ปาก น.อวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายคนและสัตว์ ใช้หรับกินอาหารและเปล่งเสียง นั่นคือความหมายของปากตามพจนานุกรม

     ปากเล็กๆแต่เปิดประเด็นจุดกระแสได้ขนาดประเทศสะเทือนย่อมไม่ใช่ปากของตามียายมา (ยกเว้นปากยายไฮ)

      ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นสพ. ทีวี และทุกสื่อมักจับประเด็นจากปากมาเป็นข่าวหน้าหนึ่งพูดได้ว่า “ยุคแห่งปาก”โดยแท้จริงฉะนั้นวันนี้ขอเปิดประเด็น “ปาก” ซะเลย

     เริ่มจาก “ปากควาย”อันนี้ไม่เกี่ยวกับการเปล่งเสียงใดๆไม่เพราะมันเป็นแค่ชื่อหญ้าชนิดหนึ่งไว้ใช้ทำยา ส่วนจะเป็นยาทาหรีอกินรักษาปากแตกเพราะดันไป “ปากพร่อย”แล้วเผลอ “ปากเปราะ” พุดชวนทะเลาะกับชาวบ้าน พอเพื่อนฝูงห้ามปรามตักเตือนมันกลับย้อนว่า ไม่ต้องยุ่งมึงอย่า “ปากหมา”มาเที่ยว “ปากบอน” เรื่องของกู เพื่อนๆจึงได้แต่สมน้ำหน้าเพราะนอกจากโดนตีปากแตกเป็นแผล “ปากฉลาม” แล้วยัง “ปากแข็ง” ว่าจะแจ้งความจับข้อหาทำร้ายร่างกาย มันต้องมาให้ “ปากคำ” กับตำรวจซะดีๆ แต่ตำรวจอย่า “ปากว่าตาขยิบ” ก็แล้วกัน หนอย..! “ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม” หาญมามีเรื่องกับข้า อย่าหวังจะรอด “ปากเหยี่ยวปากกา” ไปได้คอยดูก็แล้วกัน....

    ส่วน “ปากแข็ง” “ปากโป้ง” “ปากตลาด” “ปากปราศรัยใจเชือดคอ” “ปากเป็นชักยนต์” “ปากปลาร้า” จะเหมาะกับผู้อัจฉริยะทางปากที่ได้ได้ชื่อ “ปากเป็นเอกเลข(โดยเฉพาะหลายๆหลัก)เป็นโท” คนไหนยังไงก็ช่างเถอะ

     ก็ข้าพเจ้ามันแค่คน “ปากหอยปากปู” ที่ “ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม(สด)”  และบ่อยครั้งที่สายัญห์ล่ม “ปากอ่าว” ......ฮา....