ไม่ต้องเรียนได้ไหม?

            เผลอไม่กี่อึดใจ การเปิดเทอมจะเริ่มขึ้นแล้ว  ระบบระเบียบเดิม ๆ คงจะย่างเท้าเข้ามาตามปรกติของมัน คณะครูผู้บริหารจะกลับมาพูดนัวหัวม่วนหรือแยกเขี้ยวยิงฟันให้กันอีกครั้งหนึ่ง ครูผู้สอนเป็นรายวิชาคงไม่หนักหนาเท่าไรแต่ครูประเภทเหมาเข่ง(สอนทุกวิชา)อย่างครูหวดและเพื่อน ๆ อีกหลายคนต้องคิดหนักกันหน่อย  ยิ่งปีนี้ยิ่งต้องหนักและเหนื่อยกันยิ่งขึ้น
                ทำไม่รึ...?
                ก็แหม...แต่ละหน้าละคนทราบกันอยู่แล้วว่าจะหนักหนาสาหัสสากรรจ์เพียงไร – เด็กที่เลื่อนชั้นขึ้นมาอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้อยู่กว่าครึ่งห้อง ตรงข้ามกับคะแนน N.T.(Nation test)ออกมาดีเยี่ยม (คงไม่ต้องถามผมนะครับว่าเพราะเหตุใด)

                การศึกษาเล่าเรียนทุกวันนี้ เปิดปุ๊บ ติดปั๊มเลยนา หมายถึงว่าวันแรกก็ต้องสอนกันแล้ว เนื่องจากช่วงปิดเทอมครูเตรียมการสอน บันทึกการสอนมาเรียบร้อย ให้ ผอ.เซ็นและลงความเห็น “ใช้สอนโด้ เอ๊ย สอนได้เรียบร้อยอีกเหมือนกัน ไม่ได้ซีกระเดี๋ยวจะไม่เหมาะสมกับวิทยฐานะ (ชำนาญ,ชำนาญการพิเศษและเชี่ยวชาญ) แต่พูดก็พูดเถอะ สอนกันอะไรนักหนา เขียนซะย้อยหยด ทฤษฎีสำนักโน้น สำนักนี้ แล้วเด็กไทยเป็นอย่างไร...?

            ผ่าเถอะ,เรียนแบบไม่ต้องสอนได้ไหม...

                สอนกันมา 5 – 6 ปี เด็กอ่านหนังสือไม่ออก คิดไม่เป็น วิเคราะห์วิจารณ์อะไรไม่กระดิก กะแค่ครูถามว่านายกฯพูดออกโทรทัศน์ใช้คำว่า “เจ๊ง” กับ “เฮงซวย” บ่อย ๆ อย่างนี้เหมาะสมหรือไม่ ทำให้ ธนาคาร เอ๊ย การเงินการคลังเสียหายใช่หรือไม่  ยังตอบกันไม่ได้เล้ย  ครับ, สอนกันอีท่าไหน ยิ่งสอนเด็กยิ่งไม่อ่านหนังสือ เปิดเทอมขึ้น ประชุมคณะครูผมในฐานะครูน้อย (แก่ ๆ) จะยกมือเสนอญัตติหรือปรัชญาเอี่ยมอ่อง ดังนี้

                ไม่ต้องสอนได้ไหมครับ..?

                เปิดเทอมขึ้นมาจัดห้องให้เหมือนกับบ้าน จัดสภาพแวดล้อมให้ร่มรื่นและรื่นเริง ต้นไม้ในโรงเรียนไม่มีก็รีบ ๆ ปลูก ไม้ดอกไม้ประดับจัดหา  ภายในห้องเรียน จัดโต๊ะเก้าอี้ไว้สำหรับการนั่งเรียนน้อยที่สุด แต่สิ่งที่มากที่สุดคือ หนังสือและมุมหนังสือ เอาตั้งแต่ประเภทการ์ตูนตัวใหญ่ ๆ ไม่ค่อยมีตัวอักษรบรรยาย นิทาน นิยาย เรื่องสั้น เรื่องผี นิตยสาร ฯลฯ โอ๊ย อะไรต่อมิอะไรหามา ถ้าจะให้ดี เอาหนังสือใบลานมาไว้ในห้องให้เด็กได้ดู ได้จับต้อง รับรองเจ๋ง
                เปิดเทอมวันแรก ไม่ต้องเรียน เล่าประสบการณ์ช่วงปิดเทอมให้กันและกันฟัง เสร็จแล้วเขียนบันทึกไว้พอเป็นธรรมเนียม (จะเขียนผิดเขียนถูกช่างเขา) จากนั้นให้แยกย้ายกันไปเลือกหนังสือมาอ่าน  อ่านไม่ออกดูรูปไปพลาง ๆ ก็ได้ไม่เป็นไร อ้อ อ่านไปสักหน่อยง่วงเหรอ...นอนเลยอ้ายหนูเอ๊ย  ตื่นขึ้น ไปล้างหน้าล้างตาแล้วค่อยมาอ่านต่อ
                แล้วคนอ่านหนังสือไม่ออกล่ะ?
                ตรงนี้แหละสำคัญ...ครูอ่านให้ฟังเป็นอย่างไร..??

                ผ่านไปสักสัปดาห์ค่อยคิดหาวิธีซ่อมเสริมคนที่อ่านไม่ออกให้อ่านได้ จะโดยวิธีใด ครูรู้ดีอยู่แล้ว (ครูประถมทุกวันนี้จบปริญญากันทุกคน) สรุปว่า

                ป. 1 -3 (ช่วงชั้นที่ 1) ไม่ต้องเรียน ให้อ่านกับเล่นพอแล้ว
                ป. 4 – 6 (ช่วงชั้นที่ 2) นอกจากอ่านแล้วยังพ่วงการเขียนเข้ามาอีกนิดหน่อย (หรือจะมากก็ว่าไป)

                ทั้งหมดทั้งมวลคือ “รักการอ่าน” ลองดูถีว่าเด็กไทยจะเป็นอย่างไร อ้อ เรื่องเทคโนโลยีสมัยใหม่ คอมพิวต้งพิวเตอร์ไม่ปฏิเสธ สอนให้พวกเขาสืบค้นข้อมูล ส่งข้อมูล โดยเฉพาะเรื่องราวดี ๆ ที่มีอยู่ในระบบอินเตอร์เน็ต (ไม่พ้นอ่านและเขียน)

            นโยบายสำคัญและเร่งด่วนของรัฐมนตรีหวด เอ๊ย ครูหวด คือทำอย่างไรให้เด็ก ๆ รักการอ่าน โดยมีข้อแม้อยู่ประการหนึ่งว่าถ้าครูคนไหนไม่รักการอ่านให้พิจารณาตัวเองลาออกจากครู เอ้อ อีกอย่าง ห้ามครูโม้(เขียน)อะไรไว้ในกระดาษเป็นเข่ง แล้วส่งขอเงิน(วิทยฐานะ)เป็นเด็ดขาด

                เป็นครูประถม ครูบ้านนอกทำได้แค่นี้ก็เลิศแล้วล่ะครับ รับรองเด็ก ๆ ที่โตขึ้นไปเป็นรัฐนมนตรีรัฐมนโทจะไม่มีประเภทเหลือขออย่างทุกวันนี้

                เชื่อไม่เชื่อ ยกมือขี้น...?