พิมพ์หน้านี้
|
04-06-07 เวลาเดินไปอีกวันแล้ว เป็นอีกวันที่เหมือนอย่างเคย คือ...คิดถึงเธอ มันเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะ กับความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่มีแต่ฉันคนเดียวที่เป็นแบบนี้ เหงา คิดถึง เดียวดาย ขณะที่ฉันรู้สึกแบบนี้ เธอกำลังรู้สึกยังไงอยู่ ฉันรอคอยวันที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง แล้วเธอล่ะ เคยมีบ้างรึเปล่าที่นึกถึง ฉันไม่อยากบอกว่า ฉันหลอกตัวเองมาตลอด แม้มันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ฉันเคยมีความสุขเมื่อคิดถึงเธอ เคยยิ้ม เมื่อคิดว่าสักวันเราจะได้พบกันใหม่ แต่กาลเวลาและความห่างไกล ก็บั่นทอนจิตใจฉันลงทุกที ฉันไม่หนักแน่น ไม่ได้เข้มแข็งอย่างใครๆ แม้จะพยายามเป็นก็ตาม ฉันไม่รู้ว่าเธอเหมือนเดิมรึเปล่า ที่รู้คือฉันไม่เหมือนเดิม... ฉันคิดถึงเธอมากกว่าเดิม ฉันชอบเธอมากกว่าที่เคยเป็น และ...ฉันก็กำลังเศร้ามากที่สุด ฉันรู้ ว่าเธออาจไม่เข้าใจ หรือจะเรียกว่าไม่ใส่ใจ รักที่เริ่มจากร้อยของเธอ มันอาจเป็น 0 ไปนานแล้ว แต่รักที่เริ่มจาก 0 ของฉัน มันคงที่อยู่ที่ร้อยมานานแล้วเช่นกัน เพราะฉะนั้น แม้เธอไม่รัก แต่ฉันก็ไม่ลืมเธอสักที คนข้างบนคงอยากลงโทษความเขลาของฉัน ด้วยการทรมาน ให้จมกับความรู้สึกที่ไม่อาจลบลืม |