• กลอนเปล่า

• กวีสาว
• ตู้ฟู่
• ปากกาศรีบูรพา
• ก่องแก้วกวีวรรณ
• piangkwan

• ระเบียบวิถีสยามใหม่ ตอน การหลงทางอีกครั้งหนึ่งของสังคมไทย ( รัฐบาลคู่ขนานและสมาพันธ์สร้างไทย )
• การคำนวนในการออกแบบหม้อแปลง ( ต๊อก )
• คิดถึงตำรวจดี...ศัตรูโจร...ขุนพันธรักษ์ราชเดช...ตำรวจไม่มีวันตาย ( นักข่าวชายขอบ )
• วิธีการคำนวณและออกแบบหม้อแปลง ( for18+ )
• พันธมิตรทำร้ายตำรวจ ( ตำรวจแดนใต้ )
• ศักดิ์ สุริยันต์ ( นายประโยชน์ )
• &..จะไม่อวยพรให้สั๊กนิดหรือคะ..ชาวโอเค..& ( รวงข้าวล้อลม )
• ภ า พ เ ด็ ด . . ( สงวนชัยโรจน์ )
• วินัยข้าราชการห้ามแสดงออกทางการเมือง...จริงหรือยกเมฆ ( ฟ้าบ่กั้น )
• ผลการtestหม้อแปลง ( kopkap )

more

หุบเขาสีน้ำเงิน

เมื่อผู้คนภายในหุบเขาต่างมึนงงและโหยหิวทั้ง ๆ ที่พวกเขาก็ดื่มกินทุกๆวันและพวกเขาพากันเกลียดชัง เข่นฆ่ากัน พร้อมๆกันกับที่พวกเขามอบความรักให้แก่กัน
Permalink : http://www.oknation.net/blog/sansab

Posted by ชายขอบอารยะ , ผู้อ่าน : 136 , 11:20:05 น.  
พิมพ์หน้านี้

สำหรับความรักและมิตรภาพนั้นถือเป็นความสูงส่งอย่างหนึ่งที่คนอย่างเรา ๆ สามารถสัมผัสและเป็นเจ้าของได้เกียรติยศและวีรกรรมเปรียบเสมือนธุลีลอยละล่องหากปราศจากความรักและมิตรฯแต่จะทรงอานุภาพเมื่อสองสิ่งไม่ขาดจากกันอ้อนวอนให้มืดดับกลับกระพือโหมปานน้ำมันในไฟคำสั่งประกาศิตใดไม่อาจขีดขั้นเร่งเร้าให้มากขึ้นกลับไม่แน่นแฟ้นลึกซึ้งฉันและเธอต่างมีลมหายใจใต้ร่มธงอันสันติเมื่อฟ้าดินโกลาหลฉ่ำเย็นเมื่อร้อนรุ่ม....

Posted by ชายขอบอารยะ , ผู้อ่าน : 217 , 15:34:43 น.  
พิมพ์หน้านี้

เบียร์เท่านั้นที่จะชะโลมหัวใจฉันได้ฉันไม่เคยเสียใจเลยที่ฉันได้รักเธอมีแต่สายน้ำสีเหลืองอำพันเท่านั้นที่เป็นเพื่อนฉันในยามยากสักประเดี๋ยวดวงดาวก็จะประดับฟ้าแล้ว"เกลียดอะไรก็เกลียดได้แต่อย่าเกลียดเหล้าและผู้หญิงเพราะมันศักดิ์สิทธิ์อัมริตจริงและหลอมรวมทุกสิ่งเป็นหนึ่งเดียวผู้หญิงครองเราเหล้าครองโลกโชคอนันต์ ไชโย"แล้วเธอก็จากฉันไป เออ ไปเลย"ฉันเมาเกินไปแต่ฉันก็รักเธอมากเกินไป"ฉันคื....

Posted by ชายขอบอารยะ , ผู้อ่าน : 549 , 10:32:52 น.  
พิมพ์หน้านี้

แม้นมืดมนหม่นลึกหากไม่อาจขาดหายยังไหลรินในทางน้ำสายน้อยไม่หันหลังกลับไม่สับสนอีกต่อไปเธอเคยบอก"ลำธารยังหลั่งไหลแมกไม้ยังคงเขียวเราจะรักกันจนเส้นผมหงอกขาว"วันนั้นเมื่อลำแสงแรกขับไล่ความมืดจากไปงัวเงีย...บ่าไหล่ซ้ายของฉันเปียกผุดลุกจากที่นอนวิ่งไปดูที่ระเบียงปากก็เรียกหาดวงตะวันไร้คำพูดพิณแสนสายไร้เสียงต่อแต่นี้ฉันคงไม่ได้พบเธออีก อิจฉาแต่นกน้อยที่โผบินเคียงคู่กันบนฟากฟ้า ....

Posted by ชายขอบอารยะ , ผู้อ่าน : 158 , 19:46:57 น.  
พิมพ์หน้านี้

ความหิวปลุกฉันขึ้นมาจากที่นอนโกโรโกโส หลายเดือนแล้วที่ฉันไม่มีอะไรจะทำความโดดเดี่ยวและความเศร้าลอบเข้ามาทำร้ายฉันฉันยังหนุ่มแน่น.....และยังมีความสามารถอยู่บ้างแต่กระนั้นพวกเขาก็ไม่ยอมให้งานฉันทำดาวเหนือหลบหน้าฉันไปนานแสนนานแล้วฉันพยายามแล้วที่รักทั้งพูดจาสุภาพแสนไพเราะ หว่านล้อมคนร่ำคนรวยที่ฉันคิดว่าพวกเขาจะมีอะไรให้ฉันทำแต่กาลเวลามันทรยศฉันจนไม่เหลือสารรูปใดเสื้อผ้าฉันล่ะ ทั้งเก่าและไร้รสนิ....

Posted by ชายขอบอารยะ , ผู้อ่าน : 189 , 19:35:39 น.   | หมวดหมู่ : กลอนเปล่า  
พิมพ์หน้านี้

เจ๊ะโส๊ะห์ ใคร ๆ ก็เรียกมันว่า เจ๊ะโส๊ะห์ใคร ๆ ก็มองมันแบบแปลก ๆ มันพูดเก่งยังกะต่อยหอย ปีหน้ามันจะเข้าโรงเรียนปอเนาะห์ แต่ปีที่แล้วแม่มันตาย  และสามเดือนที่แล้วพ่อมันก็เพิ่งถูกระเบิดตายจากไปอีกคน..............ที่ปัตตานี..ยามเช้าสายลมโชยพัดทิวสน  ย่ำค่ำได้ยินเสียงนกกู่ร้อง เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้า ใครๆก็ยินเสียงเด็กน้อยร้องเรียกชื่อพ่อแม่ของตัวเองดังก้องทั่วหมู่บ้านจนสีแสงของดวงดาวซีดจางลงวิกาลนี้ยืดยา....

1 2 /2

<<	ตุลาคม 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
			1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30	31