ไปโรงเรียนอนุบาล...อยู่บ้าน...กับไปนา 

 หนูเลือกไปนา....

ให้พี่คิวไปโรงเรียนคนเดียวเถอะครับ  คุณแม่บอกว่าหนูต้องรอปีหน้าจึงจะไปได้  อายุยังไม่สามขวบคุณครูยังไม่รับครับ  ตัวเล็กเกินไป งอแงมากและดูแลยาก  วันนี้พี่คิวจึงร้องเพลงที่คุณแม่สอนเสียงดัง..อยู่โรงเรียนมีเพื่อนมามาย..เหงาจะตายอยู่บ้านคนเดียว....ลาลันล้าลาลา

   พอหลังเลิกเรียน...หนูก็ไม่เหงาแล้วครับ  วันนี้คุณพ่อรับพี่คิวแล้วเราก็ไปนากัน....ช่วงนี้ฝนตกถี่ขึ้น ท้องนาเริ่มเขียวและพื้นดินชุ่มชื้นขึ้นมาก  คุณพ่อได้ลูกพริกคือต้นพริกเล็กๆเกือบ 200 ต้นจากเพชรบูรณ์มาปลูก  ผู้ใหญ่เขาช่วยกันปลูก  หนูกับพี่คิวก็ให้กำลังใจครับ...

        ตอนแรกพี่คิวไม้กล้าเล่นดินเล่นโลนหรอกแต่หนูลงก่อน ดินนี้คุณพ่อถมใหม่ไว้ปลูกพริกปลูกผัก  ดินค่อนข้างสะอาด ขาวและเป็บ่อโคลนที่แสนดี...เล่นสไลเดอร์สนุกมากๆครับ คนยิ้มยากแบบพี่คิวถึงกับหน้าบานเลย  ป้าบอกว่าพอได้แล้วลูก ค่ำแล้วแต่พวกเรายังขอเล่นต่อ...คุณพ่อต้องบอกว่าถ้าเล่นนานเป็นไข้  คุณแม่จะไม่ให้มาเล่นอีก..หนูกับพี่คิวจึงยอมขึ้น...ไปล้างตัวในสระน้ำ

      ปีที่แล้วคุณพ่อหว่านข้าวที่นาแปลงนี้ได้ข้าวสิบกระสอบ ...ข้าวงามมาก  แต่ปีนี้น้ำมาเร็ว  หว่านไม่ทันเพราะเมล็ดข้าวจะเน่า  คงต้องช่วยกันดำนาแบบโบราณ...โดยถอนต้นกล้าอายุ 20 -  30 วันมาปักดำในนาที่น้ำขัง สนุกไปอีกแบบหนึ่ง  และหนูจะได้เล่นน้ำอีกด้วย  ปีนี้คุณพ่อจะพาพวกเรามานอนนา และก่อกองไฟ  ทำกับข้าวกินกันด้วย จะชวนครอบครัวคุณตา คุณลุงคุณป้า และพี่น้ย พี่พาและลุงช่างมาด้วยครับ และครอบครัวพี่เตอร์ มานอนเต๊นวันหยุดกัน  สนุกมากๆ  ที่นาเราอยู่ห่างจากบ้านสองสามกิโลครับ  มีแค่สองไร่...แต่มีความสุขเหมือนสิบไร่เลย...คุณพ่อบอกว่าเดี๋ยวนี้ชาวนาความสุขลดลงเพราะทำนาเองน้อยลง  ใช้เครื่องจักรมากขึ้น  ได้ใช้เวลาด้วยกันแบบครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ด้วยกันสั้นลง  ไม่ได้ทุกข์ยากลำบากตากฝน ทนปวดหลังปวดเอวเป็นเดือน ก้มๆเงยๆด้วยกันเหมือนสมัยปู่ย่า...จึงรักกันมาก ลำบากด้วยกัน..บีบขาเหยียบเอว จับเส้นให้กัน..ได้เห็นอกเห็นใจรักใคร่กลมเกลียวกันดี  มีการลงแขกช่วยไถช่วยปักดำ  ช่วยกำเคียวเกี่ยวรวง...ทุกวันนี้ใช้แต่รถดำรรถเกี่ยวข้าว...เจ้าทุยก็ถูกตัดญาติไม่นับเป็นสัตว์คุ่บุญของไอ้ขวัญเสียแล้ว...

     ลูกชาวนาต้องทำนาเป็น รักที่นา  รักฟ้ารักฝน  รักต้นข้าว  พวกเราดีใจและมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นก้อนเมฆตั้งเค้ามาแต่ไกล ยินเสียงลมเสียงฝน....หัวใจมันก็เต้นโครมครามเหมือนจะหลุดจากอก หากแห้งแล้งใจมันช่างห่อเหี่ยวเหลือเกิน  น่าแปลกใจที่พายุมาคราใดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยก็มักออกข่าวว่าเป็นเรื่องทุกข์ร้อน  หรือเป็นเหมือนราวกับว่าฝนตกมาให้ชาวนาชื่นใจคือมหันตภัย  เป็นความโชคร้ายใหญ่หลวงของคนเมืองกรุง..อย่างนั้นเลย.....

นอกจากนี้แล้วยังมีนายทุนใหญ่คับฟ้า และนายทุนข้ามชาติ ทั้งอาหรับ ทั้งจีนแดง จะมากว้านซื้อที่นา หรือจัดวางระบบกวาดต้อนชาวนามาเป็นทาสอีกแบบหนึ่งแต่แฝงนัยยะการผูกขาดให้อยู่กับตัวเองเพียงบริษัทเดียว....ใช้เมล็ดพันธุ์ ของเขา  ปู่ย ยาปราบหญ้า  การเก็บเกี่ยว การสี การนวด และการซื้อการขาย..สรุปว่าชาวนาได้เป็นเพียง....ลูกจ้างบนนาตนเอง....แต่นายทุนเขามาหลอกว่าจะให้ชาวนาเป็นเฒ่าแก่....เฮ้อ....

พวกเรามานอนเต๊นกันในคืนวันหยุดครับ....ก่อกองไฟกัน  ปีนี้คุณพ่อจะพาใส่เบ็ดหาปลาด้วยครับ...หนูจะลองใส่เป็นครั้งแรกเลย  คอยดูฝีมือหนูนะ

          วันแรกที่โรงเรียนอนุบาลครับ  หนูคิวได้อยู่สีฟ้า..เพื่อนๆอีกสี่สิบคน  สนุกและเหนือ่ย  หนูเกือบร้องไห้เหมือนกันครับ  แต่คุณแม่บอกว่าลูกผู้ชายต้องอดทนและเข้มแข็ง  หนูต้องทำให้ได้...และคุณครูบอกว่าหนูคิวเก่งมาก  แต่ไม่ยอมนอนกลางวันที่โรงเรียนเลย...หนูได้แต่นอนแล้วปั่นจักรยานอย่างที่ครูบอกแต่ไม่หลับครับ...หนูตื่นเต้นนี่ครับครู