| วิถีการทำมาหากินของชุมชนตำบลตาเบาในลุ่มน้ำห้วยเสนง | ||
เป็นการลงหาปลาในลำห้วยเสนง ในเดือนเมษายนของทุกปี เก็บเงินครอบครัวละ 20 บาท เพื่อเป็นกองทุนพัฒนาชุมชน |
||
|
View All |
||
| << | สิงหาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | ||||||
พิมพ์หน้านี้
|
ห้วยเสนง...สายน้ำสายชีวิตของคนที่อยู่ติดลำห้วย ห้วยเสนง หรือที่คนในจังหวัดสุินทร์หรือคนจังหวัดอื่นรู้จักกันคือ อ่างเก็บน้ำห้วยเสนง สถานที่ท่องเที่ยวที่เดียวของจังหวัดสุรินทร์......... นี่คือการบ่งบอกว่าคนจะรับรู้แค่สิ่งที่เป็นวัตถุที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น แม้แต่คนในจังหวัดสุรินทร์เองยังไม่รู้เลยว่าห้วยเสนงต้นกำเนิดมาจากไหน เพราะผมเคยถามนักศึกษาคนหนึ่งว่ารู้จักลห้วยเสนงไหม ผมกลับได้คำตอบว่า "รู้จัก..ก็ตรงที่อยู่นอกเมือง" นักศึกษาคนนั้นกำลังบอกผมว่าที่เขารู้จักนั้น คืออ่างเก็บน้ำ ที่พึ่งจะสร้างขึ้นได้ไม่มีปี...ที่ผมเอาคำตอบที่ได้จากน้องนักศึกษามาเป็นตัวอย่างก็เพราะว่าผมถามน้อง..น้องคนนี้บ้านอยู่ติดลำห้วยเสนง แต่แถวบ้านน้องเรียกว่า "สะตึง" ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นแปลว่า ลำห้วย ลำน้ำ ห้วยเสนงเดินทางมาจากเทือกเขาพนมดงรัก(ดงเร็ก)ซึ่งน้ำที่หยดออกมาจากช่องเขาที่เป็นเขาเล็กเขาน้อยผมเรียกว่าต้นน้ำ แต่ถ้าพูดให้คนรู้จักมากขึ้นอยู่รหว่างสันปันน้ำของเขาแหลม ผ่านออกมาสู่อ่างเก็บน้ำโคกเวงเป็นอ่างที่ช่วยบรรเทาการทำมาหากินของชุมชนแถวนั้น ถ้ามีการจัดการที่ดี ปัจจุบันคนที่ได้ใช้น้ำส่วนมากจะเป็นคนที่กำหนดและเป็นคณะกรรมการเท่านั้น แต่คนที่อาศัยลุ่มน้ำมาตั้งแต่ปู่ย่าตายายกลับไม่ได้ใช้น้ำจากระบบชลประทาน (เอาไว้เขียนต่อนะครับ) |