นิทานของยัยซื่อบื้อ

                กาลครั้งหนึ่ง เมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา มีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อว่า “ยัยซื่อบื้อ” เหตุที่เธอถูกเรียกอย่างนี้น่ะหรอ ก็เพราะว่าเธอน่ะ ซื่อบื้อจริงๆอ่ะดิ ยัยซื่อบื้อไม่เคยเข้าใจ และรู้ทันใคร เธอมักจะชอบอยู่ในโลกของตัวเอง และมักอยู่อย่างโดดเดี่ยวเสมอ ที่ผ่านมา เธอเคยคิดจะรัก และแอบรักใครตั้งหลายคน แต่ยัยซื่อบื้อก็ไม่รู้เลยว่านั่นไม่ใช่ความรัก จนเธอได้มาเจอกับ “นายมองไกล” เค้าเป็นเพื่อนของเพื่อนเธอ นายมองไกลเป็นคนอัธยาศัยดี ส่วนยัยซื่อบื้อก็ติงต๊องดี จึงพอๆเข้ากันได้ ตอนที่เธอเจอเค้า เธอไม่คิดอะไรมากมาย ไม่นึกจะชอบเค้าด้วยซ้ำไป แต่ในช่วงเวลาเพียงไม่นาน ยัยซื่อบื้อก็รู้สึกชอบในความเป็นนายมองไกล ภาพของเค้าดูจะยิ่งชัดเจนในใจเธอขึ้นทุกที โดยที่เธอไม่รู้ตัว(ก็ยัยเนี่ย ซื่อบื้อยังไงเล่า...)

                ด้วยความซื่อบื้อจนหาที่เปรียบไม่ได้อ่ะนะ ทำให้สิ่งที่ไม่น่าจะเกิด ก็เกิดขึ้น ขณะที่ความผูกพันเริ่มผูกมัดยัยซื่อบื้อกับนายมองไกล (she มโนเอง)เพื่อนของเจ้าหล่อน จู่ๆก็มาบอกหล่อนว่า เค้าชอบนายมองไกล ชอบมานานแล้วด้วย มันนานมาก ก่อนที่เธอจะรู้จักยัยซื่อบื้อซะด้วยซ้ำ แล้วทายซิว่ายัยซื่อบื้อของเรา she ทำไง อ่ะนะ เดาไม่ยากอ่ะดิ Sheเลือกเล่นบทนางเอกหนังไทยแบบต้นตำรับ เธอเลือกเพื่อน และยอมปล่อยความรู้สึกที่มีต่อนายมองไกลให้ผ่านไป เพราะเธอรู้ว่าจะทำให้เพื่อนคนนั้นเจ็บแค่ไหนที่รู้ว่ายัยซื่อบื้อก็ชอบนายมองไกลมากๆเช่นกัน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนายมองไกล มันก็ยิ่งไกลห่างออกไป  เธอยอมรับว่าชอบเค้ามาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะมากกว่าคนอื่นๆที่เธอมโนมาตลอด จนเมื่อความเปลี่ยนแปลงได้เข้ามาชนกับเธออีกครั้ง วันนึงที่เค้าโทรมาหาเธอ เค้าไม่รู้หรอกว่าเธอแอบดีใจแค่ไหน แต่เธอก็ต้องอึกอัก ที่เค้าคุยกับเธอเรื่องของผู้หญิงอีกคน จะใครซะอีกล่ะ ก็คนที่เค้าชอบน่ะสิ ทั้งๆที่เค้าดูอ่อนแอ และเริ่มหมดหวังกับเธอคนนั้น แต่ก็เป็นยัยซื่อบื้ออีกนั่นแหละ ที่ซื่อบื้อดันไปเป็นศิราณีให้เค้า “ทำไมไม่ยุให้เลิกซะนะ” เธอถามตัวเอง แต่คงเพราะความเสียใจที่จะทำให้เค้าเจ็บปวด ถ้าอย่างนั้นเธอจะยอมได้ไงล่ะ จากวันนั้น เค้าคุยเรื่องคนๆนั้นบ่อยขึ้น และต่อมาก็คุยแต่เรื่องคนๆนั้น เค้าดูมีความสุขดีนะ ซึ่งเธอก็น่าจะดีใจ แต่เปล่าเลย ยิ่งเป็นอย่างนั้น นั่นแหละที่เจ็บปวด และความเจ็บปวดมันก็ยิ่งตอกย้ำเธอ เมื่อวันนึงที่เธอหาเรื่องเจ็บตัว ด้วยการชวนเค้าไปอ่านหนังสือด้วยกันที่ห้องสมุด แต่ใครจะรู้ว่าโต๊ะที่พวกเค้านั่งกะคนๆนั้น(คนที่เค้าชอบน่ะ)มันติดกัน จะเกิดอะไรขึ้นได้อีกล่ะ เมื่อเค้ามานั่งกะยัยซื่อบื้อ แล้วเห็นว่าคนๆนั้นนั่งอยู่ข้างหลังยัยซื่อบื้อ เค้ารีบบอกศิราณีประจำตัว แล้วเธอก็ไม่แคล้วยุส่งเค้าให้ไปนั่งกับเธอคนนั้น...จนได้ ตอนนั้นเองที่ทำให้เธอรู้ว่าศัพท์บัญญัติของ “ใจชาๆ” คืออะไร มันรู้สึกอึดอัด หายใจไม่สะดวก หัวมันตื้อๆ กระวนกระวาย มันบอกไม่ถูก นี่ล่ะสินะ ที่เค้าบอกว่าไม่เจอก็ไม่รู้หรอก เป็นความรู้สึกที่ต้องเจอเหตุการณ์อย่างนี้ถึงจะเข้าใจ

                หลังจากวันนั้น เค้าติดต่อเธอน้อยลง และหายไป แล้วเธอล่ะ ก็แห้วอ่ะดิ เธอเฝ้ารอว่าสักวันเค้าจะโทรมา  ถึงไม่โทรมาก็โชว์เบอร์ก็ยังดี  เธอเฝ้ารอว่าสักวันความบังเอิญจะทำให้เธอได้พบกับเค้า เธอมักจะไปโรงอาหารของมหาวิทยาลัยบ่อยๆ เพียงหวังว่าจะได้เจอเค้าโดยบังเอิญ แม้จริงๆแล้ว เธอจะตั้งใจมารอเค้าก็ตาม เธอทำตัวให้ดูดีขึ้น เพียงหวังให้เค้าได้เห็นเธอในสายตาอย่างคนอื่นๆบ้าง  แต่เปล่าเลย ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น เค้าหายไป หายไปจริงๆ แต่เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่าง...เธอพร่ำบอกอย่างนั้น ที่ไหนล่ะ เวลาผ่านไป 1 เดือน..2 เดือน...ครึ่งปี...1 ปี...แล้วนี่ก็ 2 ปีแล้ว แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเค้ายังเท่าเดิม มันไม่ได้ลดน้อยลง แม้เค้าจะรักคนอื่น แม้เค้าจะมองไม่เห็นเธอ แต่คนที่เธอรักคือเค้า คนที่เธอเห็นก็มีแต่เค้า ยัยซื่อบื้อก็ยังคงซื่อบื้อไม่เสื่อมคลาย เธอพยายามหลายต่อหลายครั้งที่จะตัดใจ แต่มันก็ล้มเหลว แต่ครั้งนี้ เธอจะทำให้ได้ เพราะว่ามันถึงเวลาสักทีที่จะจบความรักที่ไม่มีทางไหนที่จะสมหวัง รักที่ต้องแอบร้องไห้คนเดียว รักที่ต้องเจ็บปวด  รักทั้งที่เค้าไม่เคยรับรู้

ถ้านายมองไกลได้มาอ่านก็ดีสินะ เค้าจะได้รู้ว่ายังมียัยซื่อบื้อคนนี้อีกคน...ที่รักเธอ